[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ασύνηθες δεν είναι που εκνευρίζεται ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης – το αντίθετο.
Άνθρωπος είναι κι αυτός, φυσικό είναι πολλές φορές να του ανεβαίνει το αίμα
στο κεφάλι με αυτά που βλέπει ή ακούει. Ασύνηθες είναι να εκδηλώνει την οργή
του με διαρροές προς τα έξω περί του εκνευρισμού ή της ενόχλησης που του
προκάλεσαν διάφορα γεγονότα. Διότι αυτό δεν είναι πολιτική, σπουδή περί την…
υδραυλική!! Να κληθεί ο Σάκης ο υδραυλικός να γνωματεύσει ή να επεξηγήσει.
Έχεις πρόβλημα με τον Τσουκάτο ή τον Ζαφειρόπουλο; Ακούς, ότι άλλοι δύο
υφυπουργοί ετοιμάζονται να τα βροντήξουν; Ανησυχείς με τους ψιθύρους που
κάνουν τον γύρο της Αθήνας; Μία είναι η λύση: συγκαλείς την Κεντρική Επιτροπή
και τα λες δημοσίως, και έξω από τα δόντια…

Ας είναι καλά το πόμολο

Κεντρική Επιτροπή λέμε, όχι Εκτελεστικό Γραφείο. Διότι οι συνεδριάσεις του
Εκτελεστικού σε συνθήκες όπως αυτή που περνάει σήμερα το ΠΑΣΟΚ, δεν βγαίνουν
ποτέ σε καλό. Την προηγούμενη φορά, ας είναι καλά το… πόμολο της αίθουσας
του Ε.Γ. που δεν έστριβε καλά, και ο Κ. Σημίτης δεν βγήκε από την αίθουσα με
την πρώτη. Καθυστέρησε τόσο, όσο να τον προλάβουν ο Λαλιώτης με τον
Σκανδαλίδη. Ποιος μάς βεβαιώνει τώρα ότι το πόμολο στην αίθουσα συνεδριάσεων
του Ε.Γ. εξακολουθεί να είναι το ίδιο προβληματικό; Κι αν ανοίξει αμέσως η
πόρτα και δεν προλάβει κανείς εκ των μετεχόντων στο όργανο να συγκρατήσει τον
Κ. Σημίτη, τι γίνεται; Γι’ αυτό Κεντρική Επιτροπή και μόνο.

Καλύτερα η ανακοίνωση

Και η Κεντρική Επιτροπή δεν είναι λύση, τώρα που το καλοσκέφτομαι. Έγινε την
περασμένη εβδομάδα μια διήμερη σύνοδος του οργάνου, κι αν έπρεπε να
αξιολογήσει κανείς τις εργασίες, τρία θα έλεγε πως ήταν τα στοιχεία που τη
χαρακτήρισαν. Πρώτον, η ομοφωνία, ύστερα από 7 ή 8 χρόνια επί της εισήγησης
του Εκτελεστικού Γραφείου, δεύτερον, οι αντιρρήσεις Πασχαλίδη, Μπένου για τη
στρατηγική Λαλιώτη (σιγά την είδηση, τώρα, λες και δεν έχει ξανασυμβεί) και
τρίτον, η αυτοθυσία του Χρήστου Παπουτσή να διατεθεί για υποψήφιος στην Αθήνα.
Ερώτηση: έπρεπε να ταλαιπωρηθεί ένας ολόκληρος κόσμος, να σέρνεται επί διήμερο
στις πολυθρόνες του καφέ του «Απόλλων Παλλάς» γι’ αυτά τα τρία θέματα; Θα
μπορούσαν να μας τα ανακοινώσουν, να τελειώνουμε. Όχι αυτό το ανούσιο πράγμα
που παρακολουθήσαμε.

Τα πιο βαθιά χασμουρητά

Όσοι το παρακολουθήσαμε τέλος πάντων. Διότι το θέαμα του Σημίτη να μιλάει –
στο κλείσιμο της Κεντρικής Επιτροπής – δίπλα του να είναι δύο ή τρία μέλη του
Εκτελεστικού Γραφείου, και από κάτω, ακροατήριο, να είναι περί τα είκοσι μέλη
της Κ.Ε., συν άλλοι τόσοι δημοσιογράφοι, ε δεν είναι και το καλύτερο. Κι ας
αφορούσε ένα πολύ σημαντικό θέμα, όπως η στρατηγική για τις δημοτικές εκλογές.
Πολλοί είπαν ότι φταίει το γεγονός πως οι συνεδριάσεις της Κ.Ε. είναι
διήμερες. Άλλοι ότι οι συνεδριάσεις γίνονται Παρασκευή και Σάββατο και πολλά
μέλη του οργάνου φεύγουν για την επαρχία τη δεύτερη ημέρα. Συγγνώμη, αλλά
ουδείς σκέφθηκε ότι μπορεί να είναι και πολιτικοί οι λόγοι αυτής της στάσης;
Ότι ακόμη κι αν κάποιος μεταβάλλει την ανάγκη σε φιλοτιμία, δύσκολα μπορεί να
παρακολουθήσει μια συνεδρίαση που προκαλεί τα πιο βαθιά χασμουρητά – συγγνώμη,
πρόεδρε…

Η κυβέρνηση το παλεύει

Η αλήθεια είναι πάντως, ότι η κυβέρνηση κάτι κάνει. Το παλεύει. Για παράδειγμα
στην υγεία. Γίνεται χαμός, αλλά αυτό τι σημαίνει; Ότι ο Αλέκος Παπαδόπουλος
αγωνίζεται. Προσπαθεί να κάνει πράξη αυτήν τη μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ.
Αγωνίζεται, ιδρώνει, στενοχωριέται, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρει, θα το
δείτε. Άλλο παράδειγμα. Ο Πέτρος Ευθυμίου. Τον πιέζουν από ‘δώ, τον πιέζουν
από εκεί, τον «απειλούν» με τις χειρότερες κινητοποιήσεις των τελευταίων
χρόνων στην παιδεία, αλλά το νομοσχέδιο το πέρασε από τη Βουλή. Παράδειγμα
τρίτον. Ο Χρίστος Βερελής. Ένας πήρε εύσημα, κανονικά εύσημα, στην τελευταία
επίσκεψη του επιθεωρητή της ΔΟΕ για τα ολυμπιακά έργα, κι αυτός ήταν ο
υπουργός Μεταφορών. Για το τραμ. Που μπαίνει στην τελική φάση για την
κατασκευή του. Μέσα σε χρόνο-ρεκόρ. Γι’ αυτό λέμε, το παλεύει η κυβέρνηση…

Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και τα φίλτρα

Με το συνδικαλιστικό κίνημα αισθάνομαι μια αλληλεγγύη – όλοι εργαζόμενοι
είμαστε, όχι αφεντικά. Αλλά είναι μερικές φορές που πράξεις ή παραλείψεις των
συνδικαλιστών σε βγάζουν έξω από τα ρούχα σου. Ας πούμε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ένα από
τα ισχυρότερα συνδικάτα στη χώρα. Διεκδικεί, όταν διεκδικεί αυξήσεις,
επιδόματα και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά μία απεργία για τις άθλιες συνθήκες
περιβάλλοντος που έχουν διαμορφωθεί στους κύριους χώρους εργασίας τους, στην
Πτολεμαΐδα και τη Μεγαλόπολη, μία φορά δεν έκανε. Γιατί δεν έκανε; Γιατί για
τους εργατοπατέρες το πρώτιστο είναι οι αυξήσεις. Αυτές βλέπει ο
εργάτης-ψηφοφόρος τους. Τη βελτίωση του περιβάλλοντος δεν τη βλέπει. Αν την
έβλεπε, τότε ίσως η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να πίεζε για να μπουν καλύτερα και πιο
αποτελεσματικά φίλτρα στις καμινάδες…

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ξεχείλισε το ποτήρι

Ο Κ. Σημίτης σήμερα είναι μακριά από τη λογική τού «βαρέθηκα πια».

Λογική που τον έκανε να κινηθεί προς την πόρτα εξόδου από την αίθουσα
συνεδριάσεων του Ε.Γ. εκείνο το μοιραίο βράδυ της 21ης Ιουνίου, τότε που
προκηρύχθηκε το Συνέδριο.

Αλλά νεύρα έχει. Και ανησυχία. Και ένταση. Και μια τάση να κάνει πράγματα
για να ξεσπάσει. Αλλά με τους 45 του Τσουκάτου, τι να κάνει;

Μπορεί να τα βάλει με το 1/4 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του; Δεν μπορεί,
γιατί είναι κι εκείνη η περίφημη «δεδηλωμένη» στη μέση.

Ούτε καν με τον ίδιο τον Τσουκάτο μπορεί να τα βάλει, εδώ που τα λέμε.
Τώρα. Γιατί αργότερα, θα τα βάλει. Στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργόύ, που τον
γνωρίζει καλά και ξέρει πώς αντιδρά, υποστήριζε ότι «ο Τσουκάτος έκανε το
μεγάλο λάθος.

Έριξε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». Τι εννοούσε;

Πολύ απλά ότι «ο Σημίτης τα έχει “πάρει” τόσο πολύ μαζί του, ώστε να μην
παραξενευτείτε αν δεν τον βάλει υποψήφιο στις εκλογές»!

Και έχει κάνει τόση προετοιμασία ο άνθρωπος – έχει οργώσει τη Β’ Αθήνας.