ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κάτι σαν μυθιστόρημα

Σαν να έχασα ένα σίριαλ σπουδαίο αισθάνομαι με τον Big Brother. Όλος ο κόσμος
ξέρει τα πρόσωπα που κλείστηκαν στο σπίτι με τις κάμερες. Τα βλέπω στα
περίπτερα, διαβάζω γι’ αυτά στις εφημερίδες, έμαθα ένα σωρό πράγματα για τον
χαρακτήρα και τις σχέσεις τους, την ιστορία της ζωής τους. Για όλους εμάς που
δεν παρακολουθήσαμε επισταμένως την άμεση μετάδοση, είμαι σίγουρη ότι θα
γίνουν καλοκαι-ρινές επα-ναλήψεις. Γιατί φαίνεται πως το τηλεπαι-χνίδι αυτό
παρήγαγε ένα νέο είδος μυθοπλασίας. Κάτι σαν καινούργιο μυθιστόρημα,
ελευθερωμένο από τη γραφή, αλλά με τις απαραίτητες προϋποθέσεις του είδους:
πλάσιμο χαρακτήρων, δράση και αλλαγές καταστάσεων. Οι πρωταγωνιστές υπήρξαν οι
ίδιοι σκηνοθέτες, υποδυόμενοι τους εαυτούς τους. Στην πλαδαρή και ρυθμιζόμενη
πλοκή προσέθεσαν ό,τι λεπτομέρειες μπορούσαν. Η μέθοδος μοιάζει κανιβαλική,
αφού τους ήθελε κλεισμένους μέσα για να παράγουν το έργο, αλλά τα βάσανά τους
ήταν παιχνιδάκι μπροστά σ’ ό,τι τραβούν σκηνοθέτες και συγγραφείς για να
φτιάξουν κατιτίς ολοκληρωμένο. Χάρις στον εγκλεισμό, παρείχαν ενισχυμένη στους
θεατές την ψευδαίσθηση της αλήθειας, αυτό που χρειάζονται όλα τα έργα
μυθοπλασίας, από το μεγαλύτερο έπος έως το πιο χαζό Άρλεκιν. Και καθώς μετά το
τέλος του έργου συνεχίζουν να υπάρχουν ανάμεσά μας, είναι σαν να μας
υπόσχονται τη συνέχεια στο επόμενο. Απίθανο μου φαίνεται να χάσουν πελάτες το
σινεμά και η λογοτεχνία από το νέο είδος. Μπορεί να γίνει και το αντίθετο. Οι
θεατές του παιχνιδιού να εθιστούν στις χαρές της μυθοπλασίας, να ανακαλύψουν
κάποτε την πηγή του πράγματος, τη λογοτεχνία. Αν αποφάσιζαν μάλιστα και τα
περιοδικά να δημοσιεύουν πρωτοσέλιδα τις απόψεις τους για τη μοίρα των
μυθιστορηματικών ηρώων…