ΜΑΤΙΕΣ Οι οπαδοί

Υπάρχει ένα διήγημα του Μιχάλη Φακίνου, που το θεωρώ αριστουργηματικό. Μιλάει
για έναν οπαδό του Παναθηναϊκού, που λατρεύει τον Δομάζο. Σε τέτοιον βαθμό,
που όταν το ίνδαλμά του, σε κάποια φάση, τρώει μια κλωτσιά στο καλάμι και
πέφτει κάτω, αυτός, ο οπαδός, αισθάνεται φοβερούς πόνους στο πόδι, λιποθυμάει
στην κερκίδα, και μεταφέρεται, τραυματίας, με ασθενοφόρο, στο νοσοκομείο!..

Γνωρίζω πολλούς οπαδούς, που δεν βλέπουν μπροστά τους τίποτ’ άλλο, εκτός από
τη φανέλα της ομάδας τους. Το «λαμόγιο», αίφνης, που όποτε χάνει ο Ολυμπιακός,
κλειδώνεται στο σπίτι του και, επί μία εβδομάδα, δεν θέλει να δει άνθρωπο! Ή,
τον Αριστομένη, τον «δικεφαλάκια», που αποπειράθηκε να… αυτοκτονήσει, ύστερα
από μια βαριά ήττα της ΑΕΚ και τον σώσανε την τελευταία στιγμή!..

Στους οπαδούς απευθύνομαι, κυρίως, με τις σημερινές «Ματιές». Τους οπαδούς,
που θα κατακλύσουν αύριο το στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας ­ παρά το πανάκριβο
εισιτήριο ­ για να παρακολουθήσουν το ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού. Θέλω να τους
θυμίσω, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μάχη, δεν είναι σφαγή, δεν είναι
πετροπόλεμος. Είναι παιχνίδι. Ένα υπέροχο παιχνίδι, που δίκαια έχει
κερδίσει την αγάπη εκατομμυρίων ανθρώπων, σε κάθε γωνιά της γης.

Παιχνίδι, λοιπόν. Επομένως, τραγούδι, χειροκρότημα, καζούρα, αποδοκιμασία,
αλλά ως εκεί. Τα κέρματα, οι σιδερένιες μπετούγιες, τα κομμάτια
τσιμεντόπλακας, που εκσφενδονίζονται εναντίον αντιπάλων, δεν έχουν καμιά θέση.
Όπως δεν έχουν θέση και οι ­ συνεχείς ­ υβριστικές κραυγές, για τις μανάδες
παικτών, διαιτητών και παραγόντων! Είναι κατάντια, αυτή η κατάσταση.

Κάποτε, πηγαίναμε στο γήπεδο και νιώθαμε ευτυχισμένοι. Κάθονταν στην εξέδρα,
πλάι-πλάι, οι κιτρινόμαυροι με τους ερυθρόλευκους και αφήνονταν στην απόλαυση
του ματς. Στο ημίχρονο, αλλά και πριν από τον αγώνα, πέφτανε στοιχήματα και
γινόταν πλάκα. Άντε, το πολύ, να άνοιγε και κάποια μύτη, σε έναν καβγά. Αλλά
όχι αυτό το χάλι, το σημερινό, με τις «εχθροπραξίες» και τους σκοτωμούς,
μερικές φορές…

Το ποδόσφαιρο, ξαναλέω, είναι παιχνίδι. Είναι χαρά. Απαιτεί ανοιχτή καρδιά.
Γι’ αυτό και ενθουσιάστηκα με τον Άγγλο διαιτητή Σαβίλ, που σ’ έναν αγώνα, τον
οποίο διηύθυνε, λυπήθηκε την ομάδα που έχανε με…18-1 και πήγε κι έβαλε γκολ
στην αντίπαλό της! Και οι ηλίθιοι ποδοσφαιροπαράγοντες, αντί να τον συγχαρούν,
τον τιμώρησαν με αποκλεισμό επτά αγωνιστικών…