Διαστάσεις Η εκδίκηση του «Άντι»

Αδόλφος Χίτλερ. Ο δικτάτορας γονατιστός, όπως τον φαντάστηκε ο Ιταλός καλλιτέχνης Μαουρίτσιο Καστελάν

΄Ηταν ο Χίτλερ ομοφυλόφιλος; Και πόσο βαραίνει το στοιχείο αυτό στην
προσέγγισή μας τόσο για τον δικτάτορα όσο και για τον ναζισμό;

Οι φήμες δεν είναι καινούργιες – η συζήτηση είχε ήδη αρχίσει όταν ο Φύρερ ήταν
εν ζωή. Ο Ότο Στράσερ, ένας αριστερός ναζί που ήλθε γρήγορα σε αντίθεση με τον
Χίτλερ, υποστήριξε ότι «ο θηλυπρεπής χαρακτήρας του Χίτλερ είναι το κλειδί για
την κατανόηση των πράξεών του». Ο Χέρμαν Ράουσνινγκ ισχυρίστηκε πως είχε δει
ενοχοποιητικά αστυνομικά και στρατιωτικά έγγραφα που αφορούσαν την παράγραφο
175, τον νόμο κατά της ομοφυλοφιλίας. Σε απόρρητο «ψυχόγραμμα» όμως που
συνέταξε το 1943 για την αμερικανική κυβέρνηση, ο Ουίλιαμ Λάνγκερ συμπέραινε
ότι ο Χίτλερ διακατεχόταν από μια ακραία μορφή διαστροφής, αλλά «δεν είναι
ομοφυλόφιλος με την τρέχουσα έννοια του όρου». Και στην πολυσυζητημένη
βιογραφία του, πολλές δεκαετίες αργότερα, ο Ίαν Κέρσοου θα σημείωνε ότι οι
ισχυρισμοί περί ομοφυλοφιλίας δεν στηρίζονται σε τίποτα περισσότερο από ένα
συνδυασμό φημών, διαδόσεων, εικασιών και υπαινιγμών, που πολλές φορές άφηναν
να κυκλοφορήσουν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Χίτλερ.

Δεν πρόκειται λοιπόν για ένα «ιστορικό ταμπού», όπως υποστηρίζει ο Λόταρ
Μάσταν στο βιβλίο του «Ο κρυφός Χίτλερ» (Εκδ. Perseus Books). Ο συγγραφέας
παρουσιάζει πάντως το θέμα διεξοδικότερα από κάθε άλλον. Βασικός του μάρτυρας
είναι ο Χανς Μεντ, σύντροφος του Χίτλερ στο Σύνταγμα Λιστ, ο οποίος υποστήριξε
το 1939 σε ένα προφορικό «πρωτόκολλο» ότι είδε με τα μάτια του τα ερωτικά
παιχνίδια του Χίτλερ με τον αχώριστο φίλο του Ερνστ Σμιτ. Ούτε τα χρήματα ούτε
οι εκβιασμοί ή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έκαναν τον Μεντ να σωπάσει, για να
βρει τελικά τον θάνατο στη φυλακή, το 1942. Ένας δεύτερος μάρτυρας είναι ο
μεταφραστής του Χίτλερ, ο Γιουτζίν Ντόλμαν, που στα απομνημονεύματά του το
1949 θυμάται τον στρατηγό Ότο φον Λόσοβ να διαβάζει μια έκθεση της αστυνομίας
του Μονάχου που κατηγορούσε τον Χίτλερ για παραβίαση της παραγράφου 175.

Σύμφωνα με τον Μάσταν, ο πραγματικός λόγος της εκτέλεσης του Ερνστ Ρεμ το 1934
δεν ήταν τόσο να καταστραφεί ένα αντίπαλο κέντρο εξουσίας, όσο να
εξουδετερωθεί ο κίνδυνος να προβεί ο αρχηγός των Ταγμάτων Εφόδου σε
αποκαλύψεις και εκβιασμούς για τις ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες του Χίτλερ. Ο
ναζισμός ήταν ένα κίνημα που σφυρηλατήθηκε σε ένα περιβάλλον βοημικό,
αντι-αστικό και εν πολλοίς ομοφυλοφιλικό, στο περιβάλλον εκείνο που κατά τον
Γάλλο φασίστα Ντριέ λα Ροσέλ πρόσφερε σε πολλούς νεαρούς Γερμανούς ένα νέο
«είδος αρρενωπής φιληδονίας». Για να διατηρήσουν αυτή την αρρενωπότητα, οι
ναζί έπρεπε να στραφούν στον ομοφυλόφιλο εχθρό που ανθούσε στους κόλπους τους.
Τα αιματηρά γεγονότα της νύχτας των μεγάλων μαχαιριών αποτέλεσαν την αφορμή
για τη μεγάλη επίθεση. Ο Αδόλφος Χίτλερ, ο «Άντι», έπαιρνε την εκδίκησή του
από τη φύση.