ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άκου, μπαγασάκο…

Άκου, μπαγασάκο… Τόσα χρόνια τον υπομένεις. Να σε καταπιέζει. Εσύ με τρεις
κι εξήντα κι αυτός να πλουτίζει από την υπεραξία σου. Τώρα έχεις ελπίδα. Να
διεκδικήσεις το δίκιο σου. Να «την πεις», επιτέλους, στο αφεντικό σου.

Άκου, μπαγασάκο…

Ξέχασε ό,τι ήξερες περί συνδικαλιστικών αγώνων και άλλων ­ ρομαντικών ­ τρόπων
διεκδίκησης του δίκιου σου. Το είπε και η τηλεόραση. Οι διαφημιστές το
σκέφτηκαν, πριν από σένα, για σένα. Τώρα που… γυρίζει μπορείς να τζογάρεις
κι εσύ. Και όταν η άτιμη η τύχη θελήσει να σε βγάλει από τη μιζέρια σου, τότε
μπορείς να πάρεις το αίμα σου πίσω!

Άκου, μπαγασάκο…

Μπορεί του εργαζόμενου ο τράχηλος πολλά να υπομένει… Αλλά με τόσα
δισεκατομμύρια στην τσέπη, κάνεις ό,τι γουστάρεις. Περνά το αφεντικό, κι εσύ
τον κοιτάς υποτιμητικά με τα πόδια πάνω στο γραφείο. Του παραγγέλνεις τον καφέ
σου. Του αφήνεις και πουρμπουάρ. Του λες να πάει να κουρεύεται. Και, τέλος,
κάνεις εντυπωσιακή αποχώρηση, με τη δική σου καινούρια ανιψούλα…

Άκου, μπαγασάκο…

Πρέπει να λαμβάνεις τα μηνύματα. Ο Μαρξ, ως γνωστόν, πέθανε και τα συνδικάτα
τώρα τελευταία δεν… αισθάνονται και πολύ καλά. Εσύ πάλι δουλεύεις σαν
σκλάβος και ούτε ένα εξοχικό δεν κατάφερες να χτίσεις. Τι σου απομένει, από το
να χαϊδολογάς την τύχη σου; Πού ξέρεις, όλο και κάτι μπορεί να τσιμπήσεις.
Μέχρι τότε, μπορείς απλώς να ονειρεύεσαι καλύτερες μέρες.

Άλλωστε, μπαγασάκο, εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;