ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Περίσσευμα συμπαράστασης

Δευτέρα βράδυ είναι δύσκολο να καταφέρουμε να βγούμε, αλλά το προσπαθήσαμε.
Για τη συμπαράσταση. Είπαμε να ζοριστούμε λίγο, ας ήμασταν κουρασμένες, να
πετάξουμε την παντόφλα. Να ξαναντυθούμε και να κατέβουμε στην Αλεξάνδρας, στη
«Σφεντόνα», στη συναυλία συμπαράστασης στις Αφγανές γυναίκες. Τα ευρωπαϊκά
προνόμια που έλεγα. Θα βγάζαμε εισιτήρια στο ταμείο του θεάτρου, έλεγε η
αφίσα. Αλλά όταν φτάσαμε, μας είπαν ότι ήταν όλα προπωλημένα. Έκανε κρύο και
στεκόμα-σταν πλήθος στο πεζοδρό-μιο, ακριβώς απέναντι από εκεί όπου κοιμούνταν
μέχρι την «επιχείρηση σκούπα» οι άνδρες Αφγανοί πρόσφυγες. Δεν
διαμαρτυρηθήκαμε, γιατί είμαστε τόσο πολύ προνο

μιούχοι σε σχέση με τους Αφγανούς, άνδρες και γυναίκες. Απλώς απορούσαμε, πότε
προπωλήθηκαν τα εισιτήρια, που η αφίσα έλεγε ότι θα βρίσκαμε στο ταμείο.
Ύστερα απο μισή ώρα αναμονή, μας είπαν ότι είχαν πουληθεί χέρι χέρι από τους
οργανωτές, που φοβήθηκαν ότι δεν θα είχε κόσμο. Τουλάχιστον οι φόβοι τους δεν
βγήκαν αληθινοί, έλεγαν όλοι ευχαριστημένοι, παρά την ταλαιπωρία. Μέχρι και ο
ταξιτζής που με έφερε, ήξερε για τη συναυλία, είπε μια κοπέλα. Τελικά ο οβολός
συμπαράστασης πήγε στη γωνιακή κρεπερί, όπου καταλήξαμε για ένα ποτό, αφού δεν
υπήρχαν θέσεις. Η σερβιτόρα άκουσε την ιστορία των προπωλημένων εισιτηρίων, σε
τρία διαφορετικά τραπέζια, χαμογέλασε κι αυτή ευχαριστημένη και είπε ότι είναι
καλό που τόσο πολλοί άνθρωποι έδειξαν τόσο ενδιαφέρον να συμπαρασταθούν στις
Αφγανές. Πολλοί περισσότεροι από όσους είχαν φανταστεί οι οργανωτές, που δεν
έλπιζαν ότι θα βρουν χίλια άτομα μέσα στα τέσσερα εκατομμύρια Αθηναίων να
γεμίσει η αίθουσα. Και πολλοί λιγότεροι από όσους θα ήθελαν να έχουν πάει,
αλλά δεν μπορούσαν. Δεν είμαστε πια και τόσο αναίσθητοι.