Διαστάσεις Επισκέπτες ή εισβολείς;

Τελικώς, η 11η Σεπτεμβρίου δεν άλλαξε και πολύ τη ζωή μας. Υπάρχει
επιτέλους κάτι που μπορεί να το πετύχει; Μπορεί να συμβεί το 2002 κάτι που θα
μας βγάλει από την πεζή καθημερινότητά μας;

Είδε εξωγήινο: να πώς αντέδρασε

Οι βιολόγοι επισημαίνουν ότι η εξέλιξη δεν είναι μια διαδικασία που οδηγεί
μοιραία από λιγότερο σε περισσότερο σύνθετες μορφές ζωής, αλλά μια πορεία
προσαρμογής των οργανισμών στο περιβάλλον τους. Η ικανότητά μας να γράφουμε
σονέτα, για παράδειγμα, ή να στέλνουμε διαστημικά λεωφορεία σε άλλους
πλανήτες, είναι αποτέλεσμα ενός μοναδικού συνδυασμού περιβαλλοντικών
παραγόντων, ο οποίος δεν μπορεί να επαναληφθεί.

Πολλοί κοσμολόγοι, όμως, είναι λιγότερο σίγουροι για τη μοναδικότητά μας. Η
απεραντοσύνη του σύμπαντος δεν επιτρέπει ακλόνητες βεβαιότητες, οι συνθήκες
που οδήγησαν στη γέννησή μας μπορεί θαυμάσια να έχουν δημιουργήσει ή να
δημιουργήσουν άλλα όντα, περισσότερο ή λιγότερο έλλογα, φιλικά ή εχθρικά, όντα
που μπορεί μια μέρα να μας επισκεφθούν για να ζητήσουν τη βοήθειά μας ή για να
μας κατακτήσουν. Όποιος παρατηρεί τον ουρανό μια ξάστερη χειμωνιάτικη νύχτα –
γράφει ο Μάικλ Πράουζ στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς – και είναι απολύτως
βέβαιος ότι δεν υπάρχουν κάπου μακριά άνθρωποι που μπορούν να γράψουν σονέτα,
πάσχει τουλάχιστον από έλλειψη φαντασίας.

Το πιθανότερο είναι πως το 2002 δεν θα δεχθούμε επίσκεψη εξωγήινων. Ποιος
μπορεί όμως να το αποκλείσει; Και στην περίπτωση που συμβεί ένα τέτοιο
γεγονός, είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε; Έχει κανείς πρωθυπουργός
ετοιμάσει μια τελετή υποδοχής, έναν λόγο, μια εκδήλωση τέλος πάντων για να
τιμήσει ένα γεγονός τέτοιας σημασίας; Όχι. Υπάρχουν βέβαια σοβαρές
δικαιολογίες. Δεν ξέρουμε πώς θα μας φερθούν οι επισκέπτες μας. Δεν ξέρουμε
καν αν θα έλθουν ως επισκέπτες ή ως εισβολείς. Πώς να τους δεχθούμε λοιπόν, με
κλάδους ελαίας ή με πυραύλους; Πιστεύουμε βέβαια ότι για να έχουν κάνει ένα
τέτοιο ταξίδι θα έχουν συνεργαστεί αρμονικά μεταξύ τους και από τη δική μας
εμπειρία συμπεραίνουμε ότι η συνεργασία οδηγεί στη γνώση. Ένας γνωστικός
επισκέπτης, όμως, είναι άραγε λιγότερο επικίνδυνος; Όταν οι Ευρωπαίοι
συνάντησαν (ή “ανακάλυψαν”, όπως λένε) τους Αφρικανούς ή τους ιθαγενείς της
Αμερικής, υπήρξε ασφαλώς μια αμφίδρομη ροή ιδεών, μια αλληλεπίδραση ανάμεσα
στους πολιτισμούς. Οι πιο “πρωτόγονοι” πολιτισμοί, όμως, δεν θα μπορούσαν να
αντισταθούν σε αυτό το σοκ, ήταν καταδικασμένοι να απορροφηθούν, να διαλυθούν,
να καταστραφούν. Μήπως αυτός είναι και ο δικός μας προορισμός; Τι θα μπορούσαν
αλήθεια να αντιτάξουν οι φανατικοί υπέρμαχοι της οικονομίας της αγοράς σε έναν
εξωγήινο που θα τους έλεγε, ναι, δοκιμάσαμε κι εμείς αυτό το σύστημα πριν από
3.000 χρόνια και η αποτυχία ήταν παταγώδης, αυτό που χρειάζεστε είναι μια
οικονομία χψω, κι αν δεν συμφωνείτε λυπούμαστε, θα υποχρεωθείτε να το κάνετε,
όχι από εμάς, αλλά από την παγκοσμιοποίηση, ή μάλλον την πανσυμπαντοποίηση;