Το εκρηκτικό κοκτέιλ της οργής

Τσαρλς Μπίσον. Ήταν παιδί μαζεμένο, από μεσοαστική οικογένεια. Κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει το τραγικό, εκκρηκτικό του τέλος

Ένας νεαρός από τη Φλόριντα, ερασιτέχνης πιλότος, συνειδητά γίνεται καμικάζι
ταγμένος σε αποστολή καταστροφής. Πιλοτάρει ένα μικρό αεροπλάνο που έκλεψε,
οδηγώντας το πάνω σε έναν ουρανοξύστη. Αφήνει πίσω του ένα μήνυμα όπου δηλώνει
την υποστήριξή του για τους τρομοκράτες. «Πεθαίνω εν ονόματι του Οσάμα Μπιν
Λάντεν», έγραψε. Ένας άλλος νεαρός από την Καλιφόρνια καταλήγει να πολεμάει
για τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Συνελήφθη μαζί με άλλους Ταλιμπάν και μέλη
της Αλ Κάιντα, στο Αφγανιστάν.

Φαίνεται πως ενώ στις ΗΠΑ σταδιακά μειώθηκαν τα κρούσματα των παιδιών και
εφήβων που ξαφνικά γίνονταν άγριοι δολοφόνοι και σφαγείς εισβάλλοντας στις
αίθουσες των σχολείων τους και σκοτώνοντας συμμαθητές και δασκάλους, έχει
πλέον ξεκινήσει μια νέα ανατριχιαστική τάση. Ένας νέος φαύλος κύκλος
καταστροφής και αίματος. Τελικά, τι ακριβώς συμβαίνει με τους Αμερικανούς
εφήβους;

Όπως λοιπόν και οι κατηγορούμενοι στις υποθέσεις των δολοφονικών επιθέσεων σε
αμερικανικά σχολεία, ο Τσαρλς Μπίσοπ, ο 15χρονος πιλότος αυτοκτονίας που
συνέτριψε ένα μικρό Τσέσνα αεροσκάφος πάνω σε ένα κτίριο όπου στεγάζονταν
πολλά γραφεία στην Τάμπα της Φλόριντα και ο Τζον Γουόλκερ Λιντ, ο 20χρονος
Αμερικανός που έγινε μαχητής των Ταλιμπάν, περιγράφονται πολλές φορές ως
«ιδιαιτέρως μοναχικοί» ή «αντικοινωνικοί».

Υπάρχουν βέβαια και οι ειδικοί που υποστηρίζουν ότι αυτές οι τελευταίες
υποθέσεις είναι υπερβολικά σύνθετες ώστε να συγκρίνονται μεταξύ τους. Αλλά
πολλοί θεωρούν ότι υπάρχει ένα κοινό νήμα που συνδέει όλες αυτές τις
περιπτώσεις μεταξύ τους. Υπάρχει – λένε – μια αίσθηση απομόνωσης που νιώθουν
αυτοί οι συγκεκριμένοι έφηβοι, που, σε συνδυασμό με τις εφηβικές αγωνίες και
την παρορμητικότητα, οδηγεί σε ακραίες ενέργειες.

Ο συνδυασμός αυτός απομόνωσης, αγωνίας και εφηβικών εντάσεων, δημιουργεί ένα
«εκρηκτικό κοκτέιλ» που οδηγεί στον όλεθρο. «Δεν φθάνει το γεγονός ότι οι
άνθρωποι αυτοί είναι μοναχικοί τύποι, για να εξηγήσει το πώς φθάνουν σε τέτοιο
ακραίο σημείο. Αυτό που αληθινά συμβαίνει, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν
ξέρουν πώς να παίξουν το παιχνίδι της καθημερινής ζωής», λέει χαρακτηριστικά ο
Τζον Μάγιερ, ένας κλινικός ψυχολόγος από το Σικάγο που έχει διατελέσει
σύμβουλος του FBI και της αμερικανικής αστυνομίας σε αρκετές υποθέσεις που
αφορούσαν διαταραγμένους εφήβους και νέους.

Η Βίκυ Μπεκ, ψυχοθεραπεύτρια στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, συμφωνεί πως δεν
είναι καταλυτικής σημασίας το ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν μοναχικοί τύποι. «Για
να κατανοήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, πρέπει να ψάξουμε μέσα τους. Βαθιά. Να
αναζητήσουμε κατά πόσον, μέσα σε αυτήν τη μοναξιά, τη μοναχικότητά τους,
υπάρχει κατάθλιψη. Κατάθλιψη που κρύβει μια αίσθηση απομόνωσης και αδυναμίας.
Κατάθλιψη που γεννάει μια υφέρπουσα και διαρκώς εντεινόμενη οργή εναντίον του
συστήματος και μια διάθεση να πλήξει αυτό το σύστημα».

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν ότι τα αίτια της συμπεριφοράς αυτών
των νέων μπορεί να μην είναι μονάχα ψυχολογικά. Χαρακτηριστική είναι η
περίπτωση του 15χρονου Μπίσοπ, ο οποίος, όπως τώρα λένε οι ειδικοί – σύμφωνα
με ρεπορτάζ των «Times» – μπορεί να έπασχε από κατάθλιψη η οποία να προκλήθηκε
από φάρμακο για την καταπολέμηση της ακμής που ελάμβανε τακτικά. Το φάρμακο
αυτό που λέγεται Roaccutane έχει από καιρό θορυβήσει Αμερικανούς επιστήμονες
και μέλη του Κογκρέσου, ακριβώς γιατί ανησυχητικά πολλοί έφηβοι που το
έπαιρναν για να αντιμετωπίσουν το σοβαρό πρόβλημα ακμής από το οποίο έπασχαν,
έχουν αυτοκτονήσει.