Δρόμοι

«Όποιος δεν κλαίει…

… μένει πεινασμένος και όποιος δεν κλέβει μένει βλάκας», έλεγε στο
τανγκό «Καμπαλάτσε» ο Αργεντινός συνθέτης Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο. Αδύναμη,
παραζαλισμένη, γλείφοντας τις πληγές της, η χώρα του, που είναι γνωστή για
τους γκαούτσο, τις μπριζόλες και το ποδόσφαιρο, αλλά και για ένα απλήρωτο
εξωτερικό χρέος 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μοιάζει με σουρεαλιστικό
μυθιστόρημα με ανοιχτό τέλος: ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, αργυραμοιβοί,
χρηματιστές, κερδοσκόποι, επιχειρηματίες και πολιτικοί, όλοι μιλούν για
δάνεια, εξαγορές, μηδενικά ελλείμματα, δολαριοποίηση, υποτίμηση, χρεοστάσιο,
νέοι ζητιάνοι ξεπροβάλλουν σαν μανιτάρια, η ανεργία ξεπερνάει το 15%, το
έγκλημα ακόμη παραπάνω, σε μια χώρα που βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου.

Σε μια χώρα…

… τόσο πλούσια όσο η Αργεντινή, οι πολιτικοί έχουν βαφτίσει τα
προβλήματά της οικονομικά, αλλά ο αργεντινός λαός γνωρίζει καλά πως είναι
κυρίως πολιτικά. Πέντε διαδοχικοί πρόεδροι θέλησαν να αλλάξουν μέσα σε ένα
μήνα όσα δεν μπόρεσαν να αλλάξουν άλλοι τόσοι πρόεδροι μέσα σε είκοσι χρόνια.
Η βαριά κληρονομιά της Αργεντινής ξεκινάει από τα χρόνια της χούντας του
Βιντέλα, που μέχρι το 1982, με την ανοχή Ανατολής και Δύσης, έφτασε το
εξωτερικό χρέος της χώρας στα ύψη.

Το κύριο μέλημα…

… του τελευταίου αιρετού πρόεδρου της χώρας Ντε λα Ρούα ήταν να κρατήσει
τους περονιστές μακριά από την εξουσία. Έτσι, συγκρότησε μια κυβέρνηση
συνεργασίας με όσα κόμματα βρήκε μπροστά του και κατέφυγε στην προσφιλή λύση
όλων των πολιτικών που δεν διαθέτουν συγκροτημένη πολιτική: για να
εξυπηρετήσει το τεράστιο εξωτερικό χρέος της χώρας, αύξησε τους φόρους. Οι
ταραχές που συγκλόνισαν τη χώρα ήταν η απάντηση του αργεντινού λαού σε αυτά τα
μέτρα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ντε λα Ρούα τα έβαλε με τους Αργεντινούς, που
προτιμούσαν, λέει, να αποταμιεύουν τα χρήματά τους παρά να τα δαπανούν για να
τονώσουν την οικονομία. Όμως, τι να αποταμιεύσει και τι να ξοδέψει ένα σπιτικό
με μηνιαίο εισόδημα 120 δολαρίων και με τους άνδρες του στην ανεργία;

Η κατάσταση…

… στην Αργεντινή θυμίζει το περίφημο τανγκό «Καμπαλάτσε», που είχε
απαγορευτεί από τη στρατιωτική χούντα. «Hoy resulta que es lo mismo ser
derecho que traidor…»: «Σήμερα το ίδιο κάνει να είσαι καλός, το ίδιο να
είσαι και προδότης, να είσαι αγράμματος, ξύπνιος, πορτοφολάς, φιλότιμος ή
απατεώνας. Κάνει το ίδιο! Τίποτα δεν είναι καλύτερο! Είναι όλοι ίδιοι, ένα
χαζό γομάρι και ένας σπουδαίος προφέσορας. Όποιος δεν κλαίει μένει πεινασμένος
και όποιος δεν κλέβει μένει βλάκας». Όσο οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες
της Αργεντινής χορεύουν τανγκό πάνω σε τεντωμένο σκοινί τόσο ο αργεντινός λαός
χάνει την υπομονή του ακούγοντας όρους όπως «εκτίμηση επενδυτικού κινδύνου»
και «υποτίμηση». Δυο μονάχα οικονομικοί όροι είναι εκείνοι που τον ενδιαφέρουν
περισσότερο από κάθε άλλον: «απασχόληση» και «αξιοπρεπής μισθός».