Διαστάσεις Λογοτεχνικό στριπ-τηζ

Έντουαρντ Χόπερ: «Πρωινό σε μια Πόλη» (1944)

Δεν έχουν περάσει ούτε 30 χρόνια από τότε που ο Τρούμαν Καπότε χαρακτήρισε
δημοσίως τη Ζακλίν Σούζαν «φορτηγατζή μεταμφιεσμένο σε γυναίκα», για να
ζητήσει αμέσως μετά συγγνώμη από τους αμερικανούς φορτηγατζήδες. Η συγγραφέας
του μπεστ-σέλλερ «Η κοιλάδα με τις κούκλες», δεν άργησε να απαντήσει με το
ίδιο νόμισμα, αποκαλώντας τον Καπότε «χοντρό ευνουχισμένο κόκορα» ­ χωρίς να
αισθανθεί την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από τους αμερικανούς κόκορες.

Σήμερα πια, τα έργα που γράφουν πρώην κωλ-γκερλ με λογοτεχνικές φιλοδοξίες
(όπως η Σούζαν, που της άρεσε να συγκρίνει τον εαυτό της με τον Ναμπόκωφ και
έγραφε όλα τα βιβλία της με κόκκινο μελάνι) απολαμβάνουν μεγάλου σεβασμού στις
Ηνωμένες Πολιτείες. Πρώτα απ’ όλα διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο
των περιζήτητων women’s studies. Ύστερα εμφανίζονται στις προθήκες των
βιβλιοπωλείων, κυκλοφορώντας από εκδοτικούς οίκους με το κύρος ενός Harper
Collins ή ενός Random House. Το πιο περίεργο όμως είναι ότι πολλά από τα
βιβλία αυτών των «εργατριών του έρωτα» προσελκύουν την προσοχή και το
ενδιαφέρον καταξιωμένων βιβλιοκριτικών όπως ο Μισίκο Κακουτάνι των
Τάιμς.

Δύο είναι οι μεγάλες επιτυχίες της χρονιάς. Η μία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
«ταξιδιωτικό βιβλίο». Πρώην στριπτηζέζ και νυν δημοσιογράφος στους Νιου
Γιορκ Τάιμς, στο Σπιν και στο Βίλατζ Βόις, η Λίλυ Μπουράνα
εξιστορεί στο «Strip City» πώς λίγους μήνες πριν από τον γάμο της αποφάσισε να
επιστρέψει για λίγο στο παλιό της επάγγελμα, αφενός για να κλείσει τους
λογαριασμούς της με το παρελθόν και αφετέρου για να μετατρέψει μια
εξευτελιστική εμπειρία σε ένα πραγματικό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Το δεύτερο
βιβλίο του είδους που αυτές τις μέρες συζητείται πολύ είναι το «Sarah» του
ομοφυλόφιλου J.Τ. LeRoy. Ο ηλικίας 21 ετών συγγραφέας από το Σαν Φρανσίσκο
διηγείται εδώ την ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που κάνει πιάτσα στους χώρους
στάθμευσης των φορτηγών για να μιμηθεί τη μητέρα του, τη Σάρα. Ο LeRoy φτάνει
σε επίπεδα ενός Μαρκ Τουαίην ή ενός Ναθάναελ Ουέστ, έγραψε η συγγραφέας Μέρι
Γκάιτσκιλ.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλα βιβλία, όπως για παράδειγμα το αυτοβιογραφικό
«Assuming the Position» του Ρέι Γουίτακερ ή το «Chicken: Self Portrait of a
young man for rent» του Ντέηβιντ Χένρυ Στάρυ. Και μόνο το γεγονός όμως ότι τα
βιβλία αυτά έχουν κοινό, έγραψαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, αποδεικνύει ότι
στη λαϊκή λογοτεχνία της τρίτης χιλιετίας το πληρωμένο σεξ παίζει τον ρόλο του
Προζάκ στις αυτοβιογραφίες της δεκαετίας του ’90: αποτελεί υποχρεωτική αναφορά
σε οποιοδήποτε έργο διεκδικεί τον τίτλο του αστικού ρεαλισμού. Όπως σημειώνει
άλλωστε η Ζακλίν Σούζαν, το να γδύνεσαι «μπορεί να σημαίνει και το να
διεκδικείς τη δική σου σεξουαλικότητα στη δημόσια σφαίρα». Λίγο μπερδεμένο
ακούγεται, ομολογουμένως. Θα φταίει μάλλον το Πανεπιστήμιο.