ΓΝΩΜΗ Κοινός προορισμός ο στόχος του ευρώ

Το ευρώ είναι ήδη το κοινό νόμισμα 12 ευρωπαϊκών χωρών. Ακόμη και εκείνοι που
δεν είναι επιρρεπείς σε συναισθηματισμούς θα παραδεχτούν ότι τα πυροτεχνήματα
αυτής της Πρωτοχρονιάς φώτισαν την αρχή μιας νέας εποχής για 300 εκατομμύρια
Ευρωπαίους, οι οποίοι εμπιστεύθηκαν την οικονομική τους ευημερία σε ένα κοινό
νόμισμα.

Πρόκειται για την κορυφαία στιγμή μέχρι σήμερα στη διαδικασία της ευρωπαϊκής
ενοποίησης. Τέτοια ειρηνική ενοποίηση και εκουσία εκχώρηση κυριαρχίας δεν έχει
προηγούμενο στην ιστορία. Όμως δεν νιώθουν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες
ικανοποίηση μπροστά σε αυτή την ιστορική καμπή. Δεν αντικρύζουν όλοι με
αισιοδοξία αυτό το νέο ξεκίνημα της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ιδιαίτερα οι
Γερμανοί δεν μπορούν να συγκρατήσουν ένα αίσθημα μελαγχολίας, αφού το
γερμανικό μάρκο υπήρξε γι’ αυτούς το σύμβολο της ανόρθωσης της χώρας τους μέσα
από τα ερείπια του πολέμου. Όμως, την ίδια ώρα, άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες ­ και
όχι μόνο στις χώρες που τα νομίσματά τους ήταν συνήθως ύποπτα «αδυναμίας» ­
βλέπουν το ενιαίο νόμισμα σαν μια υπόσχεση για το μέλλον και σαν ένα ρίσκο που
αξίζει να διακινδυνεύσει κανείς. Η εντύπωση των τελευταίων ημερών είναι ότι
περισσότεροι Ευρωπαίοι από όσο αναμενόταν υπέκυψαν τελικά στην «ευρω-ευφορία».
Με δεδομένο τον ευρωσκεπτικισμό και την ανοιχτή απόρριψη που είχε εκφραστεί
από την κοινή γνώμη πριν από όχι πάρα πολύν καιρό, αυτή η μεταμόρφωση ­
μπροστά στο αναπόφευκτο ­ είναι εντυπωσιακή.

Πάντως, το γεγονός ότι καταναλωτές, αποταμιευτές και επενδυτές υποκύπτουν σε
αυτό το αναπόφευκτο δεν είναι αρκετό. Όσοι θέλουν να εξασφαλίσουν την επιτυχία
του ευρώ και να το κάνουν να κερδίσει την εμπιστοσύνη τόσο των πολιτών όσο και
των αγορών πρέπει να αναλάβουν δράση, ώστε αυτό να γίνει εφικτό. Η Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα πρέπει να επιτελέσει την αποστολή της και να διατηρήσει τη
σταθερότητα, αρνούμενη να υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις οι οποίες δεν μπορεί
να εκπληρωθούν χωρίς να διαταραχθεί αυτή η σταθερότητα. Κυρίως, οι πολιτικοί
πρέπει να κάνουν το έργο τους χωρίς να θέτουν στην τράπεζα παράλογες
δημοσιονομικές απαιτήσεις.

Αυτό που απομένει να δούμε είναι αν το ευρώ θα γίνει βασικό συστατικό στοιχείο
μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Το βέβαιο είναι ότι θα προκύψει μια νέα ποιότητα
συμμετοχής. Ό,τι συμβαίνει ή ό,τι δεν συμβαίνει σε μια χώρα της ζώνης του ευρώ
δεν θα αφήνει από εδώ και πέρα αδιάφορες τις υπόλοιπες χώρες. Συνεπώς,
μπορούμε δικαιολογημένα να μιλάμε για κοινό προορισμό.

Το άρθρο του Γερμανού αρθρογράφου Klaus-Dieter Frankenberger
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung».