ΓΝΩΜΗ Το υπερκράτος που απειλεί την ελευθερία

Νά τα λοιπόν τα χαρτάκια με τις φανταστικές γέφυρες (μια θαυμάσια υπενθύμιση
των δρόμων και των γεφυρών που ξεκινούν από το άγνωστο και καταλήγουν στο
άγνωστο, εκεί ακριβώς όπου ξοδεύονται τα χρήματα των φορολογουμένων της
Ευρωπαϊκής Ένωσης τόσο επαίσχυντα).

Καλύτερα μη δοκιμάσετε να τα παραχαράξετε, γιατί από το 2004 θα έρχονται να
σας πιάνουν οι ευρωμπάτσοι, χωρίς κανένα εθνικό δικαστήριο να μπορεί να σας
γλιτώσει. Χωρίς ένταλμα σύλληψης, θα μπορούν να σας κρατούν επ’ αόριστον χωρίς
δίκη. Το ευρώ είναι και αυτό ένα μέρος του σχεδίου για την εξάλειψη των
ελευθεριών στην ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Το ευρωνόμισμα δεν έχει πρακτικά καμιά
οικονομική σημασία. Όμως, η ψυχολογική σημασία του θα είναι σημαντική.

Είναι ειρωνεία που αυτή η τελική ταπείνωση έρχεται λίγες μόλις ημέρες μετά τις
πολύνεκρες ταραχές στη χρεοκοπημένη Αργεντινή. Όσα υποφέρει η Αργεντινή
σήμερα, πιθανότατα θα υποφέρει και η Ιρλανδία τα επόμενα δύο τρία χρόνια. Όλα
άρχισαν με τη σύνδεση του αργεντινού πέσο με το δολάριο. Ύστερα από τριάμισι
χρόνια ύφεσης και διόγκωσης του χρέους, γιατί η Αργεντινή δεν μπορούσε απλώς
να υποτιμήσει το νόμισμά της, όπως είχε κάνει με επιτυχία η Ιρλανδία το 1993;
Επειδή οι περισσότεροι Αργεντινοί είχαν πάρει δάνεια σε δολάρια. Η υποτίμηση
του πέσο θα τους δυσκόλευε ακόμη περισσότερο στην αποπληρωμή των δανείων και
θα τους οδηγούσε στη χρεοκοπία. Μετά την 1η Ιανουαρίου 2002, ακόμη και οι
τυφλοί μπορούν να δουν πως η Ιρλανδία μπορεί να βρεθεί και αυτή στον δρόμο της
Αργεντινής.

Η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση θα δημιουργήσει πολλές Αργεντινές και υποψήφιες
είναι όλες οι μικρές χώρες της ευρωζώνης, εκείνες που, αντίθετα με τη Γαλλία
και τη Γερμανία, δεν έχουν την πολιτική πυγμή για να πιέσουν την Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα να εφαρμόσει ευνοϊκή νομισματική πολιτική.

Το ευρώ θα προκαλέσει κρίσεις που θα επιτρέψουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση να
υφαρπάξει εργαλεία οικονομικής πολιτικής, τα οποία μέχρι τώρα εθεωρείτο
πολιτικά απαράδεκτο να της εμπιστευτούν οι χώρες. Ξεχάστε την απόρριψη της
Συνθήκης της Νίκαιας από τους Ιρλανδούς: η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριφέρεται σαν
να έχει επικυρωθεί η Συνθήκη. Έτσι και αλλιώς, η Συνθήκη του 2004 θα
επισκιάσει τη Νίκαια και θα δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Αυτό το
υπερκράτος, φυσικά, δεν θα είναι ομοσπονδία. Ο Μπλερ, η Γαλλία και ­ όχι
ανοιχτά ­ η Γερμανία είναι όλοι τους υπέρ μιας διακυβερνητικής πολιτικής
ένωσης. Σε αυτή την ένωση, οι πολιτικές που θα αφορούν το σύνολο θα
αποφασίζονται από τους τρεις μεγάλους. Οι πολιτικοί των μικρών χωρών θα είναι
υποτελείς. Και η δημοκρατία θα εκλείψει.

Ο οικονομολόγος Bernard Connolly είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Η σάπια
καρδιά της Ευρώπης», που του κόστισε την απόλυσή του από την
Κομισιόν, το 1995.