Παραλήπτης Άγνωστος

Τόσα χρόνια σου ‘γραφα γράμματα. Όσα τα χρόνια τόσα και τα γράμματα. Υπάρχεις;
Δεν υπάρχεις; Δεν κώλωνα ποτέ σε τέτοιες λεπτομέρειες. Βρέξει – χιονίσει, το
γράμμα θα στο ‘στελνα ο κόσμος να χαλάσει. Ακόμα κι αργότερα. Μεγάλωσα, έπιασα
δουλειά, κι από εφημερίδες και περιοδικά, τέτοιες μέρες εγώ, εκεί. Το βιολί
μου. Στον κόσμο μου:

«Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη».

Και στάζανε οι γλύκες και τα σορόπια από χαρτιά κι από μολύβια. Και το ‘πνιγα
το ερώτημα βαθιά μέσα μου. Υπάρχεις; Δεν υπάρχεις;

Αλήθεια, τι γίνεται, μεγάλε; Υπάρχεις; Δεν υπάρχεις; Γιατί δεν φτάνει που το
περνάμε εμείς το λούκι ως παιδιά. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και ως
ενήλικοι. Δύο ερωτήσεις των παιδιών μας τρέμουμε άπαντες από καταβολής κόσμου:

– Μαμά, πώς γίνονται τα παιδιά;

– Μαμά, υπάρχει Αϊ-Βασίλης;

Στην πρώτη την είχα στο τσεπάκι μου την απάντηση. Έτοιμη, προβαρισμένη, σένια.
Ήρθε η ώρα της μου είπε, του είπα, με ρώτησε, του απάντησα, καθαρίσαμε, άψογα
κι αναίμακτα.

Η δεύτερη ήτανε το μεγάλο ζόρι. Πώς να πεις ότι δεν υπάρχεις σε ένα παιδί που
ΘΕΛΕΙ να υπάρχεις; Πώς να πεις ότι δεν υπάρχεις όταν εσύ η ίδια ΘΕΛΕΙΣ να
υπάρχεις; Πώς να το κολάσεις το πράμα και να αραδιάσεις εκείνα τα χαζά;

«Ο Αϊ-Βασίλης ζει μέσα μας, είναι στην καρδούλα μας»!

Αυτές τις τρίχες τις κατσαρές; Καρδούλες, αηδίες και ξεράσματα; Το παιδί θέλει
το αυθεντικό πακέτο. All time classic. Κόκκινη στολή, άσπρη γενειάδα, «χο χο
χο» και το σακί στον ώμο. Το δισάκι σου στον ώμο για τον δρόμο για τον δρόμο.

Φέτος σε είδα και στην τηλεόραση. Σε πήρανε οι μάγκες και σε κάνανε πάρκο. Στο
Ροβανιέμι. Σάνταπαρκ, λεει. Μες στο χιόνι, το ξύλινο το σπιτάκι. Και να τα
έλατα, να τα έλκηθρα με τους ταράνδους και τα χάσκις και τα σνόουμομπιλ και τα
καρουσέλ και το εργαστήρι με τα παιχνίδια.

Έβλεπα όλο αυτό το βιομηχανικό αλάι-μαλάι και με έπιασε πάλι αυτό το
καταραμένο το φίφτι φίφτι. Το σπαστικό. Το ενδιάμεσο. Το ντεμί σεζόν. Αν η
μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα, η άλλη μισή τρέχα γύρευε. Από τη
μια, να τα παίρνεις στο κρανίο με όλο αυτό το εμπόριο του ονείρου. Την – μες
στη μούρη σου – εκμετάλλευση της πιο ιερής παιδικής φαντασίωσης. Κι από την
άλλη, σου ‘ρχεται να στουμπώσεις τον σκεπτικισμό σου στο πιο ψηλό πατάρι. Να
πάρεις μπουφάν, σκούφο και το παιδί για άλλοθι και να πιάσεις να τσουλάς στις
χιονισμένες πλαγιές και να φωτογραφίζεσαι με έναν Αϊ-Βασίλη απωθώντας το
γεγονός ότι τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, ο συγκεκριμένος Άγιος εργάζεται
σε πολυεθνική στο τμήμα κομπιούτερ.

Αϊ-Βασίλη μου, με όλο το θάρρος, μαντάρα τα ‘κανες. Μαντάρα. Έβαλες τα χέρια
σου κι έβγαλες τα μάτια σου. Στην τηλεόραση, καθόσουνα εκεί στο σπιτάκι με τη
δημοσιογράφα. Τη ΜπιΜπιΣιώτισσα. Της έκανες «χο χο χο» και της αράδιαζες όλα
εκείνα τα καλοκάγαθα κλισέ. Ότι, και καλά, εσύ έχεις τον τρόπο σου. Ξέρεις αν
όλα τα παιδιά του κόσμου είναι φρόνιμα. Κι ότι αφού τα μελέτησες ένα ένα,
κατέληξες πως κανένα δεν ήταν άτακτο, κανένα δεν στενοχώρησε τον μπαμπά και τη
μαμά του. Άρα; Άρα όλα τα παιδάκια του κόσμου θα πάρουνε δώρο από σένα!

Σοβαρά, Αϊ-Βασίλη; Σοβαρά; Το γέλιο θα μου το τυλίξεις για το σπίτι ή να το
φάω εδώ; Το γέλιο τού κάθε πικραμένου να το μπήξω τώρα ή να το κάνω γαργάρα;
Όλα τα παιδάκια του κόσμου θα πάρουνε παιχνίδια; Το λες και δεν κοκκινίζεις;
Δεν γίνεσαι ασορτί με τη στολή σου;

Εντάξει, δεν λεω. Ζεις στο καλυβάκι το ρουστίκ μες στον τάρανδο και το κουλέρ
λοκάλ. Αλλά, τι στην ευχή; Μια τηλεόραση δεν έχετε εκεί χάμω; Πώς τη βγάζετε
τόσα βράδια με την κυρία Αϊ-Βασίλη; Τόσους αιώνες, κοιτάτε ο ένας τον άλλον
και γελάτε καλόκαρδα; Δεν βαρεθήκατε; Δεν σιχαθήκατε; Δεν παίρνετε μια 21
ιντσών να πατήσετε κάνα τηλεχειριστήριο να δείτε τι γίνεται στον κόσμο; Και
στην τελική, αυτά τα στρογγυλά γυαλάκια που φοράς, είναι για πρεσβυωπία ή για
εφέ; Για πάρε κάνα σοβαρό ζευγάρι. Άντε μπράβο να το φορέσεις να δεις τι εστί
βερίκοκο.

Στραβομάρα, Αϊ-Βασίλη! Έτσι και έβγαινες οδηγώντας στην Κατεχάκη, ούτε το
πρώτο φανάρι δεν θα αξιωνόσουνα. Θα το είχες στουκάρει το όχημα στο δίλεπτο
πάνω. Ποια δώρα; Ποια φρόνιμα παιδάκια, χρυσέ μου άγιε; Εδώ ο κόσμος χάνεται,
βαρκούλες αρμενίζουνε. Πάρε την 21 ιντσών. Βάλε καμιά είδηση που είσαι μες
στην καλή χαρά και η άλλη από δίπλα σου πλέκει μανιακά κασκόλ, σαν
ψυχοθεραπεία ένα πράμα.

Ξύπνα Βασίλη! Ξύπνα Αϊ-Βασίλη! Τα παιδάκια δεν είναι όλα ροδαλά, κατάξανθα, με
ζακάρ πουλοβεράκια. Τα παιδάκια είναι και στα φανάρια. Τα παιδάκια είναι και
στην Αφρική. Τα παιδάκια τα πουλάνε και τα αγοράζουν. Τα παιδάκια πεθαίνουν.
Πεθαίνουν, όχι γιατί δεν έχουν Νιντέντο. Γιατί δεν έχουν ψωμί. Γάλα. Σπίτι.
Πατέρα. Μάνα. Κι αυτά τα παιδάκια εσύ δεν τα ξέρεις. Δεν τα γνώρισες ποτέ. Δεν
ήρθανε πενταήμερη στο Σάνταπαρκ. Δε μείνανε στο ξενοδοχείο των τεσσεράμισι
αστέρων. Δεν σκαρφαλώσανε στα γόνατά σου. Είναι άλλα αυτά τα παιδιά,
Αϊ-Βασίλη. Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Που κανείς δεν σε ενημέρωσε αρμοδίως
ότι υπάρχουν. Κι ας σου στέλνουν κι αυτά τα νοερά τους γράμματα. Κι ας μη
φτάνουν ποτέ στα χέρια σου. Κι ας μην τα διαβάζεις ποτέ. Γιατί εσύ δεν είσαι ο
Αϊ-Βασίλης. Εσύ είσαι μια επιστολή που επιστρέφεται σφραγισμένη στον αποστολέα
του.

Εσύ, Αϊ-Βασίλη, είσαι, τελικά, ο Άγνωστος Παραλήπτης των χιλιάδων παιδικών
ονείρων!