Ήμουν αντίθετος με την παραπομπή Ανδρέα

Αντίθετος με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το
σκάνδαλο Κοσκωτά δηλώνει ο στρατηγός Νίκος Γρυλλάκης, στο βιβλίο του
«Αποκαλύπτω» που κυκλοφορεί τη Δευτέρα από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ο Γρυλλάκης,
που αναφέρεται σε όλο το εύρος της σχέσης του με τον πρώην πρωθυπουργό Κ.
Μητσοτάκη, αλλά και σε πρόσωπα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έπαιξαν ένα
ρόλο στα γεγονότα της τετραετίας 1989-93, εμφανίζεται στο βιβλίο του να
αντιδρά στην παραπομπή, χαρακτηρίζοντας γελοίο, παράλογο και αφύσικο το όλο
θέμα.

Το βιβλίο που έχει τίτλο «Αποκαλύπτω», και… κατέληξε (λόγω των σχετικών
περικοπών επίμαχων σημείων) στις 520 σελίδες, αποτελεί στην ουσία μια κατάθεση
του Ν. Γρυλλάκη για όλους και για όλα. Από τις σχέσεις με τη CIA προκειμένου
να διευκολυνθεί και να επιταχυνθεί η πτώση της κυβέρνησης του Α. Παπανδρέου το
1989, μέχρι τις υποκλοπές τις οποίες εκτέλεσε ο παρακρατικός μηχανισμός που
εκείνος είχε στήσει στα υπόγεια της Ρηγίλλης. Κι από τις σχέσεις του με τον Μ.
Έβερτ ­ θεωρητικά ο μεγαλύτερος εχθρός του, το βιβλίο φαίνεται να το έχει
γράψει μόνο και μόνο για να καταγγελθεί ο πρώην πρόεδρος της Ν.Δ. Μ. Έβερτ ­
ως τον ρόλο που έπαιξε ο ίδιος ο Γρυλλάκης σε βαλκανικές χώρες.

Παρά τις απαραίτητες «επεμβάσεις» που έγιναν προκειμένου να αναμορφωθούν
σημεία του βιβλίου τα οποία εμφάνιζαν νομικά προβλήματα, το «Αποκαλύπτω» του
Ν. Γρυλλάκη είναι στην πραγματικότητα ένα ντοκουμέντο, μια και αποκαλύπτεται
σε όλη του την έκταση το ζοφερό παρακράτος που εξέθρεψε η Ν.Δ. την περίοδο προ
και μετά το 1989.

Ο προσωπικός χαρακτήρας που δίνει στην αφήγησή του ο Γρυλλάκης, έχει όλα τα
στοιχεία μιας στρατιωτικής αναφοράς προς ανωτέρους ή προς τρίτους. Ενδεικτικά
μεταφέρεται στη συνέχεια το απόσπασμα εκείνο του βιβλίου που αφορά την
παραπομπή του Α. Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά, και συγκεκριμένα το τμήμα
όπου ο Γρυλλάκης «με τα βιώματα του στρατιωτικού και ορεινού Κρητικού που
κουβαλάει μέσα του», όπως γράφει, «ήταν αντίθετος με την παραπομπή του Α.
Παπανδρέου».

ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Ήταν «λάθος και γελοίο»

Η σελίδα του βιβλίου που αναφέρεται στον αρχηγό της CIA

Όχι βέβαια διότι με είχε πιάσει τότε ο πόνος για τον μακαρίτη τον Παπανδρέου,
αλλά διότι με τα κριτήρια της ρωμιοσύνης και όχι της νομικής επιστήμης είναι
λάθος, καθώς και γελοίο, να καταλογίζει κανείς ευθύνες σε έναν πρωθυπουργό που
αντιμετώπιζε τη δαμόκλειο σπάθη του Χάρου, μου μετέφερε στον Άδη τις ψυχές των
νεκρών, επειδή δεν τηρήθηκαν τυπικές διαδικασίες στην εξεύρεση χρημάτων για
μια εγχείρηση ζωής και θανάτου στην οποία έπρεπε να υποβληθεί. Εξάλλου, οι
πιθανότητες να επιζούσε ο εγχειριζόμενος τότε στο Λονδίνο πρωθυπουργός ήταν,
με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, λιγότερες από 50%.

Επομένως, το μυαλό του Ανδρέα Παπανδρέου λογικά έπρεπε να είναι αγκιστρωμένο
γύρω από το ενδεχόμενο να ταξιδεύσει πολύ σύντομα στην Αχερουσία λίμνη με
τελικό προορισμό το βασίλειο του Άδη!

Θα ήταν λοιπόν εντελώς αφύσικο και παράλογο ακόμη και να σκεφθεί ότι θα έπρεπε
να ερευνήσει αν τα χρήματα που πρόσφερε ο Κοσκωτάς για την εγχείρησή του (εάν
το γνώριζε) ήταν κλεμμένα ή δικά του, αφού βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από
τον θάνατο.

Πέρα όμως απ’ αυτά, θεωρούσα συνειδησιακά ανεπίτρεπτο στελέχη της Δεξιάς, που
φέρονταν και αυτοί να είχαν δοσοληψίες με τον Κοσκωτά, όχι μόνον να μπαίνουν
στο απυρόβλητο, αλλά και να ψηφίζουν την παραπομπή του πρωθυπουργού στη
Δικαιοσύνη.

Έχω συνειδητοποιήσει πλέον ότι κάθε ηθικός άνθρωπος βλέπει αν ένα πράγμα είναι
σωστό ή λάθος ανάλογα με τον τρόπο που σκέφτεται και σύμφωνα με τις
διαμορφωμένες αντιλήψεις περί ηθικής στο περιβάλλον όπου ζει, αλλά και σε
στενή συνάρτηση με το επάγγελμα που ασκεί (δικαστικός, εκπαιδευτικός,
στρατιωτικός, έμπορος, κ.λπ.).

Όταν ήμουν εύελπις, οι καθηγητές μας επέμεναν με φορτικότητα να μάθουμε για να
τα έχουμε ως πρότυπο τα αναφερόμενα από τον αρχαίο ιστορικό και φιλόσοφο
Ξενοφώντα στον διάλογο Σωκράτους μετά αγνώστου νέου “Περί της στρατηγικής
τέχνης και των προσόντων του στρατηγού”, ο οποίος έχει ως εξής:

Σωκράτης: “Ο στρατηγός επιβάλλεται, εκτός από την τακτική, να γνωρίζει τα
αναγκαία για τον πόλεμο, να εξευρίσκει τρόφιμα για τους στρατιώτες και να
επινοεί στρατηγήματα και να είναι ενεργητικός, επιμελής, υπομονετικός,
εύστροφος, φιλόφρων και απότομος και ειλικρινής και δόλιος και καλός φύλαξ των
πραγμάτων του, αλλά να είναι και κλέφτης και άσωτος και άρπαξ και φιλόδωρος
και πλεονέκτης και προφυλακτικός στους κινδύνους και επιθετικός και πολλές
άλλες ικανότητες φυσικές και επίκτητες πρέπει να έχει εκείνος ο οποίος θα
στρατηγήσει με επιτυχία”.

Τα παραπάνω που μας δίδασκε επίσημα η Πολιτεία ­ καθώς και πολλά άλλα, όπως το
“ουαί τοις ηττημένοις” ­ για να τα έχουμε ως Ευαγγέλιο όταν θα γινόμασταν
αξιωματικοί, και καλώς έπραττε, δεν συμπλέουν ούτε με τον ποινικό κώδικα ούτε
και με τα νέα ξενόφερτα φραγκολεβαντίνικα καρυκεύματα του πολιτικού
κατεστημένου “περί προσωπικών δεδομένων” του νεώτερου Σόλωνα αρεοπαγίτη κ.
Δαφέρμου, στον οποίο, όταν παραπονέθηκα προ διετίας για την παράνομη
αστυνόμευσή μου, με παρέπεμψε στον… καδή θυμίζοντάς μου το δημοτικό
τραγούδι:

Τήρα μη σας μεθύσουν και σας πιάσουν

και στον καδή σας παν και σας κρεμάσουν.

Και για να μη νομίσει ο αναγνώστης ότι αποποιούμαι τις ευθύνες μου και τον
πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξα την εποχή εκείνη στην αποκάλυψη των σκανδάλων
της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1989, δηλώνω ευθαρσώς ότι ήμουν μεν
αντίθετος στην παραπομπή του Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση
των “πάμπερς” (άσχετα εάν εγώ κάθισα στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Εφετείο
Αθηνών ως αρχιτέκτονας της δήθεν σκευωρίας των “πάμπερς” με κατασκευασμένους
ψευδομάρτυρες), αλλά ήμουν σκληρός θιασώτης της παραπομπής του στη Δικαιοσύνη
για όλα τα άλλα θέματα για τα οποία τον είχαν κατηγορήσει.