ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διλήμματα κομμωτηρίου…

Τα χέρια του Στέλιου με το τατουάζ κάνουν το γνωστό μασάζ που συνοδεύει το
λούσιμο στο αγαπημένο μου κομμωτήριο. Είναι πρωί ακόμα, αλλά οι ρυθμοί στον
χώρο είναι υψηλοί. Πίσω από τα μισοκλεισμένα βλέφαρα, βλέπω την Αμαλία και τη
Δήμητρα με τα ψαλίδια και τις στρογγυλές τους βούρτσες να δημιουργούν ωραία
κεφαλάκια, τη Βάσια να περιμένει το επόμενο ραντεβού, μια κυρία να μπαίνει
φουριόζα με τον σκύλο της μαζί, τη Ζωή να τοποθετεί ασημένια χαρτάκια για
ανταύγειες και τη Μαρκέλλα να απαντά στα τηλέφωνα.

Το λούσιμο είναι «όλα τα λεφτά». Κοντεύει να με πάρει ο ύπνος, σκέφτομαι ένα
εξωτικό νησί που πήγα κάποτε ταξίδι, όταν ένα αμείλικτο ερώτημα με φέρνει
ενώπιος ενωπίω με την κρισιμότητα της κατάστασης:

«Μαρία, αποφάσισες τι θα κάνεις τις γιορτές»; Γκντουπ! Προσγείωση.

Είναι ο ο Γιάννης που λούζει ακριβώς δίπλα μου και του αρέσουν τα πειράγματα.
Σαν διαφήμιση του Τζόνι Γουόκερ, περνάνε από μπροστά όλα τα διλήμματα των
επόμενων ημερών. Γιορτές στο χωριό ή στην πόλη;

Με τους γονείς ή με φίλους; Συγκέντρωση σπίτι ή καλεσμένη; Να βγω ή να μη βγω;

Κι έπειτα τα πιο δύσκολα: μαλλιά μακριά ή σηκωμένα ψηλά; Νύχια φυσικά ή
κόκκινα; Φόρεμα κυριλέ βραδινό ή τζιν και μπότες; Ψώνια μέχρις εξοντώσεως ή…
Σκρουντζ; Ανταύγειες ή μονοχρωμία; Γαλοπούλα ή χοιρινό; Μπρουνέλο ντε
Μονταλτσίνο ή λευκό ξηρό; Βουνό ή θάλασσα;

Μέσα στον αχνό του κομμωτηρίου τα χριστουγεννιάτικα διλήμματα, πασπαλισμένα με
τη λάμψη της αναμονής είναι επιτακτικά. Μέχρι που η φωνή τού Γιάννη σοβαρεύει.
«Να σου πω τι θα ήθελα να κάνω; Ένα ταξίδι πολύ μακριά. Ζέστη και τεμπέλικες
μέρες. Να μην κάνω τίποτε».

Από μέσα τους το ίδιο ευχήθηκαν και η Αμαλία, η Ζωή, η Δήμητρα, ο Στέλιος και
η Μαρκέλλα. Που όσο πλησιάζουν οι γιορτές, τόσο χάνουν το χαμόγελό τους από
την κούραση, δίνοντας απάντηση στα πιο «σκληρά» εορταστικά διλήμματα…