ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ταξίδι αναψυχής

Μέρα χαρμόσυνη ήταν η χθεσινή. Απόδειξη ότι τα μισά μηχανήματα αυτόματης
πληρωμής έξω από τις τράπεζες δεν λειτουργούσαν, είχαν πάρει κάτι σαν άδεια
λόγω ονομαστικής εορτής. Η κυκλοφορία στους δρόμους πυκνή, τα μαγαζιά σε
κατάσταση οργασμού, η βροχή να μην πτοεί κανέναν. Και οι τράπεζες γεμάτες
κόσμο. Με όλο το κρύο που έκανε, ένα σωρό άνθρωποι, ηλικιωμένοι κυρίως,
στήθηκαν στις ουρές από νωρίς να πάρουν ευρώ. Ξεχασμένη κοινωνικότητα υπήρχε
στην ατμόσφαιρα. Ίσως την έφεραν μαζί τους οι παππούδες και οι γιαγιάδες από
τα περασμένα. Κουβέντιαζαν όχι με την γκρίνια που ακούει κανείς συνήθως στις
ουρές. Με συγκρατημένη ευχαρίστηση. Χωμένοι στα χοντρά παλτά, με τα χέρια στις
τσέπες, άνθρωποι που γνώρισαν αλλιώτικη τη χώρα, που είχαν ζήσει τον
πληθωρισμό της Κατοχής, τη διχοτόμηση της δραχμής, την υποτίμηση, που είχαν
δουλέψει για εκατομμύρια κάποτε, με τα οποία δεν αγόραζες ούτε μια φραντζόλα
ψωμί, άνθρωποι που γνώρισαν ένα σωρό νομισματικές περιπέτειες, και όχι μόνο
νομισματικές, στέκονταν υπομονετικά. Σαν να βρίσκονταν στο σταντ του
αεροδρομίου και να ετοιμάζονταν για ταξίδι σε καινούργια ήπειρο, όλοι μαζί.
Χωρίς νοσταλγία, ανυπόμονοι για το καινούργιο, όπως τα παιδιά, ξαναγίνονταν
όντα πολιτικά, αυτοί οι δεσμώτες της ιδιώτευσης, μετείχαν στο γίγνεσθαι
γελώντας κάτω από τα μουστάκια τους, ακόμα κι αν δεν είχαν μουστάκια. Και όταν
τελικά έπαιρναν το σακουλάκι με τα κέρματα στο χέρι, έφευγαν χωρίς βιασύνη,
διατυπώνοντας κάποιες ανησυχίες για το μέλλον και για τις δυσκολίες που θα
βρουν οπωσδήποτε, έτσι για να ξορκίσουν την ευτυχία τους, μην τους βρει κανά
κακό, μη γλιστρήσουν στον δρόμο με τα υγρά πεσμένα φύλλα και τους βγει ξινή η βόλτα.