ΔΡΟΜΟΙ

Στη διάρκεια…

… της ζωής του, που είναι δεν είναι έντεκα χρόνων, ο μικρός Πάτρικ έχει
πάρει και με το παραπάνω το μερτικό του από την κοροϊδία των συμμαθητών του.
Και τι δεν έχει ακούσει από το στόμα τους: βουβάλι, χοντρομπαλά, Πίγκυ ­ το
σατιρικό περιοδικό «The Onion» τα έχει καταγράψει όλα. Μα ξαφνικά, στις 11
Σεπτεμβρίου, τα πειράγματα σταμάτησαν μονομιάς. Τόσο αποσβολωμένη ήταν η
Αμερική από τα τραγικά γεγονότα εκείνης της ημέρας, που κανείς πια δεν είχε
όρεξη να κοροϊδέψει το συνάνθρωπό του ­ έστω και αν αυτός ο συνάνθρωπος ήταν
ένα εντεκάχρονο αγόρι 50 ολοστρόγγυλων κιλών.

Στο κλίμα…

… αυτό της εθνικής ομοψυχίας, ακόμη και οι πιο στυγεροί «βασανιστές» του
Πάτρικ άρχισαν να νιώθουν πως δεν ήταν σωστό να τον τσιμπούν στα μπούτια κάθε
φορά που ο δάσκαλος γύριζε το βλέμμα αλλού, πως δεν έπρεπε πια να του χώνουν
τη μούρη μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας, πως ήταν ανάρμοστο να τον φωνάζουν
κάθε τόσο «Χοντρομπαλά» ­ σαν να θυμήθηκαν όλοι ξαφνικά, μονομιάς, το κανονικό
όνομά του. Καταδικασμένος τόσα χρόνια στη χλεύη των συμμαθητών του, ο Πάτρικ
ένιωθε σαν να είχε πάρει μια ανέλπιστη «χάρι». Τις πρώτες εβδομάδες μετά τις
11 Σεπτεμβρίου ένιωθε κάτι σαν ευγνωμοσύνη που κανείς δεν του έλεγε πικρό λόγο
κάθε πρωί που έφτανε στο σχολείο με το παντελόνι του τριμμένο και μπαλωμένο
ανάμεσα στα χοντρά του μπούτια. Και ήταν χαρούμενος που όλοι έστρεφαν το
φαρμάκι τους στον Μπιν Λάντεν και όχι στα πάχη του.

Με τον καιρό…

… όμως, ο Πάτρικ άρχισε να νιώθει πως κάτι σαν να μην πήγαινε καλά με όλη
αυτή την απουσία γέλιου και κοροϊδίας. Μια μέρα που τον σήκωσε ο δάσκαλος στο
μάθημα, εκείνος πήρε μαζί του το θρανίο, σφηνωμένος ανάμεσα στα σανίδια του. Ο
δάσκαλος τον κοίταξε με κατανόηση και του έγνεψε να καθήσει. Σε άλλη
περίσταση, θα του είχε πει: «Πώς σε αντέχει η μάνα σου;». Τέτοια σχόλια μπορεί
να πονάνε, μα έχουν και αυτά την αξία τους, διαπίστωνε ο Πάτρικ τώρα που
ένιωθε να του λείπουν, καθώς όλοι οι συνάνθρωποί του είχαν ενωθεί σαν μια
γροθιά εναντίον των δυνάμεων του κακού.

Ώσπου ξαφνικά…

… καθώς τα αμερικανικά στρατεύματα κατατρόπωναν τους Ταλιμπάν, ο Πάτρικ
ένιωθε πάλι πως ξαναγινόταν ο περίγελως όλων. Για πρώτη φορά εδώ και τρεις
μήνες, οι συμμαθητές του ξέχασαν προχθές τη φρίκη και τον τρόμο τους και
έβαλαν τα γέλια, μόλις είδαν την κοιλιά του να περισσεύει έξω από το
ξεχειλωμένο του πουκάμισο. Δεν είναι υπέροχο, που όλα ξαναγυρίζουν στην
ομαλότητα; Ενθουσιασμένος, ο Πάτρικ υπόσχεται να κάνει και αυτός το πατριωτικό
του χρέος. Την άλλη φορά που θα του πέσει από τα χέρια το βιβλίο και όλοι γύρω
του θα βάλουν τα γέλια, αυτός θα σκύψει βαθιά να το μαζέψει, τόσο βαθιά που να
φανεί η χαραμάδα του πισινού του πάνω από το παντελόνι του. Και θα πει: «Γέλα,
λοιπόν, Αμερική. Κοίτα με και γέλα!».