ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Αμπντούλ Αλί δεν έχει τύψεις

Ο Αμπντούλ Αλί αναλαμβάνει αυτή την εβδομάδα το ραδιόφωνο, την τηλεόραση,
την καθημερινή και την εβδομαδιαία εφημερίδα της Κανταχάρ. Είναι η αμοιβή για
τις πολύτιμες υπηρεσίες του.

Αμπντούλ Αλί: ο άνθρωπος που «έδειχνε» στους Αμερικανούς τους στόχους των βομβαρδισμών

Ο Αμπντούλ Αλί είναι 45 ετών. Είναι παντρεμένος, έχει έξι παιδιά, και πριν
αναλάβουν οι Ταλιμπάν την εξουσία διηύθυνε το ραδιόφωνο της Κανταχάρ. Ένα
φεγγάρι δούλεψε και στον ΟΗΕ. Λίγες ημέρες πριν αρχίσουν οι αμερικανικοί
βομβαρδισμοί στο Αφγανιστάν, πήγε στο σπίτι τού σημερινού πρωθυπουργού Χαμίντ
Καρζάι, στην Κουέτα του Πακιστάν. Του έδειξαν πώς να χειρίζεται το δορυφορικό
τηλέφωνο. Συμφώνησαν πως η ακριβής ώρα κάθε τηλεφωνήματος θα καθοριζόταν από
την προηγουμένη. Ο Καρζάι θα περίμενε δύο λεπτά ακριβώς: αν το τηλεφώνημα δεν
ερχόταν, θα περίμενε την άλλη μέρα, την ίδια ακριβώς ώρα. Και θα έπρεπε να
έχει πάντα μπροστά του έναν χάρτη. Οι στόχοι ήταν αριθμημένοι, οπότε το μόνο
που χρειαζόταν από τον Αλί ήταν μια φράση: στόχος υπ’ αριθμόν τρία, την τάδε
ώρα. Στη συνέχεια, τηλεφωνούσε στους Αμερικανούς.

Ο Αμπντούλ Αλί είναι δημοσιογράφος. Αλλά η δουλειά που έκανε τους τελευταίους
μήνες ήταν πολύ διαφορετική: έδειχνε στους Αμερικανούς πού να ρίχνουν τις
βόμβες. Αν υπήρχε τοπική Ένωση Συντακτών, ίσως να τον διέγραφε από τις τάξεις
της για παραβίαση του καταστατικού. Αλλά ο Αλί έχει ήσυχη τη συνείδησή του.
«Ό,τι έκανα, το έκανα για την ανεξαρτησία της χώρας μου και τα δικαιώματα των
γυναικών, που θα μπορούν τώρα να σπουδάζουν και να εργάζονται», λέει στον
απεσταλμένο της Ελ Παΐς. Σ’ εκείνες οφείλεται άλλωστε η επιτυχία της
αποστολής του: γυναίκα μετέφερε το δορυφορικό τηλέφωνο από την Κουέτα στην
Κανταχάρ κάτω από την μπούρκα της, γυναίκες με μπούρκα τον βοηθούσαν και στην
πόλη, αφού κάθε τηλεφώνημα έπρεπε να γίνεται από διαφορετικό σπίτι.

Ο Αμπντούλ Αλί δεν κρύβει τον θαυμασμό του για την ακρίβεια των αμερικανικών
βομβαρδισμών. Έδινε στον Καρζάι έναν στόχο, μια αποθήκη με όπλα για
παράδειγμα, κι ύστερα από 20 λεπτά με μισή ώρα η αποθήκη είχε μετατραπεί σε
ερείπια. Ορισμένες αποθήκες μάλιστα ήταν τόσο καλά φτιαγμένες, ώστε έπρεπε να
βομβαρδιστούν τρεις φορές. Την κυριότερη μαντράσα της πόλης, εκεί που οι
Ταλιμπάν στρατολογούσαν κόσμο και τον προετοίμαζαν για την τζιχάντ, δεν την
πείραξε. «Εχθροί μας ήταν οι Ταλιμπάν», λέει, «όχι τα κτίρια. Εμένα με
ενδιέφεραν οι χώροι όπου συγκεντρώνονταν οι ηγέτες των εξτρεμιστών ή τα
νοσοκομεία όπου πήγαιναν τους Άραβες». Δεν έλειψαν βέβαια και τα λάθη. Μια
μέρα, ο Αλί «έδειξε» την αποθήκη του Ερυθρού Σταυρού, ξέροντας ότι οι Ταλιμπάν
ήταν συγκεντρωμένοι εκεί για μια εκδήλωση. Αλλά η βόμβα έπεσε στο διπλανό
σπίτι. Σκοτώθηκαν 16 άμαχοι και οι Ταλιμπάν βρήκαν τον καιρό να διαφύγουν.

Θριάμβευσε η αμερικανική ισχύς σ’ αυτόν τον πόλεμο, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Χωρίς μερικούς Αφγανούς πατριώτες, όμως, οι «παράπλευρες απώλειες» θα ήταν
πολύ μεγαλύτερες.