«Αν ήμουν οι Αφγανοί πρόσφυγες, θα είχα κάνει το ίδιο στον Φισκ»

«Οι Αφγανοί πρόσφυγες ζουν στα στρατόπεδα εξαθλιωμένοι, απελπισμένοι, οργισμένοι. Ο «Πόλεμος του Πολιτισμού» τους καίει και τους σακατεύει. Κι εγώ θα χτυπούσα οποιον Δυτικό κατάφερνα να βρω»λέει ο Ρόμπερτ Φισκ. Στη φωτό ένα παιδί ζητεί προστασία από το κρύο σε στρατόπεδο προσφύγων

Αρχίσαμε με χαμόγελα και χειραψίες. Είπαμε «Σαλάαμ αλέικουμ» ­ ειρήνη ημίν ­
και έπειτα πέρασαν ξυστά από το πρόσωπό μου τα πρώτα χαλίκια. Ένα μικρό αγόρι
προσπάθησε να αρπάξει την τσάντα μου. Έπειτα ένα άλλο. Έπειτα κάποιος μου
έριξε μια γροθιά στην πλάτη. Έπειτα νεαροί άνδρες μού έσπασαν τα γυαλιά,
άρχισαν να με χτυπούν με πέτρες στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Δεν έβλεπα, το
αίμα κυλούσε στο μέτωπό μου και πλημμύριζε τα μάτια μου. Ακόμα και τότε,
καταλάβαινα. Δεν μπορούσα να τους κατηγορήσω γι’ αυτό που έκαναν. Στην
πραγματικότητα, αν ήμουν οι Αφγανοί πρόσφυγες του Κίλα Αμπντουλάχ, στα σύνορα
του Πακιστάν με το Αφγανιστάν, θα είχα κάνει ακριβώς το ίδιο στον Ρόμπερτ
Φισκ. Ή οποιονδήποτε άλλο Δυτικό κατάφερνα να βρω.

Γιατί λοιπόν καταγράφω τα λίγα λεπτά τρόμου που έζησα προχθές, αιμορραγώντας
και ουρλιάζοντας σαν ζώο, την ώρα που εκατοντάδες, χιλιάδες αθώοι άμαχοι
πεθαίνουν από τις αμερικανικές αεροπορικές επιθέσεις στο Αφγανιστάν, την ώρα
που ο «Πόλεμος του Πολιτισμού» καίει και σακατεύει τους Παστούν της Κανταχάρ
και καταστρέφει τα σπίτια τους διότι το «καλό» πρέπει να θριαμβεύσει επί του
«κακού»; Μερικοί από τους Αφγανούς στο μικρό χωριό βρίσκονταν εκεί για χρόνια,
άλλοι είχαν φτάσει ­ απελπισμένοι, οργισμένοι, συντετριμμένοι από τη σφαγή των
αγαπημένων τους ­ τις δύο τελευταίες εβδομάδες. Δεν ήταν καλό μέρος για να
πάθει βλάβη ένα αυτοκίνητο. Δεν ήταν καλή ώρα, πριν ακριβώς από το Ιφτάρ, τη
λήξη της καθημερινής νηστείας του Ραμαζανίου. Αυτό που συνέβη σε εμάς, όμως,
ήταν συμβολικό του μίσους και της μανίας και της υποκρισίας αυτού του βρώμικου
πολέμου· μια διογκούμενη ομάδα πάμφτωχων Αφγανών, νέων και γέρων, που είδαν
ξένους ­ εχθρούς ­ ανάμεσά τους και προσπάθησαν να τιμωρήσουν τουλάχιστον έναν
από αυτούς.

Πολλοί από αυτούς τους Αφγανούς, έμελλε να μάθουμε, ήταν έξαλλοι με τις
εικόνες από τις σφαγές στο Μαζάρ-ι-Σαρίφ που είχαν δει στην τηλεόραση. Ένας
χωρικός είπε αργότερα σε έναν από τους οδηγούς μας ότι είχαν παρακολουθήσει τη
βιντεοταινία με τους δύο πράκτορες της CIA, τον «Μάικ» και τον «Ντέιβ», να
απειλούν με θάνατο έναν γονυπετή αιχμάλωτο.

Είχα περάσει περισσότερες από δυόμισι δεκαετίες καλύπτοντας τους εξευτελισμούς
και τη δυστυχία του μουσουλμανικού κόσμου και ξαφνικά, το απομεσήμερο της
Κυριακής, στα μισά του δρόμου, ανάμεσα στην Κουέτα και στο Τσαμάν, η οργή τους
περιέβαλε και μένα. Ή μήπως όχι; Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον μουσουλμάνο
άγιο, ίσως ήταν ο μουλάς του χωριού, που με πήρε από το χέρι και με έβαλε μέσα
σε φορτηγό της αστυνομίας· ούτε τον Μοχάμεντ και τον Σικντέρ, μέλη του Ερυθρού
Σταυρού, που μου παρείχαν τις πρώτες βοήθειες· ούτε τον Αμανουλάχ, που μας
προσκάλεσε σπίτι του για να μας περιποιηθεί. Ούτε όλους εκείνους τους Αφγανούς
που μου επιτέθηκαν και δεν έπρεπε να το είχαν κάνει αλλά η βαναυσότητά τους
ήταν εξ ολοκλήρου προϊόν δικό μας ­ αυτών που εξόπλισαν τον αγώνα τους
εναντίον των Ρώσων και αδιαφόρησαν για τον πόνο τους και γέλασαν με τον
εμφύλιο πόλεμό τους κι έπειτα τους εξόπλισαν και τους πλήρωσαν ξανά για τον
«Πόλεμο για τον Πολιτισμό» κι έπειτα βομβάρδισαν τα σπίτια τους και διέλυσαν
τις οικογένειές τους και τους ονόμασαν «παράπλευρες απώλειες».

Κάποια στιγμή, στη διάρκεια της επίθεσης, ένας εξαγριωμένος έφηβος γύρισε στον
οδηγό μου και τον ρώτησε, με κάθε ειλικρίνεια: «Ο κύριος Μπους είναι αυτός;».