ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θεάματα της αγοράς

Ένας κλόουν με ξυλοπόδαρα περπατούσε επιδέξια στην Αιόλου. Δύσκολα πρωινά για
θεατρίνους του δρόμου. Έκανε κρύο τρομερό κι επιπλέον ο κόσμος ήταν
προση-λωμένος στις σειρές από κρεμάστρες με ρούχα που βγάζουν τα μαγαζιά στον
πεζόδρομο και στις βιτρίνες. Λες και τα ρούχα που φορούσαν θα τα έλειωνε το
κρύο πριν προλάβουν να γυρίσουν στα σπίτια τους κι έπρεπε οπωσδήποτε να
προμηθευτούν καινούργια. Το μόνο που τράβηξε την προσοχή τους ήταν η παρέα
μερικών αστυνομικών του Δήμου που έκανε περιπολία ή κάτι τέτοιο. Άνδρες μιας
κάποιας ηλικίας, με τα στομαχάκια τους, τις κοιλίτσες τους, τους χαλαρωμένους
μηρούς, την ανεπτυγμένη κατά πλάτος μέση, τη γενικότερη τάση που έχει το σώμα,
τέλος πάντων, να οδεύει προς τα ‘κεί που το καλεί ο νόμος της βαρύτητας, συν η
καλοπέραση και η αφθονία τροφής των τελευταίων δεκαετιών, ντυμένοι με
δερμάτινα ρούχα από κορυφής μέχρις ονύχων. Όχι φαρδιά, χαχόλικα δερμάτινα,
αλλά εκείνα τα κολλητά με τα γαζιά, που είναι μέσα γεμιστά με πολυουρεθάνη,
που τα φοράνε οι νέοι σε συγκεντρώσεις μοτοσυκλετιστών και θυμίζουν το
ανθρωπάκι της Michelin. Όλη αυτή η στολή, κατάμαυρη, εφαρμοστή να κόβει την
ανάσα, να πιέζει πόδια, στήθος, λαιμό, προγούλι, να κινείται με δυσκολία, να
μεταδίδει την αγωνία της αναπνοής τού «οργάνου» εντός της, θα επιβιώσει ή δεν
θα επιβιώσει να λες. Και το όργανο, πιθανώς ευαίσθητο στο άγχος που προκαλεί η
εμφάνισή του, να αντιδρά με εμφανή αυτοπεποίθηση, ομαδοποίηση, αυστηρότητα
προς πάσα κατεύθυνση και ανάλογη βροντώδη φωνή. Αισθητική τελειότης κάτω από
την Ακρόπολη. Τι να σου κάνει μετά ο κλόουν, με τα ξυλοπόδαρα και τα
χρωματιστά ρούχα, μπροστά σε τέτοιο ανταγωνισμό;