«Δεσποινοβανδήλα»

Η εβδομάδα της 11ης Σεπτεμβρίου εστιάστηκε στην τρομοκρατική επίθεση και τους
δίδυμους πύργους. Η εβδομάδα της 3ης Δεκεμβρίου εστιάστηκε στη Δέσποινα Βανδή.
Η συναυλία της στη Θεσσαλονίκη υπήρξε μείζον γεγονός. Κυρίαρχο. Ένα γεγονός
που άλλαξε ανεπιστρεπτί το μέλλον της ανθρωπότητας. Που επαναπροσδιόρισε τη
ζωή σε αυτόν τον πλανήτη.

Η συναυλία της Δέσποινας Βανδή κατεγράφη πλέον, με χρυσά γράμματα, στις
σελίδες της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας. Μαζί με το ΟΧΙ, την 25η Μαρτίου,
την επέτειο του Πολυτεχνείου, θα εορτάζεται πλέον και η Μεγάλη αυτή Ημέρα. Η
αοιδός θα περάσει στον πάνθεον των μεγάλων γυναικείων φυσιογνωμιών:
Μπουμπουλίνα, Μαντώ Μαυρογένους, Λέλα Καραγιάννη, Δέσποινα Βανδή. Θα μπει στη
διδακτέα ύλη των σχολείων. Θα γαλουχήσει γενεές επί γενεών. Θα λέει ο δάσκαλος
στους μαθητές:

­ Την άγια αυτή ημέρα, καλά μου παιδιά, η ηρωική Δέσποινα Βανδή, η
επονομαζόμενη και Ελευθερώτρια, μπήκε με το ασκέρι της στην πόλη της
Θεσσαλονίκης. Με μια χούφτα γενναίους στυλίστες και ατρόμητους κάμεραμεν,
κατέλαβε τη συμπρωτεύουσα φορώντας ένα ολοκόκκινο φραμπαλαδέ φόρεμα, μαύρα
γυαλιά. Ως μόνο της όπλο, είχε ένα μικρόφωνο. Η γενναία Ελληνοπούλα το
κράδαινε στο χέρι της απειλητικά. Έτσι πρωταντίκρυσε τους απίστους. Έτσι
ατένισε αγέρωχα τους βαρβάρους. Και μόλις άνοιξε το στόμα της «Υ-πο-φέ-ρω,
υ-πο-φέ-ρω», σκιάχτηκαν οι οχτροί. Το βάλανε στα πόδια. Σκόρπισαν τα
μπουλούκια έντρομα! Κι έτσι πήραμε τη Νίκη και γιορτάζουμε σήμερα αυτή την
ιστορική επέτειο! Όλα αυτά να τα εμπεδώσετε, καλά μου παιδιά, γιατί αύριο θα
σας βάλω έκθεση με τίτλο «α, πα πα πα πα»!

Τι ήταν εκείνο το πράμα στις ειδήσεις! Πάταγα το ένα κανάλι: Α πα πα πα πα.
Πάταγα δεύτερο: Α πα πα πα πα. Πάταγα τρίτο: Α πα πα πα πα! Όλοι ­ ή σχεδόν
όλοι ­ διακόψανε άρον άρον (σταύρωσον αυτόν) τη ροή του κανονικού τους δελτίου
και συνδέθηκαν ζωντανά με την Πλατεία Αριστοτέλους. Μη και χάσουμε τη
συναυλία. Πατούσα κουμπιά, ξαναπατούσα. Λέω χάλασε το τηλεκοντρόλ και δεν
αλλάζουν τα κανάλια. Κι όμως. Άλλαζαν. Το σήμα του καναλιού πάνω αριστερά
ήταν, κάθε φορά, άλλο. Η εικόνα ήταν η ίδια.

Η εικόνα: Η Βανδή με τον κόκκινο τον χιλιοφραμπαλά και το γυαλί το
μπατομπούκαλο το μαύρο. Το μαύρο το κατίμαυρο, το αδίστακτα τρέντι. Σε ένα
σχήμα εντελώς ακατανόητο, σαν να φορούσε βατραχοπέδιλα στα μάτια. Κέφι, μπρίο,
αλεγκρία, ένα κακό, ένα «α πα πα πα» σε απευθείας σύνδεση.

Πώς το είχα δει αλλιώς το πράγμα; Πώς νόμιζα, η μικρόνους, πως όλα τα κανάλια
μεταδίδουν ταυτόχρονα μόνον τα κορυφαία; Μόνον τα σημαντικά; Εκλογές,
τρομοκρατικές ενέργειες, το διάγγελμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, την κηδεία
ενός πρωθυπουργού ­ τέτοια. Έσφαλα. Δεν το ξανακάνω αυτό το λάθος. Δεν το
ξανακάνω, όχι. Α, πα πα πα!

Σημειωτέον, δεν έχω τίποτα με την κοπέλα. Και όμορφη είναι, και ωραία φωνή,
και μια χαρά σκηνική παρουσία. Δεν είναι εκεί το πρόβλημά μου. Το πρόβλημά μου
είναι ότι αυτός ο χαβαλές με τη συγκεκριμένη συναυλία άρχισε εδώ και πολύ
καιρό. Ήρθαν κι έγιναν οι δημοτικοί σύμβουλοι στη Θεσσαλονίκη πλίνθοι κέραμοι.
Άλλοι θέλανε, άλλοι δεν θέλανε, άλλοι προωθούσανε, άλλοι φρενάρανε, άλλοι
ενθαρρύνανε, άλλοι διαμαρτύρονταν. Απ’ ό,τι πήρε το αυτί μου, όλο αυτό το
τζέρτζελο κόστισε στον Δήμο 26.000.000. Όταν ­ σου λενε οι ίδιοι ­ ότι για τα
προγράμματα απεξάρτησης ο Δήμος διαθέτει ΜΟΝΟΝ 40.000.000, πήγανε και δώσανε
τα 26 για άρτον και θεάματα. (Και νάταν και κάνας άρτος μέσα στο πάκατζ ντιλ,
πάει στο διάολο. Εδώ μιλάμε για θέαμα ξεροσφύρι.)

Τα δώσανε. Καλώς. Πήγε. Καλώς. Τραγούδησε. Καλώς. Όλο αυτό αποτελεί είδηση;
Είδηση είναι ο Πάσσαρης ­ κι ας μας έφτυσε στη μούρη (τι σου ‘κανα και
φτύνεις;). Είδηση είναι η απαγωγή του νεαρού για δύο ολόκληρους μήνες. Είδηση
είναι το μέλλον της Ολυμπιακής. Είδηση είναι το ματς Ολυμπιακού –
Παναθηναϊκού. Είδηση είναι ο αυριανός καιρός. Αυτό, αυτό το πράγμα, αυτό το «α
πα πα πα πα», είναι είδηση;

Εγώ να σου πω «ναι»: Είναι. Όταν τα δελτία διαρκούν πλέον μιάμιση ώρα, για να
τα μπουκώσεις πρέπει να βάλεις έως και τα παπούτσια σου μέσα. Όλα είναι
είδηση. Τα πάντα. Κι αν δεν είναι, τα τραβάς από τα μαλλιά και τα κάνεις εσύ.
Έτσι όπως πάμε, αν η γειτόνισσα του παρουσιαστή αλλάξει γνώμη κι αντί για
λαχανοντολμάδες μαγειρέψει σουτζουκάκια, θα την πιάσουν από το μαλλί και θα τη
σούρουν στο παράθυρο. Εκείνη στο ένα, τον άντρα της στο απέναντι να τη βρίζει
γιατί το σουτζούκι τού έκατσε βαρύ στο στομάχι. Και καπάκι κι ένας δικηγόρος,
έτσι στο άσχετο, μπας και φτάσει ο λαχανοντολμάς στην ανακρίτρια.

Με μιάμιση ώρα δελτίο; Όλα αποτελούν είδηση. Και να σου πω και κάτι, στην
τελική; Η συναυλία μιας δημοφιλούς τραγουδίστριας ­ ναι, μέχρι έναν βαθμό,
μπορεί να φιλοξενηθεί σε ένα δελτίο. Εκεί προς το φινάλε του όμως. Για δύο
λεπτά. Για τρία λεπτά. Άντε τέσσερα. Μέχρι εκεί όμως. Μέχρι εκεί και μη
παρέκει. Δεν μπορεί να παραλύει το σύμπαν επειδή η μια τραγουδίστρια πήγε
Θεσσαλονίκη, η άλλη τραγουδίστρια κουρεύτηκε γουλί, της τρίτης της κάνανε τη
Μερσεντές μαντάρα. Υπάρχει ένα όριο!

Υπάρχει ένα όριο; Υπάρχει κανένα όριο; Έτσι, πρόχειρο; Αν υπάρχει, ενημερώστε
με αρμοδίως. Γιατί με όλα αυτά, δεν αντέχω πια. Δεν ημπορώ, δεν δύναμαι.

Υ-πο-φέ-ρω! Α πα πα πα πα!