Με έβαλαν στη φυλακή επειδή είμαι Αλβανός

Αρμπάν Περλάλα. Προσπαθεί να ξεχάσει την αδικία και ελπίζει ότι η εκδίκαση της έφεσης θα τον δικαιώσει

Μοιάζει πιο σοβαρός, σαν να ωρίμασε απότομα. Ο ευγενικός νέος που κάθεται
απέναντι δεν είναι πια παιδί. Πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τότε που
συνελήφθη σε μαθητική πορεία, κακοποιήθηκε, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε
οκτώμισι χρόνια, ενώ η ΟΛΜΕ, μάρτυρες και βίντεο φώναζαν για την αθωότητά του.
Λιγότερο από δύο μήνες πριν από την εκδίκαση της έφεσης, όπου θα αποφασιστεί
αν θα περάσει τα πιο δημιουργικά του χρόνια στη φυλακή, ο 20χρονος πια Αρμπάν
Περλάλα αναρωτιέται ακόμα «ποιος κέρδισε τελικά απ’ αυτή την αδικία που ήρθε
και τα γκρέμισε όλα…».

Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας, της κακιάς στιγμής, τα θυμάται με
λεπτομέρειες. Δεν θα μπορούσε να τα ξεχάσει. Και ξεκινά την αφήγησή του: «Το
βράδυ πριν απ’ την πορεία είχα κοιμηθεί στο σχολείο γιατί είχαμε κατάληψη. Το
πρωί μού είπε μια φίλη να πάμε στην πορεία κι έτσι ξεκινήσαμε περίπου 25-30
παιδιά για να πάμε. Στη Σταδίου συνάντησα δύο καθηγήτριές μου. Τη μία δεν την
ξανάδα, με την άλλη πήγαμε μαζί μέχρι το Σύνταγμα. Στην Κλαυθμώνος μάς
σταμάτησαν γιατί γίνονταν επεισόδια στο Σύνταγμα».

Εκεί περίμενε μέχρι να τελειώσουν τα επεισόδια. Όταν τα πράγματα ηρέμησαν,
συνέχισε προς το Σύνταγμα. «Τα παιδιά διαλύονταν, αποχαιρετήσαμε την
καθηγήτριά μας κι εγώ συνέχισα με δύο συμμαθήτριες προς τη Μητροπόλεως με
κατεύθυνση τη Φιλελλήνων. «Μια φίλη μού είπε να προσέχω λόγω των επεισοδίων.
Εκείνη είχε πάει σε πολλές πορείες και ήξερε ότι μετά η Αστυνομία κάνει
συλλήψεις. Εγώ δεν το ήξερα» συνεχίζει. «Στην αρχή της Μητροπόλεως είδα δύο
ομάδες αστυνομικών. Λέω στη φίλη μου που ήταν Αλβανίδα: είσαι σίγουρη ότι
πρέπει να συνεχίσουμε; Έχω μαζί μου μόνο το διαβατήριο, δεν πιστεύω να μας
σταματήσουν για εξακριβώσεις».

Αυτή ήταν η τελευταία του κουβέντα. Προχωρούσε, οι δύο κοπέλες μπροστά,
εκείνος πίσω. «Ξαφνικά, νιώθω κάτι να μου σφίγγει τον λαιμό». Εδώ η φωνή του
χαμηλώνει, το βλέμμα σκοτεινιάζει. Είναι η στιγμή που οι αστυνομικοί έχουν
πέσει πάνω του και τον χτυπούν. Ο Αρμπάν δεν θέλει να τα θυμάται, γι’ αυτό και
δεν θέλει να τα περιγράψει. Σαν να προσπαθεί να ξορκίσει το κακό που του
συνέβη. «Τα υπόλοιπα δεν θέλω να τα πω, τα ξέρει ο κόσμος»…

Θυμάται όμως ότι «στο πρόσωπο ενός 17χρονου οι συνάδελφοι του αστυνομικού δεν
έβλεπαν ένα παιδί, αλλά έναν εμπρηστή, έναν δολοφόνο, που ήταν και Αλβανός».
Τα λόγια του πονάνε. Το τελευταίο το λέει με παράπονο. Που δεν μπορεί κανένας
να καταλάβει. Κανένας, αν δεν έχει βρεθεί στη θέση του.

Ύστερα τον έβαλαν στην κλούβα. «Λέει ο ένας αστυνομικός στον άλλον: Δες αν
υπάρχει κανένας φωτορεπόρτερ τριγύρω. Τότε ο ένας άρχισε να με χτυπάει. Μη, μη
στο μάτι, του έλεγα. Έχω κάνει εγχείριση. Όσο του έλεγα να μη με χτυπάει εκεί,
τόσο πιο πολύ με χτυπούσε», λέει ο Αρμπάν, περιγράφοντας τι έγινε ώσπου να
φθάσει στην Ασφάλεια. «Φορούσα στην κλούβα ένα μπουφάν με κουκούλα, αλλά την
κουκούλα την είχα βγάλει. Ο ίδιος που με χτυπούσε μέσα στην κλούβα μ’ έβαλε
μέσα στην Ασφάλεια, αφού μου φόρεσε την κουκούλα για να δείχνω ταραξίας».

Κάνει παύση κι ανάβει ένα τσιγάρο. «Τί να πω; Ότι έτρωγα ξύλο και στην
Ασφάλεια και στα δικαστήρια;» ξεσπάει για την αδικία που δεν μπορεί να τη
χωρέσει το μυαλό του. «Τους μετανάστες πρέπει να τους εντάξεις στην κοινωνία
κι όχι να τους χτυπάς γιατί έρχονται εδώ για μια καλύτερη ζωή. Έτσι όπως πάμε
στην Ελλάδα, θα καταντήσουμε γκέτο. Κι όποιος λέει ότι δεν είναι ρατσιστής,
λέει ψέματα. Εμένα μ’ έβαλαν στη φυλακή επειδή είμαι Αλβανός».

Η μητέρα του, η Ντράνε, που μετέτρεψε το όνομά της σε Ειρήνη για να μπορέσει
να βρει δουλειά, παρακολουθεί τη συζήτηση, αλλά μόλις τώρα παρεμβαίνει. «Έμαθα
το νέο απ’ την τηλεόραση, γιατί ανησυχούσα για τον Αρμπάν που είχε πάει στην
πορεία. Αυτοί που έριξαν τη μολότοφ δεν ήταν παιδιά σαν τον Άρη. Ήταν
μεγαλύτεροι και φορούσαν κράνη». Αξιοπρεπής και συγκρατημένη η Ντράνε, ούτε
για μια στιγμή δεν εκτοξεύει κατηγορίες. «Θέλω να πιστεύω ότι ήταν απλά μια
κακή στιγμή για τον Αρμπάν και τίποτε άλλο. Τόσο καιρό δεν έκανα αμαρτία. Δεν
είπα ούτε μια κακή λέξη για τον αστυνομικό».

Εδώ παρεμβαίνει ο πατέρας, ο Ντούε, πρώην αξιωματικός του αλβανικού στρατού.
Παρών στη συζήτηση και ο μικρός αδελφός του Αρμπάν, ο Έρι. «Ήρθαμε στην Ελλάδα
για να έχει καλύτερη περίθαλψη ο Αρμπάν, για να χειρουργηθεί το μάτι του που
ήταν πολύ άσχημα. Γιατί έπρεπε να περάσουμε όλα αυτά; Και το χειρότερο είναι
ότι μετά το συμβάν ο Αρμπάν δεν βλέπει πια τόσο καλά».

Ο 20χρονος νέος όμως βρίσκει τη δύναμη να θυμηθεί τις καλές στιγμές. Στο
δικαστήριο, όπου ήταν όλοι δίπλα του καθηγητές, εκπρόσωποι της ΟΛΜΕ,
συμμαθητές του. Κι όταν επέστρεψε στο σχολείο. «Έπεσαν όλοι στην αγκαλιά μου»,
λέει συγκινημένος. Δεν μπόρεσε όμως να συνεχίσει. Μετά τη φυλακή δεν μπορούσε
να μείνει στο σχολείο. «Πνιγόμουνα, ήθελα να βγαίνω έξω, δεν μπορούσα να
παρακολουθήσω το μάθημα. Δεν είχα την κατάλληλη ψυχολογία». Έφυγε για να
επιστρέψει την επόμενη χρονιά, αλλά τα παράτησε πια οριστικά.

Το μίσος έφυγε, έμεινε μόνο το «γιατί»

Δεν θέλει να σκέφτεται τί θα γίνει στην εκδίκαση της έφεσης. Δεν μπορεί να
διανοηθεί πώς με όλους τους μάρτυρες υπεράσπισης και τις αποδείξεις υπέρ του
και με μόνους κατήγορους τους αστυνομικούς, μπορεί να καταλήξει στη φυλακή.
Σήμερα ασχολείται με τη μουσική του, γράφει στίχους και συνθέτει χιπ-χοπ για
το γκρουπ RRM που έχει φτιάξει μαζί με φίλους του Έλληνες.

Μέχρι τότε, θέλει να θυμάται μόνο τις όμορφες στιγμές. «Τη μέρα που με
περίμεναν όλοι στο σχολείο, την ώρα που αγκάλιασα τους γονείς μου, την πρώτη
νύχτα που κοιμήθηκα στο σπίτι μου».

Μίσος δεν αισθάνεται. Φαίνεται στα μάτια του.

Μόνο το παράπονο και το γιατί που δεν θα μπορέσει ν’ απαντήσει όσα χρόνια κι
αν περάσουν. «Ύστερα από όλα αυτά που έγιναν, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι
οι μετανάστες δεύτερης γενιάς βρίσκουν την ευκαιρία να συνεχίσουν τη ζωή τους.
Είναι στο χέρι σας να μας βοηθήσετε κι όχι να μας σπρώξετε για να πέσουμε».

Η πορεία

– Ο Αρμπάν συνελήφθη στις 15/1/99 σε μαθητική πορεία για τις μεταρρυθμίσεις
του τότε υπουργού Παιδείας Γεράσιμου Αρσένη.

Η σύλληψη

– Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΛΜΕ, καθηγητές και συμμαθητές του,
δήλωσαν ότι είδαν αστυνομικούς να τον κακοποιούν κατά τη σύλληψή του. Υπάρχουν
μαρτυρίες ότι ο 17χρονος τότε Αρμπάν κακοποιήθηκε και κατά τη διάρκεια της
μεταφοράς του στα δικαστήρια, ενώ κινδύνευσε να χάσει το ένα του μάτι ­
ιατρική γνωμάτευση ανέφερε ότι στο ένα του μάτι η όραση μειώθηκε κατά 90%.

Ψηφίσματα

– Τριάντα επτά ενώσεις λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης εκδίδουν ψηφίσματα
διαμαρτυρίας την ημέρα της σύλληψης αλλά και τις επόμενες ημέρες, με τα οποία
καταγγέλλουν την κακοποίησή του και ζητούν την άμεση αποφυλάκισή του.

Στο πλευρό του

– Το ίδιο έκανε και ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Νίκαιας, που εξέδωσε
ψήφισμα, όπου τονιζόταν: «Ο Αρμπάν Περλάλα πιάστηκε αφού έληξε η διαδήλωση,
πολλοί συμμαθητές του και καθηγητές του δηλώνουν ότι δεν είχε καμία σχέση με
όσα τού αποδίδει η Αστυνομία, κακοποιήθηκε βάναυσα κατά τη σύλληψή του και την
παραμονή του στην Ασφάλεια, αντιμετωπίστηκε με προκατάληψη και ρατσισμό από
τον εισαγγελέα και τον ανακριτή και στάλθηκε στις φυλακές κατηγορούμενος για
πολλά κακουργήματα».

Δεν ανταποκρίθηκαν

– Δεκαέξι μήνες μετά. Μάιος του 2000. Λίγες ημέρες πριν από τη δίκη, ο
εισαγγελέας ζητά πλήρη ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις των 500 περίπου μελών του
Συλλόγου που είχαν πάρει μέρος στη Γενική Συνέλευση και ενέκριναν το ψήφισμα!
Ο Σύλλογος αποφασίζει να μην ανταποκριθεί στο εισαγγελικό κάλεσμα.

Η δίκη

– Η δίκη διαρκεί δύο ημέρες, 17 και 18 Μαΐου. Δεκαπέντε είναι οι μάρτυρες
υπεράσπισης που βεβαιώνουν ότι ο νεαρός δεν είχε καμιά σχέση με τα επεισόδια
και πως αδίκως κατηγορήθηκε και κακοποιήθηκε.

Τα στοιχεία και οι μάρτυρες

-Προβάλλονται τρία βίντεο ισάριθμων τηλεοπτικών σταθμών, από τις αναλύσεις των
οποίων γίνεται ολοφάνερο ότι η φιγούρα που ρίχνει τη μολότοφ δεν έχει καμία
σχέση με τη φιγούρα του Αρμπάν. Οι μάρτυρες κατηγορίας είναι μόνο τρεις, και
οι τρεις αστυνομικοί.

Η ποινή

– Με τέσσερις ψήφους έναντι τριών επιβάλλεται η ποινή: οκτώμισι χρόνια
φυλακή.

Ελπίδα

-Μόνη παρηγοριά ο ανασταλτικός της χαρακτήρας, αφού ο Αρμπάν αφήνεται
ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.