ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θάνατος στην Κοτζιά

Το κέντρο της πόλης, τη νύχτα, δεν μοιάζει στην αφίσα της ΔΕΗ, τα φωτεινά
διώροφα που θυμίζουν δυτικές συνοικίες. Φωτίζεται υπο-βλητικά, κτίρια
αρχοντικά αναδει-κνύονται, αλλά κανένας δεν τα βλέπει. Περνάς στην
Πανεπι-στημίου δέκα η ώρα τη νύχτα και δεν υπάρχει ψυχή. Πού είναι «η πόλη που
ποτέ δεν κοιμάται»; Στη Σανταρόζα κάτι νυσταγμένα φαντάσματα τινάζονται πάνω
από ξαφνικούς θορύβους: δυο αγόρια έφεραν εδώ τα πατίνια τους για εξάσκηση,
και γκραπ και γκρουπ, αντηχούν τα περίλαμπρα νεοκλασικά, πρώην Αρσάκεια, πρώην
δικαστήρια και νυν μνημεία ερημιάς. Ποια θαρραλέα παιδάκια να είναι αυτά; Και
γιατί να μη συναντήσουν εκείνο το δύστυχο κορίτσι που πνίγηκε προχθές στο
σιντριβάνι; Ίσως καθόταν να χαζέψει λίγο τις φιγούρες των πατινιών κι ίσως να
γλίτωνε τη ζωή της, αφού από άλλες παρουσίες ανθρώπων δεν είχε να περιμένει.
Μπροστά στο πολύφερνο Δημαρχείο της Κοτζιά πέθανε, στην καινούργια πλατεία.
Υποτίθεται ότι εκεί κοντά τριγυρίζουν τη νύχτα διάφοροι, υποτίθεται ότι
υπάρχει υπόκοσμος, κάποια ζωντάνια τέλος πάντων. Αλλά ίσως κι αυτός μετακόμισε
νοτιότερα, μην αντέχοντας την κυριλέ γυαλάδα των μαρμάρων. Και δεν βρίσκεις
ένα καφενείο, ένα φαστφουντάδικο, οτιδήποτε, ένα μέρος να σταθείς, να
μιλήσεις, να πιεις κάτι, να ζητήσεις και να δώσεις.

Επιβλητικές τράπεζες, που δίνουν δάνεια για σπίτια σε μέρη μακρινά, κι άλλες
τράπεζες δίπλα. Όλες κλειστές, σκληρές, καμιά ελπίδα ελέους εκεί πέρα. Το νερό
του σιντριβανιού θα ήταν το μόνο πράγμα που σάλευε τη νύχτα που περιπλανιόταν
η κοπέλα, η κίνησή του θα την τράβηξε εκεί μέσα. Η μοναξιά της στοιχειώνει τα
πρωινά τα πολυάσχολα πηγαιν’ έλα. Τη μέρα τρέχουν, τη νύχτα φεύγουν, για ποιον
φωτίζεται αυτή η πόλη;