[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αποτελούν καθημερινά τον εύκολο στόχο της κριτικής μας. Συνεχώς μόνο παράπονα
και κατηγορίες διατυπώνονται εναντίον τους και οι πολιτικοί μας δεν
παραλείπουν, συχνά – πυκνά, και όταν θέλουν να δείξουν το δήθεν φιλολαϊκό
πρόσωπό τους, να τα χρησιμοποιούν για ασύστολη προπαγάνδα, θετική ή αρνητική,
ανάλογα με το αν το κόμμα τους είναι ή όχι στην εξουσία.

Τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας δεν έχουν ταλαιπωρήσει και ταλαιπωρηθεί μόνο
από τις δικές τους αδυναμίες, ελλείψεις, τη γραφειοκρατία κ.λπ. αλλά και από
το ότι έχουν γίνει πολλές φορές αντικείμενο πολιτικής και κομματικής διαμάχης.

Και όμως, παρά τα όσα τους καταμαρτυρούν, παρά τα όσα στραβά έγιναν ή γίνονται
σε αυτά, τα δημόσια νοσοκομεία αποτελούν τη μεγάλη ελπίδα για τον κάθε πολίτη
όταν το πολυτιμότερο αγαθό του, η υγεία του, βρίσκεται σε κίνδυνο.

Κυριακή βράδυ και συγγενικό μου πρόσωπο χρειάστηκε επειγόντως ιατρική
φροντίδα. Ο θεσμός της εφημερίας μάς έφερε σε μεγάλο κεντρικό νοσοκομείο, για
το οποίο όλοι μας έχουμε ακούσει τα μύρια όσα, όσον αφορά τις συνθήκες
εξυπηρέτησης. Και όμως: ηχηρότερη διάψευση δεν μπορούσα να φανταστώ. Από την
είσοδο του νοσοκομείου και το τμήμα επειγόντων μέχρι τους εφημερεύοντες
γιατρούς και νοσοκόμες και από τους εργαστηριακούς γιατρούς μέχρι τους
τραυματιοφορείς, η προσωπική εμπειρία ήταν εκπληκτική. Οι εξετάσεις, οι
ακτινογραφίες, η αιμοληψία και ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε η κατάσταση του
ασθενούς, έγιναν με πολύ μεγάλη ταχύτητα, η γνωμάτευση αμέσως και η μεταφορά
σε θάλαμο σε λογικά χρονικά περιθώρια. Και όμως στα εξωτερικά ιατρεία γινόταν
χαμός: ο κόσμος έφθανε μιλιούνια (άλλοι με πόνους, άλλοι με εμφράγματα, άλλοι
από τροχαία ή άλλα ατυχήματα, μερικοί ήταν κατά φαντασία ασθενείς κ.λπ.).

Οι γιατροί να τρέχουν και να μη φθάνουν, αλλά πάσχιζαν να κάνουν σωστά τη
δουλειά τους και αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο.

Όχι δεν ήταν παντού και όλα άψογα και τέλεια. Και ράντσα υπήρχαν στους
διαδρόμους και μερικοί ασθενείς διαμαρτύρονταν ότι δεν τους δίνουν σημασία
(όταν πονάς όλα σου φταίνε…) και οι χώροι ίσως θα ‘πρεπε να ήταν μεγαλύτεροι
και περισσότεροι, ίσως χρειάζονταν περισσότεροι γιατροί. Όμως σε ποιο τομέα
του Δημοσίου είναι όλα τέλεια και άψογα; Ένας γνωστός μου, με παρόμοια
εμπειρία, υποστηρίζει ότι «το χειρότερο δημόσιο νοσοκομείο, είναι καλύτερο από
την καλύτερη ιδιωτική κλινική». Υπερβολή; Μάλλον όχι και τόσο.

ΥΓ: Για την ιστορία: το νοσοκομείο είναι ο «Ευαγγελισμός».