ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προσφορά που δεν κοστολογείται

Περιγράφονται εν πολλοίς ως στυγνοί επαγγελματίες, ανάλγητοι, ασυγκίνητοι
μπροστά στον πόνο όλων εκείνων που φτάνουν εμπρός τους.

Περιγράφονται ως άνθρωποι που πρώτα απ’ όλα θα ελέγξουν την τσέπη και μετά το
πρόβλημα του αρρώστου. Κι όμως, χρειάστηκε να περάσω το τελευταίο διάστημα δύο
φορές πύλη δημοσίου νοσοκομείου για να διαπιστώσω με μεγάλη ευχαρίστηση ­ και
κάποιες τύψεις, είναι αλήθεια ­ πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, ή τουλάχιστον
δεν είναι πάντα έτσι. Χωρίς να κυκλοφορώ με την επαγγελματική μου ταυτότητα
ανά χείρας, ώστε να μπορεί να πει κανείς πως σε μένα, λόγω εργασίας, επέδειξαν
διαφορετική συμπεριφορά, βρήκα απέναντί μου, σε δύσκολες ώρες, γιατρούς και
Ανθρώπους.

Έτσι, πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα στους διαδρόμους του ΚΑΤ: ενός
νοσοκομείου που τα σοβαρά περιστατικά είναι στην ημερήσια διάταξη και ίσως η
φαινομενική αναλγησία από τους γιατρούς να είναι μια μορφή άμυνας για να μην
καταρρέουν.

Ε, δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τον πανεπιστημιακό γιατρό που δεν είδε
μπροστά του παρά έναν άνθρωπο άρρωστο.

Δεν θα ξεχάσω τη νεαρή ειδικευόμενη χειρουργό να δίνει περιεχόμενο και ουσία
στον όρκο του Ιπποκράτη, δεν θα ξεχάσω ποτέ την αναισθησιολόγο που, ενώ
περιέγραφε κίνδυνο ζωής ανθρώπου πολύτιμου και αγαπημένου, μου κρατούσε τα
χέρια δίνοντάς μου όχι μόνο κουράγιο, αλλά και εμπιστοσύνη και ελπίδα πως όλα
θα εξελίσσονταν ομαλά.

Κι όμως υπάρχουν γιατροί, που δουλεύουν κάτω από αντίξοες συνθήκες, σε άθλια
κτίρια, χωρίς στοιχειώδεις υποδομές για να προσφέρουν εκείνα που ποτέ δεν
μπορεί ούτε να κοστολογηθούν ούτε να αποτιμηθούν.