30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΙΑ ΜΑΝΣΟΛΑ

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Την ίδια ημερομηνία με την Tori Amos.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Την Τέχνη.

ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ: Το καλοκαίρι.

ΑΚΟΥΕΙ: Δυστυχώς, συνέχεια κουτσομπολιά.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Μουρακάμι, Ντελέρμ, Πολ Μπόουλς και το Breeder.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΡΑΖΟΤΑΝ: Τον σύντροφό της.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τους φίλους της και, ίσως, τον… Προυστ.

Η Λία Μανσόλα έχει αναλάβει εδώ και λίγες ημέρες το τιμόνι της
δισκογραφικής εταιρείας BMG, μία θέση στην οποία δεν έχουμε συνηθίσει να
βλέπουμε γυναίκες, σε μια εποχή που το μέλλον της δισκογραφίας μοιάζει από…
αβέβαιο ώς προκλητικά ενδιαφέρον. Το μεγαλύτερο ψέμα για τη δισκογραφία ­ λέει
η Λία Μανσόλα ­ είναι πως «όλοι οι άνθρωποί της είναι άσχετοι». Και για την
απουσία διευθυντικής θηλυκής ματιάς πως «μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά ίσως και
να έχει να κάνει με την ελληνική νοοτροπία».

ΕΡ.: Ποια ήταν η πρόκληση για σας στο τιμόνι της εταιρείας;

ΑΠ.: Να ξεπεράσω ένα μεταβατικό στάδιο, από το οποίο διέρχεται η
εταιρεία μου διεθνώς, με όσο το δυνατόν λιγότερες ηθικές απώλειες.

ΕΡ.: Τα καταφέρνετε;

ΑΠ.: Ώς τώρα, νομίζω ναι.

ΕΡ.: Πώς θα περιγράφατε τις πρώτες ημέρες στη νέα θέση σας;

ΑΠ.: Περιπετειώδεις.

ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι δεν είχαμε άλλες γυναίκες σ’ αυτήν τη θέση;

ΑΠ.: Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά ίσως να έχει κάτι να κάνει με την
ελληνική νοοτροπία.

ΕΡ.: Τι πρέπει να έχει κανείς, κατά τη γνώμη σας, για να πετύχει;

ΑΠ.: Το βασικό είναι ικανότητες, αλλά χρειάζεται και θέληση.

ΕΡ.: Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη μουσική;

ΑΠ.: Κάπως ρομαντικά. Με πολλή αγάπη για τη μουσική, ανάγνωση στίχων,
εφηβική ειδωλοποίηση, ερασιτεχνικό ραδιόφωνο, προσπαθώντας στο περιοδικό που
δούλευα να κάνουμε εξώφυλλο τους REM.

ΕΡ.: Και πώς εξελίχθηκε στην πορεία;

ΑΠ.: Λιγότερο ρομαντικά. Ξαφνικά, βρέθηκα σε ένα γραφείο πολυεθνικής με
τον προϊστάμενό μου να μoυ φωνάζει γιατί οι REM δεν έγιναν τελικά εξώφυλλο.

ΕΡ.: Πόση μουσική έχει η ημέρα σας;

ΑΠ.: Είναι γεμάτη μουσική.

ΕΡ.: Για ποιο δισκογραφικό σας κατόρθωμα θα νιώθατε περήφανη;

ΑΠ.: Νιώθω περήφανη, γιατί δεν έχω κάνει τίποτε για το οποίο να
ντρέπομαι.

ΕΡ.: Τι θα θέλατε να είχατε πετύχει στη δισκογραφία;

ΑΠ.: Θα ήθελα να είχα ανακαλύψει τον Έλβις Πρίσλεϊ.

ΕΡ.: Τι λείπει από τη μουσική βιομηχανία σήμερα;

ΑΠ.: Πωλήσεις.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ο νέος Ντίλαν, ο καινούργιος
Ζαμπέτας;

ΑΠ.: Δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί, όσο να αναδειχθεί.

ΕΡ.: Πόσο ευθύνεται η δισκογραφία για την κακή μουσική;

ΑΠ.: Όσο και οι καταναλωτές.

ΕΡ.: Γιατί οι πωλήσεις των CD είναι όλο και πιο χαμηλές;

ΑΠ.: Υπάρχουν πολλοί παράγοντες. Ο βασικότερος παραμένει η πειρατεία.

ΕΡ.: Δωρεάν μουσική μέσω του Διαδικτύου. Απειλή;

ΑΠ.: Εφόσον δεν γίνεται νόμιμα, είναι.

ΕΡ.: Παραμένουμε για τους έξω μια μικρή και όχι τόσο «σημαντική»
μουσική αγορά;

ΑΠ.: Δυστυχώς, ναι.

ΕΡ.: Είναι οι άνθρωποι των εταιρειών μακριά από το όραμα του
καλλιτέχνη;

ΑΠ.: Το όραμα του καλλιτέχνη είναι εκ φύσεως μακριά από όλους, αλλά οι
άνθρωποι των εταιρειών οφείλουν να είναι κοντά του.

ΕΡ.: Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα για τη δισκογραφία;

ΑΠ.: Ότι όλοι οι άνθρωποί της είναι άσχετοι.

ΕΡ.: Οι αριθμοί απειλούν την έμπνευση;

ΑΠ.: Ναι, γι’ αυτό πρέπει να ασχολούμαστε εμείς με αυτούς και όχι οι
καλλιτέχνες.

ΕΡ.: Τι παίζει το προσωπικό σας ραδιόφωνο;

ΑΠ.: Strokes, Dylan, Cohen, Playgroup, Jam, Elvis, Gorillaz, Wilco…

ΕΡ.: Τι θεωρείτε ελάττωμά σας;

ΑΠ.: Το ότι δεν είμαι όσο αυστηρή θα ήθελα.

ΕΡ.: Επηρεάζει η δουλειά τη μουσική σας απόλαυση;

ΑΠ.: Σε έναν βαθμό ναι.

ΕΡ.: Τι καλό ακούσατε τελευταία;

ΑΠ.: Το «Songs in Α minor» της Αλίσια Κις.