«Αιδώς, Αργείοι, κακ’ ελέγχεα»

Ομήρου Ιλιάδα Ε 787

«Αιδώς, Αργείοι, κακ’ ελέγχεα: ντροπή σας, Αργείτες, άνανδροι». Μ’ αυτά τα
λόγια προσπάθησε η Ήρα να ανακόψει την οπισθοχώρηση των Αργειτών προς τα πλοία
τους, όταν τους επιτέθηκαν οι Τρώες.

Από τότε έως σήμερα πέρασαν τριάντα κι απάνω αιώνες. Κι όμως ο ομηρικός λόγος
διασώθηκε ατόφιος. «Αιδώς Αργείοι» βροντοφωνάζουμε όταν θέλουμε να
στηλιτεύσουμε τη δειλία και την ενδοτικότητα, την οσφυοκαμψία και την
ανανδρία.

Λυπούμαι κατάκαρδα που είμαι υποχρεωμένος να επαναλάβω την ίδια φράση: «Αιδώς
Αργείοι, κακ’ ελέγχεα».

***

Στις 21 Νοεμβρίου καλείται το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο να αποφανθεί αν ισχύει
στη χώρα μας η αρχή της ετεροδικίας ή όχι. Αν υιοθετηθεί η άποψη του προέδρου
του Αρείου Πάγου ότι ισχύει στη χώρα μας η ετεροδικία, τότε:

Πρώτον: ανατρέπεται η ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου που δικαίωνε τα θύματα
της ναζιστικής θηριωδίας του Διστόμου.

Δεύτερον: Θα πρέπει τα θύματα των ναζί να προσφύγουν στα γερμανικά δικαστήρια,
τα οποία όμως έχουν ήδη αποφανθεί ότι είναι αναρμόδια, γιατί η Γερμανία έχει
ψηφίσει την ευρωπαϊκή σύμβαση, που καταργεί την ετεροδικία. Αλλά τότε πού θα
προσφύγουν;

Ολόκληρη αυτή η ιστορία, από τον Άννα στον Καϊάφα και τούμπαλιν, δεν είναι
τίποτε άλλο παρά ένα πολιτικό και δικονομικό τέχνασμα για να μην
αντιμετωπιστεί κατάματα η πραγματικότητα, όπως είναι, χωρίς τα ψιμύθια της
όποιας σκοπιμότητας.

***

Η πραγματικότητα αυτή φωνάζει κραυγαλέα:

Πρώτον: Με ποιο δικαίωμα αρνείται η Γερμανία να εξοφλήσει όσα οφείλει στην
Ελλάδα, όταν η Ιταλία και η Βουλγαρία εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους; Αλλά
και οι δυο αυτές χώρες βρέθηκαν στην Ελλάδα επειδή το Γ’ Ράιχ την κατέκτησε.
Με ποιο, λοιπόν, δικαίωμα αυτοεξαιρείται η Γερμανία από τις αναμφισβήτητες
οφειλές της;

Δεύτερον: Δεν είναι παράλογο να έχουν αποζημιωθεί όλες οι χώρες οι οποίες
είχαν εμπλακεί σε πόλεμο με το Γ’ Ράιχ, κατά κάποιο τρόπο, νόμιμο ή παράτυπο,
και η Ελλάδα να είναι η μόνη χώρα που έχει εξαιρεθεί;

Τρίτον: Με ποιο δικαίωμα παραβιάζει η Γερμανία την υπογραφή της και αρνείται
να εξοφλήσει το ειδικό δάνειο που είχε «συνάψει» με την Ελλάδα;

Τέταρτον: Με ποιο δικαίωμα οι κυβερνήσεις της χώρας μας από το 1990, που είχε
υποχρέωση η Γερμανία, επειδή ενοποιήθηκε, να καταβάλει τις οφειλές της,
αρνούνται να αξιώσουν και να απαιτήσουν όσα δικαιούνται η Ελλάδα και οι
πολίτες της;

Πέμπτον: Με ποιο δικαίωμα παραβιάζεται τόσο βάναυσα η κοινή λογική, το διεθνές
δίκαιο και η παναθρώπινη ηθική;

***

Πριν από εξήντα χρόνια η πατρίδα μας κατακτήθηκε από τα ναζιστικά στρατεύματα.
Ο ελληνικός λαός γνώρισε την πιο μαύρη, την πιο σκληρή, την πιο απάνθρωπη
κατοχή στη μακραίωνη ιστορία του: Διαμελισμός του έθνους και παραχώρηση
εθνικών εδαφών σε άλλα κράτη.

Πρωτοφανής και ωμή λεηλασία του εθνικού πλούτου, αρπαγή της περιουσίας των
πολιτών. Εξοντωτική γενοκτονία με την πείνα, την ομηρεία, τις ομαδικές
εκτελέσεις, τις εκατόμβες και τα ολοκαυτώματα. Η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες
αναλογικά απώλειες στον πληθυσμό της απ’ όλες τις άλλες χώρες. Απόλεσε το 15%
του πληθυσμού της.

Ο ελληνικός λαός στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πότισε με αίμα για άλλη μια φορά τη
γη των προγόνων του. Η συμβολή του στη συντριβή του ναζισμού υπήρξε
καθοριστική. Συνέτριψε τον μύθο του αήττητου του άξονα, ενέπνευσε στους
κατεχόμενους λαούς της Ευρώπης την ελπίδα για λευτεριά. Σ’ αυτόν τον αγώνα
πρόσφερε πάνω από ένα εκατομμύριο πατριώτες θυσία, για να συντριβούν οι ιδέες
του ναζισμού, που ποδοπατούσαν κάθε δικαίωμα στη ζωή, κάθε έννοια δικαίου,
κάθε έννοια ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερη η συμπαιγνία που παίζεται εις βάρος του ελληνικού
λαού. Αντί να αποδίδεται δικαιοσύνη αναζητείται το νομικό ένδυμα κάλυψης της
ναζιστικής θηριωδίας.

Πριν δολοφονηθεί για άλλη μια φορά η αλήθεια, ας αναλογιστούν όλοι οι αρμόδιοι
τις ευθύνες τους απέναντι στην ιστορία και στις θυσίες του μαρτυρικού λαού
μας. Σ’ αυτήν τη γη, την ποτισμένη με τις θύελλες των πλέον ορμητικών
επελάσεων στο μέλλον, όπου ούτε ο πόνος περιγράφεται, μήτε η οδύνη
ζωγραφίζεται, δεν έχει χώρο να σταθεί της αδικίας το δάκρυ.