ΔΡΟΜΟΙ

Οι ελπίδες…

… της αμερικανικής πολιτικής στο Αφγανιστάν χώρεσαν ξαφνικά μέσα σε ένα μόνο
καλάθι και από ό,τι φαίνεται το κρατούν στα χέρια τους οι δυνάμεις της Βόρειας
Συμμαχίας. Κρίμα για τους Ταλιμπάν. Γιατί κάποτε ­ δεν πάνε πολλά χρόνια ­ οι
Αμερικανοί είχαν αποθέσει σε αυτούς όλες τους τις ελπίδες. Αυτοί θα έφερναν
τον νόμο και την τάξη, αυτοί θα ξεκαθάριζαν τη χώρα από τα ναρκωτικά, αυτοί θα
αποτελούσαν το ανάχωμα στα ρωσικά και ιρανικά οικονομικά και γεωπολιτικά
συμφέροντα, αυτοί θα ξεπάστρευαν τους τρομοκράτες, αυτοί θα άνοιγαν τον δρόμο
για την επάνοδο του έκπτωτου βασιλιά Ζάχερ Σαχ. Μα πάνω από όλα, αυτοί θα
άνοιγαν τις κάνουλες των μεγάλων αγωγών πετρελαίου της Κεντρικής Ασίας.

Οι Ταλιμπάν…

… είναι το υποπροϊόν του αντισοβιετικού «τζιχάντ» που χρηματοδοτήθηκε από τη
Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1980. Όταν πήραν την Καμπούλ, το
1996, θεωρήθηκαν ένα βολικό εργαλείο για την κατασκευή αγωγών πετρελαίου και
φυσικού αερίου από την Κεντρική Ασία, μέσω Αφγανιστάν, με κατάληξη το Καράτσι.
Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν φτιαγμένοι για έναν μόνο παίχτη: τη συμμαχία
Αμερικής – Σαουδικής Αραβίας, μέσω των εταιρειών Unocal και Delta, που έπρεπε
να κερδίσει στον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία και το Ιράν. Όταν μάλιστα η
Καμπούλ έπεσε στα χέρια των Ταλιμπάν, με χρηματοδότηση του ίδιου του Μπιν
Λάντεν, τότε ήταν που η Unocal τους ερωτεύτηκε τρελά. Όμως όλοι οι έρωτες
παίρνουν κάποτε ένα τέλος, μόνο και μόνο για να ανοίξουν τις καρδιές σε
καινούργιους, ακόμη πιο φλογερούς.

Γιατί οι Ταλιμπάν…

… απογοήτευσαν τους Αμερικανούς. Δεν ήταν μόνο η διεστραμμένη εκδοχή τους
για το Ισλάμ ­ θα μπορούσαν ίσως να την είχαν ανεχθεί οι Αμερικανοί. Όμως, οι
Ταλιμπάν δεν επικράτησαν σε όλη τη χώρα. Δεν επέβαλαν την ειρήνη. Εγκαθίδρυσαν
ένα αστυνομικό κράτος και έκαναν εθνικές εκκαθαρίσεις. Η ταλιμπανική «ειρήνη»
γρήγορα εκφυλίστηκε σε έναν εσωτερικό «τζιχάντ» εναντίον του πληθυσμού. Δεν
ξεπάστρεψαν τα ναρκωτικά. Αντίθετα, έβγαλαν πολλά λεφτά από αυτά.
Μεταχειρίστηκαν τις γυναίκες αποκρουστικά. Και έστρωσαν πορφυρένιο χαλί για
τον Μπιν Λάντεν και τους Αραβοαφγανούς του. Από αυτό τον άστατο εραστή, με το
δίκιο της η Αμερική αισθάνεται προδομένη ­ ίσως αυτό εξηγεί τη βιαιότητα των
βομβαρδισμών.

Οι κουβέντες…

… για τη διάδοχη κατάσταση στην Καμπούλ (αντιπροσωπευτική κυβέρνηση
συνεργασίας, κ.λπ.) δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια. Ένα πράγμα ενδιαφέρει
τους Αμερικανούς: μια κυβέρνηση που θα διευκολύνει την απομύζηση των
πετρελαίων της περιοχής. Αν δεν μπορέσουν να κατασκευάσουν τέτοια κυβέρνηση,
δεν αποκλείεται να τολμήσουν ακόμη και την κατάληψη του Αφγανιστάν (κάτω από
τον φερετζέ του ΟΗΕ). Αν δεν το τολμούν ακόμη, ίσως είναι γιατί έχουν διαβάσει
τι έχει γράψει ο καθηγητής Τζαμαλουντίν Νακβί: «Η ιστορία έχει αποδείξει πως
το Αφγανιστάν είναι ένα “Τρίγωνο των Βερμούδων” από το οποίο κανείς ποτέ δεν
γλιτώνει ­ τουλάχιστον αρτιμελής».