ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Καημένο Πακιστάν!

«Το Πακιστάν είναι παγιδευμένο ανάμεσα στους οπαδούς του τζιχάντ και στα 5
εκατομμύρια ανθρώπους που καπνίζουν όπιο και ευθύνονται για την αύξηση της
εγκληματικότητας. Το μέλλον του είναι άδηλο». Κενιζέ Μουράντ.

Στο Πεσαβάρ. Προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν παίζει με μια αντλία νερού

Η μητέρα της ήταν πριγκίπισσα στην αυλή του τελευταίου σουλτάνου της Τουρκίας
και στη συνέχεια σύζυγος ενός Ινδού μαχαραγιά. Έτσι, η Κενιζέ ενδιαφέρθηκε από
πολύ νωρίς για την ιστορία χωρών όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Ινδία, το
Ιράν, η Τουρκία και ο Λίβανος. Ταξίδεψε πολύ. Δούλεψε ως δημοσιογράφος στον
Νουβέλ Ομπζερβατέρ, με κύριο αντικείμενο τους πολέμους στο
Μπανγκλαντές, στην Αιθιοπία και στον Λίβανο, καθώς και την επιστροφή του
αγιατολάχ Χομεϊνί στην Τεχεράνη. Κι έγραψε πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων το
γνωστότερο λέγεται «Από την πλευρά της νεκρής πριγκίπισσας» (1987). Βαρύνουσα,
λοιπόν, η γνώμη της για τα θέματα που μας απασχολούν αυτές τις ημέρες.

Για τους ταλιμπάν. «Είχα μιλήσει με τον πρόεδρο του Πακιστάν, τον
στρατηγό Μουσάραφ, λίγο πριν ξεσπάσει η σημερινή κρίση και μου είχε πει ότι οι
ταλιμπάν είχαν ζητήσει τη βοήθειά του για να ανοίξουν σχολεία για κορίτσια»,
λέει η Κενιζέ Μουράντ σε συνέντευξή της στην Ελ Παΐς. Όχι πως οι
ταλιμπάν δεν είναι φανατικοί ισλαμιστές. Οι περισσότερες Αφγανές, όμως,
φορούσαν την μπούρκα από πολύ νωρίτερα. Όσο για τον Μασούντ, δεν ήταν καθόλου
ο δημοκράτης και πατριώτης που παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης. Τίποτα δεν
δικαιολογεί τη μισαλλοδοξία των ταλιμπάν, αυτά που είχαν συμβεί όμως πριν
αναλάβουν την εξουσία εξηγούν την επιφυλακτικότητα του πληθυσμού για τους
«σωτήρες» του.

Για τον Μουσάραφ. Είναι ένας στρατηγός που μείωσε στο 5% τον αμυντικό
προϋπολογισμό, προκειμένου να αυξηθούν οι δαπάνες για τον πολιτισμό και την
κοινωνική ασφάλιση. Το πραξικόπημα του 1998 είχε στόχο να περιοριστεί η
διαφθορά, να ανακάμψει η οικονομία και να μειωθεί η επιρροή των
«τζιχαντιστών», δηλαδή των 100.000 πάνοπλων πρώην μαχητών που είχαν
χρησιμοποιηθεί νωρίτερα στο Κασμίρ και ήταν τώρα σύμμαχοι των ταλιμπάν. Ο
Μουσάραφ δεν θέλει μια μουσουλμανική χώρα, αλλά μια χώρα για τους
μουσουλμάνους, όπου οι γυναίκες θα έχουν πλήρη δικαιώματα. Ο πατέρας του ήταν
διπλωμάτης, η μητέρα του δεν φοράει πέπλο και στον ίδιο αρέσει πολύ το κρασί.
Δεν είναι ένας δικτάτορας που θέλει να διαιωνίσει την εξουσία του. Και να
ήθελε, άλλωστε, δεν θα μπορούσε: αργά ή γρήγορα κάποιος φανατικός ισλαμιστής
θα τον δολοφονήσει.

Για το Πακιστάν. Για να κατανοήσουμε το σημερινό Πακιστάν, πρέπει να
επιστρέψουμε στο πραξικόπημα του στρατηγού Ζία, το 1978. Τότε δημιουργήθηκαν
τα σχολεία και τα στρατόπεδα από τα οποία γεννήθηκαν οι ταλιμπάν. Από τότε
χρονολογείται η εμφάνιση του στρατού του Μπιν Λάντεν και η εγκατατάσταση των
αραβικών πολιτοφυλακών στο Αφγανιστάν. Αφού ενίσχυσαν τον Ζία, οι Ηνωμένες
Πολιτείες βάζουν τώρα το μαχαίρι στον λαιμό του Μουσάραφ: ή θα γίνετε
συνένοχοι των βομβαρδισμών ή θα σας αντιμετωπίσουμε ως τρομοκράτες. Καημένο
Πακιστάν!