[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε στο εξωτερικό μια νέα βιογραφία της Μαρίας Αντουανέτας.
Το βιβλίο είναι, λέει, εξαιρετικό. Αποκαλύπτει μάλιστα ότι η εικόνα που έχουμε
για την ξανθιά σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ την αδικεί κατάφωρα. Όχι, δεν ήταν
βούρλο! Ποτέ δεν είπε ότι «αφού δεν έχουνε ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι», με
αναλγησία που δικαιολογούσε τον αποκεφαλισμό της. Αντιθέτως, υπήρξε
προοδευτική βασίλισσα με κοινωνικές ευαισθησίες. Το δράμα της είναι ότι οι
Γάλλοι πολίτες της εποχής δεν το κατάλαβαν. Χρειάστηκαν δυόμισι αιώνες και ο
μαχητικός φεμινισμός μιας Αγγλίδας βιογράφου για να λάμψει η αλήθεια!

Σε πρώτη ματιά, το 2004 μοιάζει να είναι το παντεσπάνι της ελληνικής δημόσιας
ζωής. Ποτέ δεν ήταν βέβαιο ότι τα οικονομικά της Ελλάδας θα άντεχαν τις
βασιλικές απαιτήσεις των Ολυμπιακών. Ή ότι η υδάτινη πίστα σλάλομ για το κανόε
– καγιάκ θα βοηθούσε την ανάπτυξη της χώρας. Ακόμη χειρότερα: από το 1997
μέχρι σήμερα η οργάνωση των Αγώνων έχει μετατραπεί σε ίντριγκα προσωπικών
ανταγωνισμών ισάξια των ραδιουργιών στις μοναρχικές αυλές της Ευρώπης του 18ου
αιώνα. Το έργο συνεχίζεται μετά τον ανασχηματισμό, με καστ ενισχυμένο από
υπουργούς και υφυπουργούς επιλογής Μεγάρου Μαξίμου. Τα ερωτήματα είναι πολλά,
καυτά και παραπολιτικά. Θα δώσει ποτέ ο Ευθυμίου αρμοδιότητες στην Κούρκουλα;
Πόσο θα αντέξει ο Βενιζέλος τη Γιάννα και τη Βάσω μαζί;

Το κακό είναι ότι η προετοιμασία των Ολυμπιακών συμπίπτει πλέον με
δυσμενέστατη συγκυρία. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στην υφήλιο κυριαρχεί
ανασφάλεια και οικονομική ύφεση. Αναπόφευκτα, αυτό θα επιβαρύνει την κατάσταση
μιας κοινωνίας που ήδη συμπιέζεται οικονομικά. Η Ελλάδα των ανέργων, των
καταναλωτικών δανείων και των νοικοκυριών που τα φέρνουν βόλτα με το ζόρι
καλείται να παρακολουθήσει ένα ολυμπιακό υπερθέαμα χλιδής και σπατάλης, μέσα
σε δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Για όσους δεν έχουν αρκετό ψωμί, θα περισσέψει
παντεσπάνι. Ή, τουλάχιστον, αυτή η πολιτική παρεξήγηση δημιουργείται. Μήπως θα
πρέπει να διορθωθεί, όσο υπάρχει ακόμη καιρός;