Στον Μεγάλο Αδελφό

Μεγάλε Αδελφέ, εγώ δεν έχω Μεγάλο Αδελφό. Ούτε Μεγάλη Αδελφή. Ούτε Μικρό
Αδελφό. Ούτε Μικρή Αδελφή. Είμαι μοναχοπαίδι. Μόνη κι έρημη σαν καλαμιά στον
κάμπο. Βουρλίζομαι στους πέντε ανέμους. Εκτίθεμαι σε όσα γίνονται γύρω μου.
Και γνωρίζω… Φευ ­ γνωρίζω!

Γνωρίζω πως ό,τι δεν με αφορά, με αφορά άμεσα. Ό,τι συμβαίνει έξω από το σπίτι
μου, συμβαίνει μέσα στο σπίτι μου. Ό,τι, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει να μην με
αγγίζει, εκ δευτέρας, μου δίνει και καταλαβαίνω. Καταπατά τον ιδιωτικό μου
χώρο. Σαρκάζει το ζωτικό μου ψεύδος. Κι ας αγωνίζομαι. Κι ας προσπαθώ να τα
αγνοήσω. Κι ας κλείνω αυτιά και μάτια. Κι ας εγκαθιστώ εντός μου το τελειότερο
σύστημα συναγερμού. Δεν βαριέσαι. Κλειδώνω, αμπαρώνω κι ο κλέφτης μέσα
βρίσκεται.

Γι’ αυτό απευθύνομαι σε σένα, Μεγάλε Αδελφέ. Εσύ είσαι η τελευταία μου ελπίδα.
Εσύ και μόνον μπορείς να με βοηθήσεις. Να με συνδράμεις. Να με προστατέψεις.
Να με απομονώσεις από έναν κόσμο που με έχει στήσει στα έξι μέτρα.

Μεγάλε Αδελφέ. Αφού ερωτήσω για την καλή σου υγεία, έρχομαι να σε παρακαλέσω
θερμώς να μου επιτρέψεις την είσοδο στο Σπίτι σου. Να έρθω να μείνω εκεί. Μαζί
σου. Όχι, δεν διεκδικώ τα πενήντα εκατομμύρια. Ούτε το αυτοκίνητο. Ούτε τις
μπανάνες του Πρόδρομου.

Γενικώς, δεν διεκδικώ τίποτα. Δεν ζητάω τίποτα. Δεν θα μπλεχτώ στα πόδια
κανενός. Δεν θα ενοχλήσω κανέναν. Μπορώ να φέρω και τα γιαουρτάκια μου μαζί
για να μην επιβαρύνω την παραγωγή. Σε μια γωνιά θα κάτσω. Ήσυχη. Αθόρυβη. Ένα
με τον τοίχο. Ταπετσαρία. Στόμα θα ‘χω και μιλιά δεν θα ‘χω. Κι αν δεν σου
περισσεύει χώρος, παίρνω ένα σλίπινγκ μπαγκ και βολεύομαι και στο κοτέτσι. Στο
κοτέτσι, Μεγάλε Αδελφέ. Γιατί αυτό είναι πλέον το όνειρό μου. Αυτή η φιλοδοξία
μου: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κότα.

Κότα, Μεγάλε Αδελφέ. Να μην αισθάνομαι. Να μην αγωνιώ. Να μη συμμετέχω. Να μην
πονάω. Κότα. Να κοιμάμαι. Να ξυπνάω. Να τρώω καλαμπόκι ­ ή ό,τι ντελικατέσεν
τρώνε οι κότες. Κι αν καταλήξω, μία των ημερών, κοκκινιστή με πατάτες ­
τουλάχιστον, να μην το γνωρίζω εκ των προτέρων. Να μπω στην κατσαρόλα χαρωπή
κι αμέριμνη.

Κότα, Μεγάλε Αδελφέ. Μια κότα στρουμπουλή, μια κάτασπρη κοτούλα. Κι κι ρι κι,
κο κο κο. Στον κόσμο μου. Στην καρακοσμάρα μου. Να ησυχάσει το κεφάλι μου, βρε
Αδελφέ. Βρε Μεγάλε Αδελφέ. Να έρθω στα ίσια μου.

Κι εσύ αποτελείς πλέον την ύστατη ελπίδα μου. Γιατί, τελικά, είσαι ο μάγκας
της παρέας. Σε παραδέχομαι. Σου βγάζω το καπέλο. Μαντρώνεις τα μικρά σου
αδελφάκια μέσα στο προκάτ με τη μοκέτα και παγώνεις τον χρόνο. Δώδεκα άτομα
ίπτανται στη σφαίρα του απόλυτου κενού. Δώδεκα αστροναύτες αιωρούνται στο
σύμπαν τού απολύτως τίποτα. Έξω; Το έλα να δεις. Μέσα; Το στρες, μπας και τους
σπάσει το αυγό που κρέμεται στο στήθος τους.

Εγώ η κότα, αυτοί το αυγό, να δεις τι ωραία θα δέσουμε. Τι αρμονικά θα
συμβιώσουμε. Φτάνει να μπω εκεί μέσα. Φτάνει ­ πώς το έλεγε ο Βουτσάς; ­ να
«τρουπώσω». Να τρουπώσω μέσα στο Σπίτι σου, Μεγάλε Αδελφέ, και τι στον κόσμο!

Μην πας μακριά. Πριν από λίγες μέρες, κατακλυσμοί, αστραπόβροντα, πλημμύρες,
κόσμος έχασε τη ζωή του, περιουσίες τις ξέρασαν λούκια και παλούκια, πήρε
φωτιά το Κορδελιό, υπεύθυνοι κι ανεύθυνοι έριχναν πάσες ο ένας στον άλλον. Ο
χαμός! Ο καταποντισμός! Και, εν μέσω του χάους, δύο παίκτες, αγκαλίτσα,
χαζεύανε από την μπαλκονόπορτα:

­ Ωραία η βροχούλα!

Ωραία η βροχούλα. Εδώ μας πήρε και μας σήκωσε ­ ωραία η βροχούλα. Έκτακτη. Να
μυρίσει και το γκαζόν γύρω από την πισίνα. Ωραία η βροχούλα. Βροχούλα να φαν’
κι οι κότες. Η κότα. Η συγκεκριμένη. Η κότα με ονοματεπώνυμο!

Μάντρωσέ με μέσα, Μεγάλε Αδελφέ. Χωρίς εφημερίδες. Χωρίς περιοδικά. Χωρίς
ένθετα. Χωρίς τηλεόραση, ραδιόφωνο, πληροφόρηση. Αρκετά πληροφορήθηκα. Αρκετά
ενημερώθηκα. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Μερσί, δεν είμαι φίλος.

Δεν θέλω να ξέρω για τους λαθρομετανάστες ­ τσαμπιά στα σαπιοκάραβα των
δουλεμπόρων. Δεν θέλω να μάθω για το μέλλον τους. Ένα μέλλον που είναι
παρελθόν και δεν το ξέρουν. Δεν θέλω να μάθω για τα παιδιά τους. Δεν θέλω να
μάθω για την ευτέλεια του νήματος που λέγεται «ελπίδα». Που πεθαίνει ­ λέει ­
τελευταία. Πεθαίνει τελευταία, αφού έχει ξεκάνει πρώτα το σύμπαν.

Δεν θέλω να μάθω για τους λιμενικούς που, ενώ παίξανε τη ζωή τους
κορόνα-γράμματα για να τους σώσουνε, ήρθε ο «συνάδελφος» και τους ξεφτίλισε.
Έβαλε τον Κούρδο να εναποθέσει τα ύστατα ξέφτια της αξιοπρέπειάς του στις
λερωμένες του μπότες. Κι αυτός όρθιος. Ευθυτενής. Λεβέντης. Πασάς στα
Γιάννενα, το παλικάρι μου.

Αυτός στεκότανε, εγώ ντρεπόμουνα. Ντρεπόμουνα πολύ. Γιατί, κάθε που πάω να
πιστέψω ότι, επιτέλους, μου έκατσε ο εθισμός, η αναισθησία, η μουλαριά,
έρχεται το πλάνο του σκυμμένου Κούρδου και με ισοπεδώνει.

Ισοπεδώνει ό,τι αγάπησα, ό,τι πίστεψα, ό,τι πρόδωσα, ό,τι με πρόδωσε, ό,τι με
άλλαξε. Με μετάλλαξε. Με έκανε από κορίτσι γυναίκα ­ κι από γυναίκα κότα.

Γι’ αυτό σε παρακαλώ, Μεγάλε Αδελφέ. Βάλε μου παρωπίδες στα μάτια. Ωτοασπίδες
στα αυτιά. Προστάτεψέ με. Στέγασέ με. Γαλήνεψέ με. Πάρε με κοντά σου. Και βάλε
με εκεί…

Στο κοτέτσι, Μεγάλε Αδελφέ. Στο κοτέτσι!