Τα αμερικανικά ψέματα

«Αεροπορική εκστρατεία»; «Συμμαχικές δυνάμεις»; «Πόλεμος εναντίον της
τρομοκρατίας»; Πόσο ακόμα θα πρέπει να υπομένουμε αυτά τα ψέματα; Δεν υπάρχει
«εκστρατεία» ­ μόνον ένας αεροπορικός βομβαρδισμός της φτωχότερης και πιο
βασανισμένης χώρας του κόσμου από το πλουσιότερο και πιο εξελιγμένο έθνος του
κόσμου.

Δεν έχει απογειωθεί κανένα Μιγκ να μονομαχήσει με τα αμερικανικά Β-52 ή F-18.
Τα μόνα πυρομαχικά που «πετούν» σε μεγάλο ύψος πάνω από την Καμπούλ
προέρχονται από ρωσικά αντιαεροπορικά όπλα που κατασκευάστηκαν περί το 1943.

Συμμαχία; Παρακαλώ να σηκώσει το χέρι όποιος έχει δει τη Luftwaffe πάνω από
την Κανταχάρ, ή την ιταλική πολεμική αεροπορία ή τη γαλλική πολεμική αεροπορία
πάνω από τη Χεράτ. Ή ακόμα και την πακιστανική πολεμική αεροπορία. Οι
Αμερικανοί βομβαρδίζουν το Αφγανιστάν με τη συμβολή μερικών βρετανικών
πυραύλων. «Συμμαχία», πράγματι.

Και ας έλθουμε στον «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας». Πότε θα αρχίσουμε να
βομβαρδίζουμε τη Χερσόνησο Τζάφνα; Ή την Τσετσενία, την οποία έχουμε ήδη
αφήσει στα αιματοβαμμένα χέρια του Βλαντίμιρ Πούτιν; Νομίζω ότι θυμάμαι και
ένα παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο που εξερράγη στη Βηρυτό το 1985 ­ με
στόχο τον Σαγέντ Χασάν Ναζραλάχ, τον πνευματικό ηγέτη της Χεζμπολάχ ­ και δεν
πέτυχε μεν τον Ναζραλάχ, αλλά δολοφόνησε 85 αθώους Λιβανέζους πολίτες. Χρόνια
αργότερα, ο Καρλ Μπέρνσταϊν αποκάλυψε στο βιβλίο του, «Veil», ότι την
επίθεση την είχε αναλάβει η CIA αφού πρώτα οι Σαουδάραβες δέχθηκαν να
χρηματοδοτήσουν την επιχείρηση. Θα κυνηγήσει δηλαδή ο Αμερικανός πρόεδρος
Τζορτζ Μπους και τους δολοφόνους της CIA; Ναι, καλά.

Γιατί λοιπόν αναμασούν διαρκώς οι φίλοι μου στο CNN και το BBC τα περί
«αεροπορικής εκστρατείας», «συμμαχικών δυνάμεων» και «πολέμου εναντίον της
τρομοκρατίας»; Νομίζουν ότι πιστεύουν οι τηλεθεατές τους αυτές τις μπούρδες;
Οι Μουσουλμάνοι, πάντως, σίγουρα δεν τις πιστεύουν. Στην πραγματικότητα, δεν
χρειάζεται να περάσει κανείς πολύ καιρό στο Πακιστάν για να αντιληφθεί ότι ο
πακιστανικός Τύπος καλύπτει τον πόλεμο απείρως πιο αντικειμενικά και
ισορροπημένα ­ δημοσιεύοντας τις απόψεις ντόπιων διανοουμένων, ιστορικών και
αντιπολιτευόμενων συγγραφέων παράλληλα με τα σχόλια των Ταλιμπάν και τις
φιλοκυβερνητικές δηλώσεις καθώς και δυτικόφερτες αναλύσεις ­ απ’ ό,τι η
εφημερίδα «The New York Times»· και όλα αυτά, ας μην το ξεχνάμε, σε μία
στρατιωτική δικτατορία. Χρειάζεται να περάσει κανείς λίγες, μόνον, εβδομάδες
στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής προκειμένου να καταλάβει γιατί οι
συνεντεύξεις του Τόνι Μπλερ στο Αλ Τζαζίρα και στην εκπομπή του Λάρι Κινγκ
απορρίπτονται ως μωρολογίες. Η εφημερίδα «As-Safir» της Βηρυτού
δημοσίευσε ένα άρθρο που επαινέθηκε πολύ και ρωτούσε γιατί ένας Άραβας που
ήθελε να εκφράσει την οργή και την ταπείνωση εκατομμυρίων άλλων Αράβων
αναγκάστηκε να το κάνει αυτό από μία σπηλιά σε μία μη αραβική χώρα.
Υπονοώντας, φυσικά ότι για αυτό ­ και όχι τόσο για τα εγκλήματα εναντίον της
ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου ­ είναι τόσο αποφασισμένη η
Ουάσιγκτον να εξολοθρεύσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Πολύ πιο πειστική ήταν μία
σειρά άρθρων που δημοσιεύτηκαν στον πακιστανικό Τύπο με θέμα τη σκανδαλώδη
αντιμετώπιση των Μουσουλμάνων που συνελήφθησαν στις ΗΠΑ ύστερα από τις
θηριωδίες του Σεπτεμβρίου. Οι Μουσουλμάνοι έχουν εξοργιστεί από την υποκρισία
του υποτιθέμενου «σεβασμού» της Δύσης απέναντι στο Ισλάμ. Δεν πρόκειται,
ενημερώσαμε τον κόσμο, να αναστείλουμε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο
Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια του ιερού μήνα του Ραμαζανίου. Σε τελική ανάλυση,
ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, την περίοδο 1980-1988, ουδέποτε διακόπηκε λόγω του
Ραμαζανίου. Το ίδιο και οι αραβο-ισραηλινές διαμάχες. Να το δεχθούμε. Τότε
όμως γιατί, την πρώτη εκείνη Παρασκευή, προσποιηθήκαμε ότι διακόψαμε τους
βομβαρδισμούς από «σεβασμό» για το Ισλάμ; Μήπως νιώθαμε τότε μεγαλύτερο
σεβασμό απ’ ό,τι τώρα; Ή μήπως ­ με τους Ταλιμπάν να παραμένουν ακατάβλητοι ­
αποφασίσαμε να ξεχάσουμε όλον εκείνον τον «σεβασμό»;