ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψηλά οι «ταμπέλες»

Κάτω οι ταμπέλες είπαν. Είναι προκατάληψη.

Αλλά, αναρωτιέμαι. Πρέπει να είναι πάντα έτσι; Λες, Αυτός είναι τεχνοκράτης,
Αυτή γιάπισσα, Τούτος αριστερός, Το αφεντικό… αφεντικό.

Δεν πρέπει να λες, Δεν τους καταλαβαίνω! Δεν πρέπει να αναρωτιέσαι.

Ξέρεις. Πώς να συμπεριφερθείς. Τι περιμένεις. Τι περιμένουν αυτοί από σένα.

Δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις ενοχές όταν δεν επικοινωνείτε. Γιατί θα έπρεπε να
επικοινωνείτε άλλωστε;

Άλλες προσλαμβάνουσες, άλλες ιδέες, άλλες συνήθειες, άλλη γλώσσα, άλλες
απόψεις.

Χάσμα που πολλές φορές είναι δύσκολο να γεφυρωθεί. Δεν φταίει η προκατάληψη
της ταμπέλας.

Ίσα ίσα που αυτή καταδεικνύει συχνά πως δεν είσαι του σιναφιού τους. Και δεν
είναι από τη στόφα σου.

Μέσα σου νιώθεις, ήδη καταδικασμένη, κάθε προσπάθεια προσέγγισης.

Λες, Σε αποδέχομαι, αλλά δεν σε κατανοώ. Δεν επικοινωνούμε. Φίλοι! Προσοχή
όμως. Εύκολα μπορούμε να γίνουμε και αντίπαλοι.

Απαισιόδοξο; Μίζερο; Πολύ συχνά, η πραγματικότητα.

Πώς να το κάνουμε. Δύσκολο να συμβιβαστούν τα ασυμβίβαστα.

Οι καλές προθέσεις βοηθούν στην αμοιβαία κατανόηση. Στην αποδοχή της
διαφορετικότητας. Στους καλούς λογαριασμούς.

Αλλά είναι προστατευτικό να ξέρεις ποιοι είναι μαζί σου και ποιοι όχι. Αλλιώς
το παιχνίδι χοντραίνει. Και τα ρίσκα, όλα δικά σου.

Οι ταμπέλες είναι εκεί για να προειδοποιούν. Να γνωρίζεις πού πηγαίνεις.

Θα ήθελα ψηλά τις ταμπέλες λοιπόν. Για να καταλαβαινόμαστε. Τελικά για να αναγνωριζόμαστε!