ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αόρατες εικόνες…

Η φωτογραφία είναι σκονισμένη και άνυδρη, όπως η στιγμή που απεικονίζει.

Τυπωμένη σε σκληρό άσπρο-μαύρο, σε συνθήκες που μόνο να φανταστώ μπορώ… Ένα
γρήγορο κλικ της μηχανής εν κινήσει, όσο πιο φευγαλέα και διακριτικά γίνεται,
αφού απαγορεύεται σε μουσουλμανικές χώρες η φωτογραφική απεικόνιση.

Δύο ανθρώπινοι όγκοι κάθονται κατάχαμα σταυροπόδι στην άκρη ενός σύννεφου
σκόνης. Δεν έχουν βλέμμα ούτε πρόσωπο. Το σώμα έχει συρρικνωθεί κάτω από ένα
ύφασμα γκρίζο σαν τη σκόνη. Οι πτυχές του πέφτουν πάνω στον όγκο χωρίς πρόσωπο
– θα πρέπει να είναι πολύ αδύνατες αυτές οι δύο γυναίκες του Αφγανιστάν που
έστειλε φωτογραφικά στον κόσμο ο Δημήτρης Μεσσήνης του Ασσοσιέτεντ Πρες.

Σαν μάζα από κόκαλα προσβεβλημένα από οστεοπόρωση, κοιτάζουν προς το δρόμο
προβάλλοντας όλη την απελπισία μόνο και μόνο με τη στάση του σώματος… Ούτε
βλέμμα, ούτε ήχος… Δίπλα τους περνούν αδιάφορα άντρες με γυρισμένη την πλάτη
στο φακό. Φοράνε σκουφιά και κελεμπίες, οι ρόδες του ποδηλάτου τους μεταφέρουν
τον δρόμο στον αέρα σε μορφή σκόνης – έχει να βρέξει τρία χρόνια.

Η στιγμή είναι συγκλονιστική. Μια λαθραία εικόνα, μιας συνηθισμένης κατάστασης
στους δρόμους της Καμπούλ.

Κανένα κεφάλι δεν γυρίζει προς τις δύο ζητιάνες που κάθονται στην άκρη του
χωματόδρομου. Το καθεστώς των Ταλιμπάν έχει αποφασίσει προ καιρού ότι οι χήρες
και οι γυναίκες που τις διώχνουν οι σύζυγοι ακολουθούν το μονόδρομο της
ελεημοσύνης. Δεν υπάρχουν ούτε φιλόπτωχα ταμεία, ούτε κοινωνική μέριμνα, ούτε
δουλειές, ούτε ενδιαφέρον, ούτε φαγητό, ούτε, σε τελική ανάλυση, ζωή.

Ίσως, μόνο ελπίδα… Αλλά, για τι;

Όταν ο Μεσσήνης απομακρύνθηκε από το τραγικό «θέμα», οι δυο μορφές, που
απέκτησαν δύναμη ανείπωτη μέσα από την μεταφορά της εικόνας σε όλο τον κόσμο,
έγιναν ξανά ένα με την σκόνη του δρόμου. Αόρατες.