Πυροβολούσαν στο ψαχνό

Πεδίο μάχης, δακρυγόνα, πυροβολισμοί, φωτιές, οδοφράγματα, 8 νεκροί,
δεκάδες τραυματίες, ερείπια, έγινε χθες η συνοικία Κιουτσουκαρμπουτλού της
Κωνσταντινούπολης.

Τους απεργούς που συνεχίζουν, μαζί με συγγενείς τους, την απεργία πείνας για
την κατάργηση των «λευκών κελιών» στις τουρκικές φυλακές, είχε στόχο η
πολύνεκρη επιχείρηση της τουρκικής αστυνομίας.

Με αύρες και μπουλντόζες άρχισαν να κλείνουν νωρίς το πρωί οι ειδικές δυνάμεις
της αστυνομίας τις εισόδους και εξόδους της μικρής συνοικίας
Κιουτσουκαρμπουτλού (μιας τενεκεδούπολης στην πραγματικότητα, στην ευρωπαϊκή
ακτή του Βοσπόρου, πίσω από τον Λόφο Σαρίγερ). Η επιχείρηση είχε αρχίσει.
Άνδρες και μηχανήματα προχώρησαν στο εσωτερικό της συνοικίας γύρω στις 3.30 το
απόγευμα, γκρεμίζοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους: περιφράξεις, αυτοκίνητα,
σπίτια, οδοφράγματα. Οι κάτοικοι είχαν στήσει οδοφράγματα και πρόβαλλαν επί
ώρες αντίσταση με πέτρες καταρχάς και αργότερα με μερικές βόμβες μολότοφ.

Ύστερα από πέντε ώρες, η αντίσταση κάμφθηκε, δεκάδες ίσως και εκατοντάδες
αστυνομικοί, μέσα σε σύννεφα καπνών και ρίχνοντας στο ψαχνό, εισέβαλαν σε όσα
σπίτια είχαν μείνει όρθια. Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ο αριθμός των τραυματιών
παραμένει άγνωστος. Οι κλούβες της αστυνομίας γέμισαν συλληφθέντες. Τα
ασθενοφόρα που κατέφθασαν, νεκρούς και τραυματίες.

«Οι τρομοκράτες αυτοπυρπολήθηκαν», δήλωσε, χωρίς άλλες εξηγήσεις, η διεύθυνση
της αστυνομίας Κωνσταντινούπολης για τους οκτώ σκοτωμένους. «Τρομοκράτες»
είναι για την τουρκική αστυνομία οι απεργοί πείνας, «τρομοκράτες» οι συγγενείς
τους, που δεν τους μεταπείθουν για τον Τούρκο υπουργό Δικαιοσύνης Χικμέτ Σαμί
Τουρκ και, βέβαια, «τρομοκράτες» και όσοι αρνούνται να επιτρέψουν να
γκρεμιστούν τα σπίτια τους.

Η προηγούμενη αιματηρή επιχείρηση της αστυνομίας (19.12.2000) εναντίον των
απεργών πείνας στις φυλακές, κατά την οποία είχαν σκοτωθεί τριάντα τρεις
κρατούμενοι και δύο στρατοχωροφύλακες, έφερε το κωδικό όνομα «Επιχείρηση
Επιστροφής στη Ζωή».

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

Κωνσταντινούπολη, Τουρκία. Τραυματίας μεταφέρεται σε ασθενοφόρο από αστυνομικούς

1. Μετατροπή των μεμονωμένων κελιών στις φυλακές Τύπου Εφ σε θαλάμους
18-20 ατόμων και συνακόλουθη άρση του άρθρου 16 του Αντιτρομοκρατικού Νόμου
που προβλέπει «την απομόνωση κρατουμένων».

2.Κατάργηση του Πρωτοκόλλου του υπουργείου Δικαιοσύνης που εμποδίζει το
δικαίωμα υπεράσπισης και το δικαίωμα περίθαλψης των κρατουμένων.

3.Απελευθέρωση όλων των κρατουμένων που είχαν συμμετάσχει στην απεργία
πείνας του 1996 και έχουν υποστεί ανήκεστο βλάβη της υγείας τους, καθώς και
την απελευθέρωση των άρρωστων κρατουμένων, η θεραπεία των οποίων είναι αδύνατη
στις φυλακές (π.χ. καρκινοπαθείς).

Οι καταγγελίες της Σεμά Πισκίνσουτ

Τις συνθήκες που επικρατούν στις τουρκικές φυλακές ­ βασανιστήρια,
κακομεταχείριση, αθλιότητα όρων διαβίωσης ­ είχε αποκαλύψει πριν από περίπου
έξι μήνες η βουλευτής του Κόμματος Δημοκρατικής Αριστεράς του Ετζεβίτ, Σεμά
Πισκίνσουτ, πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της τουρκικής
Εθνοσυνέλευσης. Η έκθεση της Πισκίνσουτ, που είχε παρουσιαστεί στον τουρκικό
Τύπο από την ίδια, δεν πρόλαβε να συζητηθεί στην Εθνοσυνέλευση, γιατί εκείνη
αντικαταστάθηκε στην προεδρία της Επιτροπής από τον συνάδελφό της βουλευτή του
ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Κίνησης Χουσεΐν Έκγκιουλ, ο οποίος ως νέος
πρόεδρος δήλωσε ότι θα «ξαναρχίσει εκ νέου».

Πάνω από 70.000 άνθρωποι κρατούνται σήμερα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία,
στις τουρκικές φυλακές, από τους οποίους οι 11.000 για πολιτικά αδικήματα. Οι
περισσότερες φυλακές, που η πληρότητά τους φθάνει σε 110%, είναι παλαιού τύπου
με μεγάλους θαλάμους όπου διαμένουν 80-100 κρατούμενοι.

Βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη θητεία της

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΤΟΥΡΚΙΑ.

«Ολα δείχνουν πως υπάρχει ανάγκη να γίνουν εκλογές, όμως, στην Τουρκία,
εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν ώς το 2004. Πρόωρες εκλογές θα μπορούσε να
διεξαχθούν σε δύο μόνο περιπτώσεις: αν διαλυόταν η παρούσα κυβέρνηση, πράγμα
που δεν φαίνεται πιθανό, και αν αντιμετωπισθεί κάποιο αναπάντεχο γεγονός, μια
νέα οικονομική κρίση, κάποια ανέλπιστη καταστροφή», είπε την περασμένη
Παρασκευή (2/11) ο προηγούμενος πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Μαρκ Πάρις,
μιλώντας στην ετήσια συνέλευση των Αμερικανοτουρκικών Συλλόγων στην
Ουάσιγκτον.

Πρέπει να ψάξει κανείς με το κερί για να βρει έστω και έναν Τούρκο πολιτικό
αναλυτή ή οικονομολόγο που να μη συμφωνεί ότι είναι δύσκολο να βρει κανείς
στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας τόσο αποτυχημένη κυβέρνηση όσο η σημερινή.
Πρέπει επίσης, όμως, να ψάξει κανείς με το κερί για να βρει κάποιον που να μη
μοιράζεται τη βεβαιότητα του πρώην Αμερικανού πρεσβευτή ότι η κυβέρνηση αυτή,
που η συγκυρία ­ μετά το μεταμοντέρνο πραξικόπημα του Συμβουλίου Εθνικής
Ασφαλείας στις 28.2.1997 (ανατροπή της κυβέρνησης του ισλαμιστή Ερμπακάν) και
τη σύλληψη του Οτζαλάν ­ έφερε στην εξουσία, θα εξαντλήσει τη θητεία της.

Ο “ανομολόγητος” λόγος των βεβαιοτήτων είναι μια άλλη βεβαιότητα: ότι τη
στιγμή αυτή ως μοναδική εναλλακτική λύση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των
σφυγμομετρήσεων και της διά γυμνού οφθαλμού και ωτός παρατήρησης, φαντάζει το
Λευκό Κόμμα ­ το κόμμα του πρώην δημάρχου της Κωνσταντινούπολης και πρώην
ισλαμιστή, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι σαφής ένας επιτελικός ζήλος, αφενός να κρατηθεί συγκολλημένος ο τριπλός
συνασπισμός “του περιστεριού, του λύκου και της μέλισσας” (από τα σύμβολα των
τριών κομμάτων της συμπολίτευσης) και αφετέρου οι προσπάθειες φθοράς των
“έντιμων ισλαμιστών”. Όχι, όμως, μόνο των ισλαμιστών: οι μυστικές υπηρεσίες
έχουν “φακέλους διαφθοράς” και για όποιους αριστερούς προβάλλονται με το έργο
τους: π.χ. ο δήμαρχος της περιοχής Εσένγιουρτ της Κωνσταντινούπολης καθηγητής
Γκιουρμπούζ Τσαπάν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή, εννιά έμπειροι γιατροί
του νοσοκομείου των Αδάνων διορίσθηκαν σε διάφορα αγροτικά ιατρεία χωρίς ούτε
ο υπουργός Υγείας ούτε ο υπουργός Εσωτερικών να έχουν δώσει εντολή ή να
γνωρίζουν τον λόγο ­ κοινό χαρακτηριστικό των εννέα γιατρών είναι η κουρδική
καταγωγή τους.

Σύμφωνα με την επίπεδη αυτή λογική, αν οι ισλαμιστές και οι αριστεροί σβηστούν
από τον πολιτικό χάρτη, όλα τ’ άλλα είναι εύκολα. Η κυβέρνηση θα συγκρατηθεί
ώς το τέλος της θητείας της και θα προλάβουν, εν τω μεταξύ, να συγκροτηθούν τα
νέα κεντροδεξιά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (ιδίως αυτό του Ερντάλ Ινονού),
ώστε να καλυφθεί το κενό που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην πολιτική σκηνή.