ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το αμπαλάζ του μέλλοντός μας

Τώρα πλέον ούτε εσύ μπορείς να διαμαρτύρεσαι ούτε αυτοί να δικαιολογούνται.
Εσύ έμεινες πίσω από τα κελεύσματα του καιρού (που απαιτούν πλήρη και απόλυτη,
δηλαδή 100% υπακοή στον ένα και μοναδικό και αλάθητο αρχηγό) και αυτοί
απέκτησαν την πολυπόθητη κομματική νομιμοποίηση και κυβερνητική εξουσία (την
οποία και «χαίρονται με πολλούς τρόπους», αν και ξέρουν καλά πως τώρα που εσύ
δεν έχεις τίποτα να χάσεις αυτοί κινδυνεύουν να τα χάσουν όλα, ως οι
αποκλειστικά υπεύθυνοι για την πορεία των πραγμάτων από δω και μπρος).

Γιατί δεν μπόρεσα να καταλάβω.

Ούτε τον χρόνο ούτε τον τόπο.

………………….

Θυμάμαι πότε – πότε διάφορα/πράγματα.

Απορώ με διάφορα πράγματα.

Αλέξης Τραϊνός, Κατοικίδιος σκορπιός

Εσύ είσαι (για λόγους προσωπικών επιλογών, αξιών ή και από λάθη εκτιμήσεων και
τακτικής) ο εσαεί «εκτοπιζόμενος», μεταναστεύων (εντός της ίδιας σου της
πατρίδας) ή και προσφεύγων (στην κοινή γνώμη, στην ανθρώπινη δικαιοσύνη, στη
θεία δίκη) για να ξεφύγεις από τις «έξυπνες (και πονηρές) βόμβες» τους. Αυτοί
παρουσιάζονται (ταυτόχρονα ή εναλλάξ) ως Μπους και ως Ταλιμπάν χρησιμοποιώντας
κατά βούληση το τεκμήριο της λαϊκής αντιπροσώπευσης, τη λογική των αριθμών,
την επιστημονικοτεχνολογική αναγκαιότητα ή και το φανατισμό της πίστης σε ένα
(αγνώστων λοιπών στοιχείων) «εκσυγχρονιστικό ιδεώδες» [για το οποίο βέβαια
είναι έτοιμοι να γίνουν υπουργοί αλλά όχι να (αυτο)θυσιαστούν].

Σοσιαλιστές χωρίς σοσιαλισμό, ιδεολόγοι χωρίς ιδέες, σοβαροφανείς και
εργασιοφανείς χωρίς σοβαρή εργασία (και σοβαρότερα αποτελέσματα) οι
περισσότεροι έχουν μπερδέψει το ρόλο των θεματοφυλάκων με αυτόν των
κερματοφυλάκων της ΟΝΕ ή των τερματοφυλάκων (που απλώς αποκρούουν επί της
γραμμής τα φάουλ και τα πέναλτι της αντιπολίτευσης).

Εσύ έχεις επιλέξει να ρωτάς, ν’ απορείς, ν’ ανατρέπεις κι αυτοί έχουν επιλεγεί
για να μη ρωτάνε, να μην απορούνε, να μην ανατρέπουν. Απλώς να χωνεύουν.

Και έτσι αναφύεται το μέγα πρόβλημα: που, σε ποια ιδεολογική πλατφόρμα, σε πιο
πολιτικό πεδίο, σε ποιο κοινωνικό αγώνα, ακόμα και σε ποια ηθική βάση μπορεί
να συναντηθείς εσύ μ’ αυτούς;

Πώς εσύ να τους (απο)δείξεις ότι έχουν κάπου λαθέψει και γιατί να σ’ ακούσουν,
αυτοί οι παντογνώστες, οι πάνσοφοι, οι ισχυροί ευρωέλληνες, οι hi-tech της
πολιτικής ορθοδοξίας; Πώς αυτοί ­ οι όποιοι και οι όσ(ι)οι ­ να σου
εξομολογηθούν πόσες υποχωρήσεις κάνουν στο όνομα της πειθαρχίας και του
κόστους και γιατί εσύ να τους πιστέψεις αφού επί 20 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι
προβάλλουν τις ίδιες δικαιολογίες κυνηγώντας το ίδιο ατομικό τους όφελος;

Γιατί εσύ να επιχειρηματολογήσεις ότι αυτό που γίνεται δεν είναι πολιτική
ανανέωση αλλά μοιάζει περισσότερο με μεταφορά του συντελεστή δόμησης της
διαπλοκής από την κυβέρνηση στο κόμμα (και τούμπαλιν), αφού και αυτοί το
ξέρουν και δεν μιλούν;

Γιατί αυτοί να σου δηλώσουν φανερά ότι τους φοβίζουν όσοι (αυτο)επικαλούνται
ήθος και ιστορική ευθύνη, αφού γνωρίζουν καλά ότι κι εσύ δεν έχεις ξεκαθαρίσει
μέσα σου εάν «διά του λευκού» (που έριξες ή θα έριχνες αν ήσουν εκεί) ήθελες
στην ουσία να διαλευκανθούν πολιτικές ή να ξεπλυθούν κάποιοι πολιτικοί;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ζούμε βίον παράλληλον. Κινούμαστε σε διαφορετικές κλίμακες
και ονειρευόμαστε διαφορετικούς κόσμους. Τι σημαίνει αυτό για την ενότητα του
προοδευτικού κινήματος, για τη συνοχή της κοινωνίας και για την (έτσι κι
αλλιώς) διχασμένη μοίρα αυτού του τόπου μόνο το μέλλον μπορεί να μας
απαντήσει.

Ένα μέλλον που συνεχίζουμε να προετοιμάζουμε με τις παλιές κακές συνταγές του
παρελθόντος (παρά το σύγχρονο αμπαλάζ και το ψευδοευρωπαϊκό μακιγιάζ).

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.