[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Προσοχή: η προτεινόμενη λύση για τις αρμοδιότητες έχει εφαρμογή όπου υπάρχουν
δύο υφυπουργοί. Όπου υπάρχουν τρεις, δεν εφαρμόζεται. Εκτός κι αν ασκεί
καθήκοντα Κυριακές και εορτές! Αστειότητες. Το χειρότερο πράγμα στον άνθρωπο
είναι η γκρίνια. Αυτό δηλαδή που ο Πρωθυπουργός ονομάζει κομψά «μεμψιμοιρία»,
και σε μια άλλη εκδοχή «μιζέρια». Είναι μια κατάσταση που δεν επιτρέπει στον
άνθρωπο να δει καθαρά τα πράγματα, δεν τον αφήνει να τραβήξει τις κουρτίνες
και να αντικρύσει την πραγματικότητα, έτσι όπως είναι. Η εισαγωγή είναι
αναγκαία προκειμένου να περιγραφούν τα όσα συνέβησαν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ,
της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δηλαδή, μετά τον ανασχηματισμό. Γκρίνια, γκρίνια,
γκρίνια, και άγιος ο Θεός. Τι δεν άκουσε το περιστύλιο της Βουλής ­ εκεί όπου
ο κάθε πικραμένος, εκτός κυβέρνησης, Πασόκος, έβγαζε τη χολή του κατά όσων
εισήλθαν στην κυβέρνηση. Πάντα βεβαίως με το πρόθεμα της αμεροληψίας και της
αντικειμενικότητας: «Δεν έχω κανένα πρόβλημα που έμεινα εκτός κυβέρνησης, αλλά
είναι δυνατόν να γίνεται υπουργός ο τάδε ή ο δείνα;».

Κάνε με πρωθυπουργό

Προφανώς δεν είναι δυνατόν να γίνεται ο τάδε ή ο δείνα μέλος του Υπουργικού
Συμβουλίου και να μη γίνεται αυτός που έμεινε, τελικά, εκτός! Από τη…
συζήτηση δεν έλειψε κανείς. Ακόμη και στελέχη που έχουν χρησιμοποιηθει σε
κυβέρνηση και μάλιστα για πολύ χρόνο. Είναι καταπληκτικό το πώς ο καθένας από
αυτούς θεωρεί πως ήταν η τέλεια λύση για να βρουν επιτέλους λύση τα προβλήματα
της χώρας. Λες και όταν είχαν διατελέσει μέλη της κυβέρνησης, κάποιος τους
εμπόδιζε να ασχοληθούν αποτελεσματικά με τη λύση των προβλημάτων του τόπου. Ή
ότι τώρα αν γινόταν κάποιος μάς διαβεβαιώνει πως θα τα πήγαιναν καλύτερα. Μα,
αγαπητέ μου, αν ήσουν καλός, προφανώς δεν θα σε έβγαζε ο Σημίτης από την
κυβέρνηση, δεν ειναι παράλογος να μη θέλει κάποιον που αποδίδει. Ούτε έχει (;)
προσωπικά με κανέναν…

Είδαμε και τους παλιούς

Άσε δε, άλλους οι οποίοι επιδόθηκαν σε πόλεμο με πικρόχολα σχόλια κατά του
νέου κυβερνητικού σχήματος και του νέου Εκτελεστικού Γραφρείου, με αφορμή τη
συμμετοχή της Ελένης Κούρκουλα (στην κυβέρνηση) και την εκλογή της Μιλένας
Αποστολάκη (στο Εκτελεστικό Γραφείο). Από πού κι ώς πού αυτές, και διάφορα
άλλα. Για την Ελ. Κούρκουλα μάλιστα έκαναν και σχόλια σχετικά με την καριέρα
της ως ηθοποιού, και ειδικά τον ρόλο της Σελήνης που υποδύθηκε σε σίριαλ του
Antenna. Ηθοποιός είναι η γυναίκα, ρόλους έπαιζε. Και στο κάτω κάτω πολιτικός
έγινε. Ρόλος είναι κι αυτός. Και γιατί να φταίει η Κούρκουλα δηλαδή που έγινε
υφυπουργός. Εκείνοι που την ψήφισαν, δεν ήξεραν τι ψήφιζαν; Το ίδιο ισχύει
βεβαίως και για τη Μιλ. Αποστολάκη. Δεν έχει καμιά κομματική προϊστορία, της
καταλογίζουν. Και λοιπόν; Είδαμε κι αυτούς που είχαν προϊστορία τι έκαναν ως
μέλη του Ε.Γ. Έκαναν ό,τι τους υπαγόρευε η… προϋπηρεσία στους στο παρασκήνιο
και τους κομματικούς μηχανισμούς. Σωστά;

Ο χρόνος θα δείξει

Σωστά και κάτι παραπάνω! Διότι όπως σε πολλά άλλα πράγματα, έτσι εν προκειμένω
περί τον ανασχηματισμό έχουμε χάσει το μέτρο. Αν υπάρχει ένα πρόβλημα με τον
ανασχηματισμό αυτό έχει να κάνει με τις επιλογές του Κώστα Σημίτη. Επιλογές σε
πρόσωπα και σε θέσεις. Αλλά γι’ αυτές θα κριθεί. Θα κριθεί και για τον μεγάλο
αριθμό των υφυπουργών ­ 28 είναι ζωή να ‘χουν. Και για το ποιοι είναι μερικοί
από αυτούς. Και για τις μεροληπτικές επιλογές που έκανε σε σχέση με άλλους.
Και για την προώθηση κάποιων τρίτων, δυσανάλογα πολύ σε σχέση με τις
δυνατότητές τους. Αλλά ας του αφήσουμε κάποιο χρόνο, να φανεί τι ακριβώς έχει
γίνει. Μην κρίνουμε επιφανειακά και μην προσφεύγουμε σε επικρίσεις κρίνοντας
τα πρόσωπα ή τις καταστάσεις. Η ζωή είναι αυτή που θα δικαιώσει το εγχείρημα ή
θα το καταδικάσει…

Επτά, αντί ενός!

Όλα καλά λοιπόν είναι με τον ανασχηματισμό; Ε, εντάξει τώρα. Αυτό πια δεν το
υποστηρίζουν ούτε και οι στενότεροι συνεργάτες του Κώστα Σημίτη. Για
παράδειγμα υπάρχει αυτό το «σχήμα» των επτά υφυπουργών που ­ υποτίθεται ­ ότι
θα συντονίσουν την ολυμπιακή προετοιμασία. Γιατί υποτίθεται; Διότι αναγκαία
και ικανή συνθήκη να συμβεί αυτό, είναι προηγουμένως να μπορέσουν να…
συντονισθούν μεταξύ τους. Πράγμα δύσκολο, αν σκεφθεί κανείς ότι μιλάμε για
υφυπουργούς επτά διαφορετικών υπουργείων, οι οποίοι καλούνται να λειτουργήσουν
ωσάν να εργάζονται σε… διπλανά γραφεία! Κι όλα αυτά γιατί; Διότι ο κ.
Σημίτης είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο πως δεν πρόκειται να δημιουργήσει
υπουργείο Ολυμπιακών Αγώνων, επειδή δεν συνάδει ­ η ύπαρξή του ­ με το
ελληνικό πολιτικό σύστημα. Δεν συνάδει η δημιουργία ειδικού υπουργείου,
συνάδει όμως η ύπαρξη επτά υφυπουργών! Αντί του ενός, επτά. Μόνο και μόνο για
να μην του πουν ότι άλλα έλεγες, άλλα έκανες. Ωραία…

Ποιους προειδοποίησε;

Το θέμα αυτό, πάντως, μικρή ή καθόλου σχέση έχει με την προειδοποίηση του
Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο να προσέξουν τις
σπατάλες και να δώσουν έμφαση στη χρηστή διαχείρηση του δημοσίου χρήματος,
διότι ο ελληνικός λαός θα κρίνει την κυβέρνηση ως προς αυτό. Σιγά το θέμα, τα
αυτονόητα είπε ο Πρωθυπουργός, θα σκεφθεί καποιος. Αυτονόητα, σωστά. Όμως,
όταν ο άλλος βλέπει μία κυβέρνηση 49 προσώπων, τη δεύτερη πολυπληθέστερη
μεταπολιτευτικά, κάθεται στο καφενείο και το συζητάει το πράγμα: τόσες
Μερσεντές, επί τόσα γραφεία, συν τόσες ιδιαιτέρες, συν τόσα έξοδα παραστάσεως,
συν και συν, ίσον σπατάλες. Και χλιδή. Και περιττά έξοδα. Αυτά όμως είναι τα
λιγότερα. Αλλού είναι τα πραγματικά προβλήματα διαχείρισης του δημοσίου
χρήματος. Στην κακοδιαχείριση. Εκεί προφανώς αναφερόταν ο Πρωθυπουργός. Και
προειδοποιούσε. Ποιους, εκείνος ξερει…

Εξ ιδίων τα αλλότρια

Αυτό πάντως δεν έχει καμιά σχέση με μια ενέργεια της Νέας Δημοκρατίας ­ άλλο
ένα… σοβαρό αποτέλεσμα της δεδομένης δράσης των φωτεινών εγκεφάλων του
κόμματος. Τι σκέφθηκαν οι εγκέφαλοι και υιοθέτησε ασμένως ο Κ. Καραμανλής (έως
πότε θα τον άγουν και θα τον φέρουν, άγνωστο…). Να ζητήσουν όλες τις
αποφάσεις που υπέγραψαν οι υπουργοί έως τη Δευτέρα, πριν ανασχηματισθούν την
Τρίτη.

Ποιος ο λόγος που υπαγόρευσε αυτό το αίτημα; Αναζητούν χαριστικές πράξεις,
προκειμένου να αρχίσουν προφανώς ένα νέο γύρο σκανδαλολογίας. Και συνακόλουθα
νέο γύρο (με τη γνωστή μέθοδο) δικαστικών διώξεων. Άλλαξε η κυβέρνηση; Ήρθε
άλλο κόμμα στην εξουσία; Όχι. Έγινε μήπως κυβέρνηση η Ν.Δ. ώστε να
νομιμοποιείται για κάτι τέτοιο; Ούτε. Τότε; Προφανώς η Ν.Δ. εξ ιδίων κρίνει τα
αλλότρια. Όπως όλοι θυμούνται, τον Σεπτέμβριο του 1993, με το που έπεσε η
κυβέρνηση Μητσοτάκη έγινε ένα όργιο πράξεων και υπουργικών αποφάσεων που
δέσμευαν το Ελληνικό Δημόσιο για χρόνια. Αποκορύφωμα δε, ήταν η ανάθεση του
«Ξυστό», την επομένη των… εκλογών ­ τότε που η Ν.Δ. είχε χάσει, και μάλιστα
σαρωτικά. Κοίτα ποιοι μιλάνε δηλαδή…