Ο Γιάννος σε… πόλεμο με πλασιέ και «αστακούς»

Ο «Τσάρος», ο Γιάννος Παπαντωνίου αρνήθηκε στην κυβερνητική επιτροπή περισσότερα κονδύλια για τα εξοπλιστικά, με «θύμα» τον Άκη Τσοχατζόπουλο. Έξι μήνες αργότερα, κάθεται στην καρέκλα του Άκη…

Ως «Τσάρος» της Οικονομίας, ο Γιάννος Παπαντωνίου έδωσε «χρώμα» σε αρκετά
Υπουργικά Συμβούλια, αρνούμενος κατηγορηματικά ­ ενίοτε δε και απαξιωτικά ­ τα
αιτήματα συναδέλφων του για περισσότερα κονδύλια. Το έργο παίχθηκε και στην
κυβερνητική επιτροπή για τα εξοπλιστικά, με θύμα τον Άκη Τσοχατζόπουλο. Έξι
μήνες αργότερα, ο Γιάννος κάθεται στην καρέκλα του Άκη. Όπως κάθε υπουργός
Άμυνας σε καιρό ειρήνης, θα πολιτευθεί επάνω σε ένα ασταθές τρίγωνο. Στο ένα
σκέλος βρίσκεται η γραφειοκρατία των αξιωματικών, που βλέπει τον εαυτό της ως
θεματοφύλακα της εθνικής ασφάλειας. Τις απόψεις της απηχεί ένα άτυπο, αλλά
ισχυρό «λόμπι» ανησυχούντων βουλευτών και «πατριωτών» αναλυτών. Στο δεύτερο
σκέλος, βρίσκεται η πολεμική βιομηχανία, που, εκπροσωπούμενη από ξένους
πρέσβεις και ιθαγενείς αντιπροσώπους, προτείνει όλο και ακριβότερα οπλικά
συστήματα. Στο τρίτο σκέλος, βρίσκεται το Μέγαρο Μαξίμου, όπου επικυρώνονται
οι αποφάσεις. Από τους προκατόχους του Παπαντωνίου, ο Γεράσιμος Αρσένης
βρέθηκε κοντά στις αντιλήψεις των αξιωματικών για «σκληρή» στάση αποτροπής της
Τουρκίας υιοθετώντας, μεταξύ άλλων, την πολιτική του «ενιαίου αμυντικού χώρου»
Ελλάδας – Κύπρου. Η γραμμή αυτή εξέπνευσε τη νύχτα των Ιμίων. Ο Άκης
Τσοχατζόπουλος επένδυσε στους εξοπλισμούς. Η δική του πολιτική είχε χαρακτήρα
σύνθεσης. Εξευμένιζε τους στρατιωτικούς, οι οποίοι ζητούν περισσότερα και
καλύτερα όπλα, αλλά και τους «ανησυχούντες πατριώτες» που κινούνται στη λογική
του «αστακού». Συγχρόνως, τον έκανε δημοφιλή σε Λονδίνο, Παρίσι, Ουάσιγκτον
και Βερολίνο, κρατώντας απασχολημένους τους «πρέσβεις-πλασιέ» σε ατέρμονες
διαπραγματεύσεις. Όταν όμως έφθασε η ώρα των υπογραφών, ο λογαριασμός σκόνταψε
στο Μαξίμου. Τώρα, το ερώτημα είναι τι θα κάνει ο Παπαντωνίου. Όπως είχε
διαπιστώσει ακόμη και ο έμπειρος Αμερικανός ομόλογός του Ντόναλντ Ράμσφελντ
πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, υπουργοί Άμυνας που εισηγούνται συμμάζεμα
εξοπλιστικών δαπανών συναντούν δυσκολίες. Στην Ελλάδα τα μεγέθη είναι
μικρότερα και κάποιες περικοπές έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, οι απορίες
παραμένουν. Μπορεί να σταθεί πολιτική άμυνας με λιγότερους εξοπλισμούς; Και
πώς θα επηρεάσει αυτό τις διεθνείς σχέσεις της Αθήνας; Ακόμη χειρότερα: ο
Παπαντωνίου δεν διαθέτει εσωκομματικό μηχανισμό, όπως αυτός του
ΆκηΤσοχατζόπουλου, που να απορροφά τις αντιδράσεις του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ.
Ξένος ώς τώρα με τα θέματα ασφάλειας, στερείται ακόμη και ένα ευρύτερο πλέγμα
υποστήριξης στον χώρο της άμυνας ­ το οποίο διέθετε στην οικονομία. Στη Βουλή
τον περιμένουν στη γωνία και στο Πεντάγωνο με καχυποψία. Θα μπορέσει να
αλλάξει τις ισορροπίες στο ασταθές τρίγωνο της άμυνας; Ήδη ο νέος υπουργός
Άμυνας έσπευσε χθες, κατά την τελετή παραλαβής στο Πεντάγωνο, να καθησυχάσει
δημοσίως τους ενδιαφερομένους ότι θα υλοποιηθούν άμεσα όλα τα εγκεκριμένα
εξοπλιστικά προγράμματα.