30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Τα χρόνια της αθωότητας! Που είναι πάντα τα παιδικά μας.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Και πληγώνεται πάντα, είναι κανόνας, απ’ όλους εκείνους
στους οποίους έκανε καλό.

ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΤΑΙ: Κάθε φορά που μετράει πόσο μικρή, μίζερη, κακή και άδεια
είναι η ψυχή τόσων πολλών ανθρώπων.

ΧΑΙΡΕΤΑΙ: Με τα παιδιά! Με τα ζώα! Με τη θάλασσα και τα βουνά! Με κάθε
μικρό δέντρο που φυτρώνει μόνο του στη γη και διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει.

Ποτέ δεν φανταζόταν ο Νίκος Φώσκολος ότι η καθημερινή σειρά «Λάμψη» θα
ξεπερνούσε τα 2.500 επεισόδια, «αν και μέσα μου βαθιά το ήθελα». Στους
συνεργάτες του (σεναριογράφους, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, τεχνικούς) με τους
οποίους έρχεται τακτικά σε επαφή, φέρεται ως «πατέρας», όπως λέει ο ίδιος, ενώ
στους δικούς του ανθρώπους, τον γιο του, την κόρη του και τον γαμπρό του, που
ανήκουν στην παραγωγή και των δύο σίριαλ («Λάμψη» και «Καλημέρα ζωή»), είναι
σκληρός γιατί «θέλω να συνηθίσουν τη σκληρότητα της ίδιας της ζωής». Ο Νίκος
Φώσκολος επιμένει στην τηλεόραση και γυρνά την πλάτη όλα αυτά τα χρόνια στον
σινεμά επειδή στην Ελλάδα «έχει δολοφονηθεί ο κινηματογράφος από τους
ψευτοδιανοούμενους του σελιλόιντ».

ΕΡ.: «Λάμψη» 2.500 επεισοδίων. Σας είχε περάσει από τον νου ότι θα
ξεπερνούσατε αυτόν τον αριθμό;

ΑΠ.: Όχι! Ποτέ! Αλλά μέσα μου, βαθιά, το ήθελα.

ΕΡ.: Πώς νιώθετε ως δημιουργός της και «πατέρας» της;

ΑΠ.: Έκανα, όπως πάντα, μια καλή δουλειά! Κι ο κόσμος το αναγνώρισε.

ΕΡ.: Και παρά το γεγονός ότι η «Λάμψη» έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες από
το 1996;

ΑΠ.: Το βιβλίο Γκίνες ήταν το μοιραίο αποτέλεσμα. Ήταν το πρώτο
τηλεοπτικό δράμα στον τόπο μας που πέρασε τα 1.000 επεισόδια. Τώρα, βέβαια, με
τα 2.500 επεισόδια, πρέπει να μπει… δυόμισι φορές.

ΕΡ.: Μέχρι ποιο επεισόδιο πιστεύετε να φθάσει;

ΑΠ.: Γι’ αυτό το θέμα πρέπει να πάρετε συνέντευξη από τον Θεό.

ΕΡ.: Ελπίζετε να ξεπεράσετε ­ σε αριθμό επεισοδίων ­ ακόμη και τα
«Ατίθασα νιάτα»;

ΑΠ.: Αν είχαν κάπου σταματήσει, ίσως. Αλλά συνεχίζονται κι αυτά και τα
χρόνια περνάνε.

ΕΡ.: Θα είστε «παρών» στα τηλεοπτικά μας πράγματα και μετά την
Ολυμπιάδα του 2004;

ΑΠ.: Σύμφωνα με τη γήινη σύμβαση που έχω, ναι! Γιατί λήγει το 2005.
Αλλά υπάρχει και η σύμβαση που μας υποχρεώνει κάποτε να πεθάνουμε.

ΕΡ.: Βλέπετε στον ορίζοντα το φινάλε και των δύο καθημερινών σας σίριαλ
(«Λάμψη» και «Καλημέρα ζωή»);

ΑΠ.: Όχι, θα έπρεπε να έχω τηλεσκόπιο.

ΕΡ.: Πώς φαντάζεστε το τέλος της «Λάμψης»;

ΑΠ.: Τα πλούτη του τελευταίου απογόνου της μεγάλης δυναστείας Δράκου να
περνούν στο παιδί μιας υπηρέτριάς τους, γιατί θα πάσχει από διανοητική
καθυστέρηση.

ΕΡ.: Και του «Καλημέρα ζωή»;

ΑΠ.: Αυτών των φουκαράδων με τους μισθουλάκους και τον καθημερινό αγώνα
για το μεροκάματο, δεν έχω φανταστεί το τέλος. Άλλωστε αυτοί πεθαίνουν
ζωντανοί, απ’ το πρωί έως το βράδυ.

ΕΡ.: Για ποιο λόγο εργάζεστε είκοσι ώρες το 24ωρο;

ΑΠ.: Για να μην αναγκαστούν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου να
δουλεύουν σε όλη τους τη ζωή τόσο σκληρά και απάνθρωπα όσο δουλεύω εγώ.

ΕΡ.: Είστε… «πατέρας αφέντης» με τους συνεργάτες σας (σεναριογράφους,
σκηνοθέτες, ηθοποιούς, τεχνικούς);

ΑΠ.: Με τους συνεργάτες μου είμαι «πατέρας», αλλά ποτέ αφέντης.

ΕΡ.: Με τους δικούς σας ανθρώπους, τον γιο σας, την κόρη σας και τον
γαμπρό σας που ανήκουν στο τιμ της παραγωγής;

ΑΠ.: Με τους δικούς μου ανθρώπους πάνω στη δουλειά είμαι σκληρός. Γιατί
θέλω να συνηθίσουν στη σκληρότητα της ίδιας της ζωής.

ΕΡ.: Τι δεν συγχωρείτε στους συνεργάτες σας;

ΑΠ.: Την επαγγελματική ανευθυνότητα. Το αραλίκι, τον
«δημοσιοϋπαλληλισμό», το βόλεμα και τη θεωρία της «μη προσπάθειας», της
«λούφας».

ΕΡ.: Σε ποια από τις 60 και πλέον ταινίες σας έχετε ιδιαίτερη αδυναμία;

ΑΠ.: Στο «Πεθαίνοντας κάθε ξημέρωμα». Μου ταίριαζε απόλυτα ο τίτλος!

ΕΡ.: Και γιατί;

ΑΠ.: Γιατί ήταν η πιο τρυφερή και ταυτόχρονα η πιο σκληρή ταινία που
έχω κάνει, κι ας μην έχει πιστόλια και μαχαίρια.

ΕΡ.: Γιατί επιμένετε στην τηλεόραση και γυρνάτε την πλάτη στο σινεμά;

ΑΠ.: Γιατί στην Ελλάδα έχει δολοφονηθεί ο κινηματογράφος απ’ τους
ψευτοδιανοούμενους του σελιλόιντ.

ΕΡ.: Υπάρχει έστω και μια περίπτωση να κάνετε ταινία σήμερα;

ΑΠ.: Ναι! Το θέλω, το λαχταρώ και μέσα στον νου μου ­ και στην καρδιά
μου ­ κυκλοφορούν δέκα τουλάχιστον καυτές, συγκλονιστικές ταινίες.

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί στον σημερινό ελληνικό σινεμά;

ΑΠ.: Ποιο σινεμά; Εγώ, σαράντα χρόνια τώρα, βλέπω την Ελλάδα να
γεννοβολάει, δήθεν, στα διάφορα φεστιβάλ δέκα-είκοσι Μπέργκμαν και Βάιντα!
Εσείς είδατε καμιά ταινία; Μήπως είδε καμιά ο λαός;

ΕΡ.: Υπάρχει και κάτι που σας χαροποιεί;

ΑΠ.: Τα παιδιά μου. Τα εγγόνια μου. Όλοι οι καλοί, απλοί και
καθημερινοί άνθρωποι. Η ανατολή του ηλίου και το ηλιοβασίλεμα. Η θάλασσα και
τα δάση. Τα λουλούδια και τα πουλιά.

ΕΡ.: Το μυθιστόρημά σας «Πιο πάνω απ’ τον ουρανό» βρίσκεται σε καλό
δρόμο;

ΑΠ.: Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι αυτό το τελευταίο όνειρο δεν θα το
δω να γίνεται πραγματικότητα! Ίδωμεν.

ΕΡ.: Είναι ένα όνειρο ζωής που αποκτά σάρκα και οστά;

ΑΠ.: Ναι. Είναι όνειρο ζωής! Να μπω στο κύκλωμα των αμερικανικών μπεστ
σέλερ. Αν και φοβάμαι ότι ξύπνησα κάπως αργά.

ΕΡ.: Πότε αρχίσατε την προεργασία αυτού του έργου;

ΑΠ.: Το 1984…

ΕΡ.: Αληθεύει ότι σας απασχόλησε πριν ακόμη ασχοληθείτε με τον «Άγνωστο
πόλεμο»;

ΑΠ.: Όχι! Με απασχόλησε, δυστυχώς, πολύ πιο καθυστερημένα.

ΕΡ.: Μια συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο σκηνοθέτη;

ΑΠ.: Ο νέος σκηνοθέτης να θυμηθεί ότι όλα τα μεγάλα και αληθινά έργα
στην παγκόσμια δραματουργία είχαν πάντα, έχουν και θα έχουν τεράστιο κοινό.
Στο δράμα μόνο οι ατάλαντοι και οι χαμαιλέοντες δεν έχουν κοινό.

ΕΡ.: Και σε έναν νέο ηθοποιό;

ΑΠ.: Να ξέρει και να έχει βαθιά επίγνωση του γεγονότος ότι η δραματική
παιδεία είναι η πιο ανώτερη, η πιο βαθιά και η πιο ουσιαστική διδασκαλία του
κόσμου.