ΓΝΩΜΗ Πού είναι οι γυναίκες σ’ αυτόν τον πόλεμο;

Ποιος δεν θα ένιωθε ικανοποιημένος βλέποντας το ήρεμο χαμόγελο της Ιβόν
Ρίντλεϊ στις σελίδες των εφημερίδων τις προάλλες; Και όμως. Έχουν ακουστεί
πολλοί επικριτικοί ψίθυροι για τη Ρίντλεϊ από τότε που τη συνέλαβαν οι
Ταλιμπάν. «Πώς πήγε εκεί, μητέρα ενός παιδιού;», λένε πολλοί. Το μόνο που
μπορώ να πω εγώ πάντως είναι, Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν και ορισμένες γυναίκες
οι οποίες είναι έτοιμες να φύγουν από την οικογένεια και τη χώρα τους και να
πάνε να δουλέψουν στην εμπόλεμη ζώνη, ακόμα και αν είναι μητέρες. Και αυτό
γιατί, αν δεν ήταν και οι ελάχιστες γυναίκες-πολεμικές ανταποκρίτριες που
υπάρχουν, θα πίστευε κανείς, ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες, ότι ο πόλεμος είναι
κάτι που αφορά και επηρεάζει μονάχα τους άνδρες. Και σε αυτόν τον πόλεμο, ίσως
περισσότερο από ποτέ, απελπισμένα χρειαζόμαστε να ακούσουμε τις φωνές
γυναικών. Και δεν εννοώ μονάχα τις φωνές Δυτικών γυναικών δημοσιογράφων, αλλά
και τις φωνές από μητέρες, αδελφές και κόρες εκείνων που σκοτώθηκαν στα
τρομοκρατικά χτυπήματα εναντίον της Αμερικής, και φυσικά τις φωνές των Αφγανών
γυναικών.

Αν μάλιστα ακούσουμε τις φωνές αυτών των γυναικών, μπορεί επίσης κάποια στιγμή
να κατανοήσουμε ότι αυτή η μάχη εναντίον της τρομοκρατίας δεν πρόκειται να
νικηθεί με όπλα. «Σε αυτόν τον πόλεμο δεν υπάρχει ουδέτερο έδαφος», λέει ο
Μπους. «Ο κόσμος είναι διαιρεμένος σε δύο στρατόπεδα: των πιστών και των
απίστων», λέει ο Μπιν Λάντεν. Αλλά πολλές γυναίκες στο Αφγανιστάν είναι
εγκλωβισμένες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, και πολλές θα πεθάνουν εκεί χωρίς
ποτέ να ακουστούν.