ΔΡΟΜΟΙ

Ο πρώτος πόλεμος…

… του εικοστού πρώτου αιώνα σημαδεύει με άλλη μια ουλή το πρόσωπο του
κόσμου. Οι Δίκαιοι ξαναβρήκαν τον Σατανά τους και οι στρατιές του Φωτός
ξαναμαζεύτηκαν για να συντρίψουν τις δυνάμεις του Σκότους. Όπως εκείνη τη
μαύρη ημέρα, στις 15 Ιουλίου 1099, όταν οι Σταυροφόροι πήραν την Ιερουσαλήμ.
Με τα σπαθιά άνοιγαν στα δύο τα κορμιά, για να ψάξουν μήπως είχαν καταπιεί
χρυσά νομίσματα. Εβραίοι που είχαν αναζητήσει καταφύγιο στη συναγωγή της
πόλης, κάηκαν ζωντανοί. Χιλιάδες μουσουλμάνοι που είχαν κρυφτεί στο τέμενος
Αλ-Ακσά, πέρασαν από το δυτικό σπαθί.

Ο Αρχιεπίσκοπος…

… της Τύρου τα είχε δει τότε όλα με τα μάτια του: «Ήταν αδύνατον να
κοιτάξεις τον τεράστιο αριθμό των σφαγμένων δίχως να σε κυριέψει φρίκη. Παντού
κοίτονταν κομμάτια από ανθρώπινα κορμιά και το χώμα ήταν βαμμένο με το αίμα
των σκοτωμένων. Δεν ήταν μονάχα το θέαμα των ακέφαλων και ακρωτηριασμένων
κορμιών που προκαλούσε φρίκη σε όποιον τα κοίταζε. Ακόμη πιο φρικαλέο ήταν να
κοιτάζει κανείς τους νικητές, που έσταζαν αίμα από την κορφή ώς τα νύχια, ένα
αποκρουστικό θέαμα που πλημμύριζε με τρόμο όποιον τύχαινε να πέσει πάνω τους.
Λένε πως μονάχα μέσα στον περίβολο του ναού χάθηκαν δέκα χιλιάδες “άπιστοι”».
Περιηγητές έλεγαν πως ακόμη και μέχρι το άλλο καλοκαίρι, ο αέρας της
Παλαιστίνης βάραινε από τη δυσωδία της αποσύνθεσης.

Η πόλη…

… της Πομπηίας, όταν θάφτηκε κάτω από πέντε μέτρα ηφαιστειακής τέφρας,
εκείνη τη μαύρη ημέρα, στις 24 Αυγούστου 79 μ.Χ., θάφτηκε μαζί της κάθε μορφή
ζωής. Εκείνο που εντυπωσιάζει σήμερα τον επισκέπτη που κοιτάζει τον Βεζούβιο
είναι οι απαλές του γραμμές, που κυλούν αθόρυβα μέχρι τους λόφους. Γιατί όσο
πιο πολύ εντυπωσιάζεται κανείς από το κάλλος του τοπίου, τόσο πιο πολύ
δυσκολεύεται να φανταστεί πώς μέσα από τόση ομορφιά ξεπήδησε τόση καταστροφή.
Ο αυτοκράτορας Τίτος είχε φροντίσει τότε να στείλει μια αποστολή με συνεργεία
διάσωσης. Μα τόση ήταν η αγριότητα της έκρηξης του ηφαιστείου, που κάθε
προσπάθεια διάσωσης ήταν ανώφελη. Η Πομπηία εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε με το
πέρασμα του χρόνου. Η ιστορική ειρωνεία είναι πως την ξαναθυμόμαστε ολοένα και
πιο συχνά σήμερα.

Ένα μήνυμα…

… προς τον άγνωστο Αμερικανό στρατιώτη: «Είθε να γυρίσεις γερός πίσω στην
πατρίδα, παιδί μου. Αν τύχει και συναπαντήσεις τον “εχθρό”, να μη χρειαστεί να
ρίξετε ούτε μια ντουφεκιά, να γυρίσετε γεροί στο σπίτι και οι δύο. Μα καθώς θα
περπατάς εκεί στα χώματα της Βακτριανής που έχουν ανασκάψει οι αμερικανικές
βόμβες, αν τύχει και σκοντάψεις με τις σκονισμένες σου μπότες πάνω σε τίποτα
θραύσματα από αρχαία ελληνικά αγάλματα, θυμήσου και μην ξεχάσεις ποτέ πια, πως
ακόμη και αυτός ο μεγάλος πολιτισμός με τους ηγέτες που χάραζαν περήφανα πάνω
στα νομίσματά τους τη λέξη “Ανίκητος”, θάφτηκε και αυτός κάτω από μερικά μέτρα
σκόνη».

* ΟΙ

ΕΠΙ

ΠΤΩΣΕΙΣ

ΣΤΗΝ

ΟΙ

ΚΟ

ΝΟ

ΜΙΑ

ΣΤΙΣ

ΣΕΛΙ

ΔΕΣ

49-51,

53