ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Απελπισία και φανατισμός

Αν περισσέψουν μερικά πακέτα ανθρωπιστικής βοήθειας στο Αφγανιστάν, θα
μπορούσαν οι Αμερικανοί να τα ρίξουν στην Κεντρική Αμερική; Ει δυνατόν, χωρίς
να συνοδεύονται από βόμβες;

Η φτώχεια θερίζει στη Νικαράγουα. Θα τη βομβαρδίσει άραγε κι αυτή ο πρόεδρος Μπους με μερικά πακέτα ανθρωπιστικής βοήθειας;

Οι κάτοικοι της Γουατεμάλας, της Ονδούρας, της Νικαράγουας και του Ελ Σαλβαδόρ
δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.
Τους περισσότερους τους αφήνει αδιάφορους και ο πόλεμος που ξεκίνησε αυτή την
εβδομάδα κατά της τρομοκρατίας. Πολλοί δεν έχουν μάθει καν τα νέα, αφού δεν
διαθέτουν ούτε ραδιόφωνο. Αλλά και οι υπόλοιποι, εκείνοι που διαβάζουν
εφημερίδες και βλέπουν τηλεόραση, έχουν σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούν.
Όπως την πείνα, την ξηρασία και τις φυσικές καταστροφές. Τον τελευταίο μήνα,
γράφει η “Ελ Παΐς”, 100 παιδιά ηλικίας κάτω των τριών ετών πέθαναν από
αβιταμίνωση, διάρροια και αναπνευστικές ή δερματικές ασθένειες. Ο αριθμός
είναι διπλάσιος από εκείνον του προηγούμενου μήνα. “Η κατάσταση είναι πολύ
σοβαρή, γιατί στην οικονομική κρίση της περιοχής προστέθηκε η διεθνής
οικονομική κρίση”, λέει ο πρόεδρος της Γουατεμάλας Αλφόνσο Πορτίγιο, που
αναγκάστηκε να παρατείνει για άλλες 30 ημέρες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η εγχώρια και διεθνής βοήθεια έχει αποτρέψει μια πείνα αφρικανικού τύπου, αλλά
εκατομμύρια κάτοικοι της κεντρικής Αμερικής τρώνε άσχημα και λίγο. “Οι
οικονομίες των χωρών αυτών είναι εύθραυστες, καθώς εξαρτώνται από προϊόντα με
μεγάλες διακυμάνσεις στην τιμή τους”, σημειώνει ο Εδουάρδο Ρενέσες, εκπρόσωπος
μιας ισπανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης στη Μανάγκουα. Μόνο στη Γουατεμάλα,
έξι στα δέκα παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών υποφέρουν από χρόνιο
υποσιτισμό. Η φτώχεια, η ανεργία και ο αναλφαβητισμός περνούν από τους γονείς
στα παιδιά. Και ελπίδα δεν φαίνεται από πουθενά. Ούτε βέβαια από τους
πολιτικούς: ο Ντανιέλ Ορτέγκα, υποψήφιος στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου, δεν
μπορεί πια να συνεγείρει τους συμπατριώτες του. “Μην ψηφίσετε κανέναν”, γράφει
ένα σύνθημα σ’ έναν τοίχο της Μανάγκουας. “Κανείς δεν θα εκπληρώσει τις
υποσχέσεις του”.

Με τόση φτώχεια, με τόση δυστυχία, πώς εξηγείται ότι δεν έχουν γεννηθεί οι
ντόπιοι “Μπιν Λάντεν”; Γιατί άραγε μερικοί φανατικοί Λατινοαμερικανοί καμικάζι
δεν αρπάζουν κανένα αεροπλάνο για να το ρίξουν σε έναν αμερικανικό στόχο,
εκδικούμενοι έτσι μια χώρα που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα δεινά τους; Η
απάντηση είναι απλή. Το κίνητρο των επιθέσεων στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον
δεν ήταν η απελπισία, όπως υποστηρίζουν πολλοί, αλλά ο φανατισμός. Η
επιχείρηση κατά των Διδύμων Πύργων είχε θρησκευτικό, όχι πολιτικό ή κοινωνικό
χαρακτήρα. Ο στόχος των τρομοκρατών και των υποκινητών τους δεν ήταν να
αναγκάσουν την Αμερική να προσέλθει σε κάποια διαπραγμάτευση ή να ασκήσει μια
δικαιότερη εξωτερική πολιτική, αλλά να τιμωρήσουν συλλογικά το αμερικανικό
έθνος επειδή είναι άπιστοι. “Ο κόσμος είναι χωρισμένος ανάμεσα στους πιστούς
και στους απίστους”, είπε χαρακτηριστικά εκπρόσωπος των ταλιμπάν.

Να ελπίσουμε οι επιχειρήσεις να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα θύματα μεταξύ
του αμάχου πληθυσμού. Όχι όμως και να ταυτιζόμαστε με τους εκφραστές του σκοταδισμού!