Ξανά στον χάρτη

Με το αποτέλεσμα και, κυρίως, με την εμφάνιση που έκανε το Σάββατο η Εθνική
απέναντι στην Αγγλία έδωσε, επιτέλους, λίγη χαρά στους Έλληνες φιλάθλους. Και
θύμισε, έστω και στην τελευταία αγωνιστική μας εκστρατεία που μέχρι εκείνη τη
στιγμή την είχε φέρει είκοσι χρόνια πίσω, ότι υπάρχει και ότι δικαιούται να
την σέβονται.

Κι όλα αυτά σ’ ένα παιχνίδι που θύμισε σε όποιον το είδε πόσο μαγικό μπορεί να
είναι το ποδόσφαιρο. Μαγικό, γιατί αναπάντεχο. Το Σάββατο στο Μάντσεστερ όχι
μόνο η καλύτερη ομάδα δεν ήταν αυτή που όλοι περίμεναν, αλλά και η ψυχική
διάθεση προσφοράς δεν προήλθε απ’ τους παίκτες που είχαν τα πάντα (δηλαδή την
απευθείας πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο) να κερδίσουν, αλλά από εκείνους που
από αυτή τη συνάντηση δεν είχαν λογικά τίποτα να ελπίζουν.

Μαγικό, γιατί δημοκρατικό. Για πολλοστή φορά τα ονόματα, οι φανέλες και τα
εξωαγωνιστικά κουτσομπολιά ηττήθηκαν από την αλήθεια του γηπέδου, από τις
συγκεκριμένες συνθήκες του συγκεκριμένου παιχνιδιού, έτσι όπως σταδιακά τις
δημιούργησε η αγγλική απάθεια και το ελληνικό πάθος. Μαγικό, τέλος, γιατί,
μέσα στην αδικία του, πάντα δίκαιο. Η ισοπαλία αδικεί, όπως εξελίχτηκαν τα
πράγματα, την Ελλάδα, αλλά μέχρι τώρα η ίδια ήταν που είχε αδικήσει τον εαυτό
της. Την πρόκρισή της, από την άλλη, η Αγγλία δεν την άξιζε για τον τρόπο με
τον οποίο έπαιξε προχθές, αλλά για το νέο πρόσωπο που διαρκώς αναδείκνυε από
τότε που την ανέλαβε ο Σουηδός ταχυδακτυλουργός. Το άστρο της πάντως τελικά
είχε άλλο όνομα.

ΚΑΡΑΜΠΕΚΑΜ

Ένα από τα βασικότερα στοιχεία που έκαναν συναρπαστικό τον προχθεσινό αγώνα
ήταν ότι και στις δύο ομάδες πρωταγωνίστησαν οι δημιουργοί (γεγονός όλο και
πιο σπάνιο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο). Είναι γνωστό ότι δεν έχω ιδιαίτερη
προσωπική αγάπη στον Γιώργο Καραγκούνη, έναν ποδοσφαιριστή πάντα εργατικό αλλά
πιο συχνά απ’ ό,τι θα ‘πρεπε κοντόθωρο και με στόχο να κερδίσει το φάουλ κι
όχι να φτιάξει το παιχνίδι. Όμως, το Σάββατο, σ’ ένα γήπεδο που φαίνεται ότι
τον εμπνέει, έλαμψε πραγματικά και συγκίνησε παρά τις δύο μεγάλες χαμένες
ευκαιρίες, που θα μπορούσαν ­ και θα ‘πρεπε ­ να τελειώσουν τον αγώνα. Ομολογώ
επίσης ότι, ενώ δεν τίθεται ζήτημα για την ποδοσφαιρική του αξία, συνήθως δεν
εκτιμώ τον Μπέκαμ, μπλεγμένος καθώς είναι σ’ ένα σταριλίκι για το οποίο ούτε
τα κότσια έχει, αλλά και που το παιχνίδι του επηρεάζει. Η εμφάνισή του όμως
προχθές ήταν επική, με την έννοια ότι οδήγησε μόνος του (όπως κάνουν συχνά,
για τις δικές τους Εθνικές, ένας Ζάχοβιτς ή ένας Σεβτσένκο) μια ομάδα που
παρέπαιε στη σωτηρία, που φαινόταν ότι δεν της άξιζε. Αλλά και πάλι, όπως
είπαμε, καλύτερα από το να προκρινόταν η απρόσωπη Γερμανία…

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΩΝ ΘΕΑΤΡΩΝ

Το κρίσιμο, βασανιστικό για τους περισσότερους απ’ τους πραγματικούς φιλάθλους
ερώτημα μετά το αλησμόνητο αυτό παιχνίδι δεν μπορεί, δυστυχώς, ακόμα ν’
απαντηθεί. Αρκετές αναλαμπές υπήρξαν και στο παρελθόν, που όμως δεν
ακολουθήθηκαν από μια σταθερή αλλαγή εικόνας. Ο αγώνας του Θεάτρου των Ονείρων
(όπου μόνο η ελληνική φαντασία έχει βαφτίσει το Ολντ Τράφορντ) θα σημάνει
άραγε την απαρχή μιας εποχής σοβαρότητας και ­ γιατί όχι; ­ μιας σειράς
αποτελεσμάτων που θα μας βγάλουν από την αφάνεια; Σε ένα διήμερο που παίχτηκε
θαυμάσιο ποδόσφαιρο σε όλη την Ευρώπη, δικαιούμαστε ίσως να ονειρευόμαστε μια
πορεία σαν κι αυτή της Πολωνίας ή της Σλοβενίας. Αρκεί οι φρέσκιες ιδέες να
συνεχιστούν και να επικρατήσουν, το αγωνιστικό πνεύμα του Μάντσεστερ να
παγιωθεί και να καταπολεμηθεί η ολέθρια διάκριση σε «παιχνίδια χωρίς άγχος»
(όπου υπάρχει περίπτωση να παίξουμε καλά) και «αγώνες χωρίς αύριο» (που σχεδόν
ποτέ δεν οδηγούν στο αύριο).

Το βέβαιο πάντως είναι ότι οι πολυλογάδες Εγγλέζοι μάς έμαθαν για τα καλά. Κι
αυτό δεν είναι αναγκαστικά καλό εν όψει της νέας τους επίσκεψης την Τετάρτη.