ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ακριβή πληροφόρηση

Αττική Οδός. Στα διόδια, νέα και συμπαθής κοπέλα σού εύχεται «καλό δρόμο»
δίνοντας την απόδειξη. Πραγματικός πολιτισμός, η ευχή και το χαμόγελο. Για
τριακόσιες πενήντα δραχμές, έρχεται τζάμπα. Ξεχύνεται το αυτοκίνητο στην
ολοκαίνουργια άσφαλτο, που είναι, κυριολεκτικά, άνευ σφάλματος και λακκούβας.
Μεγάλες πράσινες ταμπέλες δίνουν όνομα στους ορίζοντες, κι άλλες, μικρότερες,
την απόσταση κάθε εκατό μέτρα. Να τρέχεις, αλλά να ξέρεις πού πηγαίνεις. Μόνο
που καθώς πας να βγεις προς Κορωπί βόρεια, πρέπει όλα αυτά να τα αφήσεις πίσω.
Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου σε εγκαταλείπει η πληροφόρηση, ούτε πράσινη
ταμπέλα ούτε μπλε ούτε τίποτα. Το χάος. Δρόμοι από ‘δώ, δρόμοι από ‘κεί, όλοι
οδηγούν στο άγνωστο, στο πουθενά. Κανένα όνομα χωριού ή πόλης, κανένα βέλος.
Αν μεγάλωσες σε τούτα τα μέρη και τα είδες να αλλάζουν, έχει καλώς, ξέρεις πού
πας, διαφορετικά έχασες. Χειρότερη από τις λακκούβες που εμφανίζονται ξανά σε
όλο τους το μεγαλείο, είναι αυτή η τσιγκουνιά σε πληροφόρηση. Μοιάζει τώρα
ειρωνεία το χαμόγελο και η ευχή της κοπέλας, το ωραίο αίσθημα που ένιωσες στην
Αττική Οδό, ότι αξίζει τέλος πάντων ο εκσυγχρονισμός, έστω κι αν στοιχίζει.
Ότι ανήκεις κάπου, είσαι πολίτης κράτους ευρωπαϊκού. Οι εγρολάβοι της Αττικής
Οδού έβαλαν ονόματα ώς εκεί που έφτανε η δική τους δουλειά, το υπόλοιπο δίκτυο
παραμένει ως είχε. Άθλιο, φτηνό και μυστικοπαθές, να καταλαβαίνεις γιατί οι
πληροφορίες αξίζουν το βάρος τους σε χρυσάφι, γιατί τα πράγματα χωρίς όνομα
είναι σαν να μην υπάρχουν, γιατί η καθυστέρηση σημαίνει σιωπή και άλλα τέτοια
φιλοσοφικά, ώσπου να σε βγάλει η τύχη και το ένστικτο στο Κορωπί, χωρίς καν τη
χαρά της εξερεύνησης.