30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΑΣΩ ΑΡΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΛΟΓΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΚΕΘΙ

ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Στην Πάτρα, Απρίλη μήνα.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τον Νίκο της και την Τζωρτζίνα τους.

ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ: Ένα χαμόγελο.

ΤΗΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΟΥΝ: Μικρές χαρές, μικρές στιγμές.

ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΥΝ: Η αδικία και η μικροψυχία.

ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ: Α. Εμπειρίκος ­«Εις μάτην όλων των καιρών, εις μάτην όλων
των εποχών, μια καινούργια μέρα αρχίζει…».

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ: Του Άντερσεν πάντα…

Εκείνη η Αμερικανίδα μάνα που έχασε τον γιο της στους δίδυμους πύργους της
Νέας Υόρκης αλλά εκπλιπαρεί τον πρόεδρο Μπους να μη χάσει και η Αφγανή μάνα
τον δικό της αθώο γιο, είναι η φωνή της γυναίκας του νέου αιώνα ­ φωνή της
καρδιάς και της ειρήνης. Για την εγκληματολόγο κ. Βάσω Αρτινοπούλου, η οποία
πρόσφατα ανέλαβε πρόεδρος στο Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ), η
ισότητα μπορεί να παραμένει «στοίχημα» και η ανισότητα «πραγματικότητα», αλλά
«κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος»! Άλλωστε, το κακό δεν ξορκίζεται
διπλοκλειδώνοντας την πόρτα, «το αντιμετωπίζεις και το πολεμάς»!

ΕΡ.: Ισότητα παραμένει…

ΑΠ.: Ένα στοίχημα για τη δημοκρατία και τον πολιτισμό.

ΕΡ.: Και ανισότητα;

ΑΠ.: Η πραγματικότητα.

ΕΡ.: Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι;

ΑΠ.: Πολύ σοβαρή υπόθεση για παιχνίδι! Η μόνη ομοιότητα είναι ο αγώνας
και τα ενδιάμεσα σκορ, το τελικό σκορ παραμένει ιδεατό.

ΕΡ.: 11η Σεπτεμβρίου 2001…

ΑΠ.: Ημερομηνία πένθους για όλη την ανθρωπότητα.

ΕΡ.: Τα πρώτα συναισθήματα;

ΑΠ.: Πόνος για τα θύματα, φόβος για τις συνέπειες, αγωνία για το αύριο.

ΕΡ.: Η πεντάχρονη κόρη σας είδε τις σκηνές;

ΑΠ.: Δυστυχώς, ναι. Είδε και βίωσε τον τρόμο, όπως όλα τα παιδιά…

ΕΡ.: Η πρώτη της αντίδραση;

ΑΠ.: Νόμισε πως ήταν ταινία. Έκανε ζάπινγκ και έβλεπε παντού το ίδιο…
Ύστερα έκλεισε τα μάτια και έφυγε τρέχοντας από την τηλεόραση.

ΕΡ.: Σε μία από τις δύο πτήσεις υπήρχε μία γυναίκα με τέσσερα ανήλικα
παιδιά…

ΑΠ.: Ένα μέλλον που χάθηκε απροσδόκητα, μαζί με πολλά άλλα.

ΕΡ.: Η Ελληνίδα σήμερα;

ΑΠ.: Δεν είναι μία, είναι πολλές, τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες
στην καθημερινότητά τους.

ΕΡ.: Η Αμερικανίδα;

ΑΠ.: Φέρνω στον νου μου εκείνη τη μάνα που είχε γιο στο αεροπλάνο, αλλά
εκλιπαρεί με γράμμα της τον πρόεδρο Μπους να μην πληρώσει με αίμα και το παιδί
της Αφγανής! Η γυναίκα αυτή ξέρει ότι η βία φέρνει βία και ο τρόμος σπέρνει
τρόμο.

ΕΡ.: Και η Αφγανή;

ΑΠ.: Πολιτισμικά κατασκευασμένο θύμα. Με ή χωρίς φερετζέ…

ΕΡ.: Ξορκίζουμε το κακό διπλοκλειδώνοντας την πόρτα μας;

ΑΠ.: To κακό υπάρχει όσες φορές κι αν κλειδώσεις. Δεν το ξορκίζεις, το
πολεμάς…

ΕΡ.: Ποια γυναίκα αφορά το ΚΕΘΙ;

ΑΠ.: Όχι μόνο την άνεργη και την αποκλεισμένη, αλλά κάθε γυναίκα που
νοιάζεται για τον εαυτό της.

ΕΡ.: Δράση στα λόγια ή στην πράξη μέσα από το ΚΕΘΙ;

ΑΠ.: Στα λόγια όταν σχεδιάζουμε, στην πράξη όταν υλοποιούμε.

ΕΡ.: Πού πήγαν τόσοι αγώνες για την ισότητα;

ΑΠ.: Τίποτα δεν πήγε χαμένο. Όλα αποτυπώθηκαν σε κείμενα και νόμους!
Αλλά λιγότερα, πολύ λιγότερα εφαρμόσθηκαν.

ΕΡ.: Τι κέρδισε η Ελληνίδα;

ΑΠ.: Ανεξαρτησία, κοινωνική και επαγγελματική αναγνώριση αλλά και
πολλαπλούς ρόλους και ευθύνες.

ΕΡ.: Πώς θα είναι η Ελληνίδα τού αύριo;

ΑΠ.: Ελπίζω λιγότερο απαλλαγμένη από το άγχος της καθημερινότητας και
περισσότερο ενταγμένη στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

ΕΡ.: Του σήμερα…

ΑΠ.: … Μετέχει παντού, αλλά δεν εκπροσωπείται παντού…

ΕΡ.: Υπάρχουν ένοχοι ή ενοχές;

ΑΠ.: Υπάρχουν και ένοχοι και ενοχές. Περισσότερο συλλογικές παρά
ατομικές.

ΕΡ.: Μητέρα, σύζυγος, εγκληματολόγος… Γέρνει η πλάστιγγα;

ΑΠ.: Κάθε φορά προς άλλη κατεύθυνση και έτσι… ισορροπεί η κατάσταση!

ΕΡ.: Αν σας έβαζαν να διαλέξετε…

ΑΠ.: … Την κορούλα μου!

ΕΡ.: Αν γυρνούσατε είκοσι χρόνια πίσω;

ΑΠ.: Ευτυχώς που κουβάλησα την εφηβεία μαζί μου…

ΕΡ.: Και αν τρέχατε είκοσι χρόνια μπροστά;

ΑΠ.: Ελπίζω να κουβαλώ και πάλι μαζί μου ένα καρπερό κομμάτι εφηβείας,
να έχω πάντα στόχους και όνειρα να εκπληρώνω.

ΕΡ.: Έγκλημα και ΜΜΕ;

ΑΠ.: Κάποιες φορές ταυτισμένα…

ΕΡ.: Και το Ραδιοτηλεοπτικό, τι κάνει;

ΑΠ.: Προσπαθεί να ξεκαθαρίσει το ομιχλώδες τοπίο.

ΕΡ.: Επιβάλλεται η δεοντολογία;

ΑΠ.: Δυστυχώς όταν δεν αυτορρυθμίζεται πρέπει να επιβάλλεται!

ΕΡ.: Εγκληματίας είναι…

ΑΠ.: Εν δυνάμει ο καθένας μας, ανάλογα με τις συνθήκες και τις
περιστάσεις.

ΕΡ.: Και πώς προλαμβάνεται ένα έγκλημα;

ΑΠ.: Με παρέμβαση στις συνθήκες και όχι στην προσωπικότητα.

ΕΡ.: Θέμα για το επόμενο βιβλίο σας;

ΑΠ.: Παρεμφερές, είναι ήδη στον εκδότη ­ «Βία στο σχολείο, έρευνες και
πολιτικές στην Ευρώπη».