ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τυρόπιτες και χάμπουργκερ

Πολλές απορίες έχω, αλλά αυτήν όχι. Γιατί, λέει, απέτυχαν οι υπηρεσίες
ασφαλείας να εντοπίσουν τους αεροπειρατές. Πώς ξέφυγαν από τόσο προωθημένα
συστήματα, πώς ρεζίλεψαν κατασκόπους, παρακολουθήσεις, μάτια, Σίες, και δεν
συμμαζεύεται. Αυτό πιστεύω, κατά βάθος, το ξέρουμε όλοι μας. Δημόσιες
υπηρεσίες είναι κι αυτές. Δεν θα έχουν τη γραφειοκρατία τους, τη δυσκινησία
τους; Ας είναι και αμερικανικές και τεχνολογικά εξοπλισμένες και ελαφρώς
μυθοποιημένες, δεν μπορούν να ξεφύγουν από την τυρόπιτα, το φραπεδάκι και την
αναζήτηση του αρμοδίου. Ίσως τη θέση της τυρόπιτας να την έχει ένα
χάμπουργκερ, ίσως τα ψίχουλα να μην είναι τόσο εμφανή, αλλά η ουσία παραμένει.
Μέχρι να σηκωθεί ο ένας προϊστάμενος από τη θέση του και να βρει τον ανώτερο,
έχει πετάξει το πουλί. Έχουμε δει πολλούς Τζέις Μποντ στο σινεμά και
φανταζόμαστε τους «πράκτορες» σαν τον Σον Κόνερι, αλλά ίσως μοιάζουν
περισσότερο με τους εφοριακούς της γειτονιάς μας. Και τώρα θα έχουν
περισσότερη δουλειά. Και θα γίνουν και προσλήψεις. Κι όσο πιο πολύπλοκες
γίνονται οι δημόσιες υπηρεσίες, τόσο πιο δύσκολα θα εντοπίζουν τον υπεύθυνο
για οποιαδήποτε πρωτοβουλία και απόφαση. Κι όσο αποκτούν δυνατότητες και
υποχρεώσεις, να συγκεντρώνουν κι άλλα στοιχεία, να παρακολουθούν κι άλλους
ανθρώπους, να ελέγχουν κι άλλες πτυχές της ζωής, τόσο πιο απίθανα συμπεράσματα
θα βγάζουν. Στις ταινίες βέβαια τα πράγματα είναι απλά, υπάρχουν πάντα οι
σωστοί υπάλληλοι, οι ευαίσθητοι αστυνομικοί, οι κατάλληλες αντιδράσεις, αλλά
στη ζωή όλα μπερδεύονται περισσότερο. Η ταλαιπωρία των πολιτών είναι
εγγυημένη, με το φιλόδοξο μέλλον ελέγχου των πάντων, τα βάσανα των μεταναστών
ακόμα πιο σίγουρα, αλλά παραπέρα το μόνο βέβαιο είναι οι τυρόπιτες. Ή έστω τα χάμπουργκερ.