Ήρθαν τα πάνω-κάτω στην ακτοπλοΐα

Η δίωξη ενάντια στην ηγεσία του Λιμενικού από την Εισαγγελία Πειραιά, στις
αρχές του Νοεμβρίου, έκανε τους λιμενικούς να στέκονται ακόμη και στο «κόμμα»
και στο λιμάνι του Πειραιά να επικρατούν συνθήκες «στρατοκρατούμενης ζώνης».

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ήρθαν τα πάνω κάτω, ενώ ακινητοποιήθηκαν και 55
επιβατηγά πλοία που δεν είχαν εναρμονιστεί με τα όσα προέβλεπε η Κοινοτική
Οδηγία για την πυρασφάλεια και τα σωστικά. Η άρση του καμποτάζ το 2002 και το
σπάσιμο των μονοπωλίων στις εσωτερικές γραμμές, αν και δρομολογημένα μέτρα,
συνάντησαν λιγότερη αντίσταση μετά το ναυάγιο, λένε από το υπουργείο Εμπορικής
Ναυτιλίας.

Μάλιστα, μετά το ξήλωμα από τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Χρήστο
Παπουτσή, τής τότε Διεύθυνσης Επιθεώρησης Εμπορικών Πλοίων, οι έλεγχοι έγιναν
πιο αυστηροί, με αποτέλεσμα να ακινητοποιούνται πλέον με το παραμικρό όλα τα
πλοία.

Είναι ενδεικτικό, όπως λένε πλέον από την Επιθεώρηση, πως βλάβες που δεν
έθεταν σε κίνδυνο την ασφάλεια του πλοίου και επισκευάζονταν μέχρι πρότινος εν
πλω, τώρα αναγκάζουν τα πλοία να δένουν στα λιμάνια. «Καλύτερα να έχουμε
καθυστερήσεις παρά να θέτουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών», λένε από
την Επιθεώρηση.

ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟ

Για να μην ξεχαστούν…

Κυριακή Ραγκούση – Κοντογιώργου. «Αν δεν έβγαιναν τα καΐκια»

«Εκείνο το βράδυ ζήσαμε εικόνες από την κόλαση του Δάντη. Το πλοίο χανόταν
δίπλα σχεδόν από το λιμάνι της Παροικιάς και η θάλασσα ήταν γεμάτη από τις
κραυγές της αγωνίας των ναυαγών. Η μόνη τους ελπίδα ήταν οι ψαράδες και ένα
ελικόπτερο του Αγγλικού Πολεμικού Ναυτικού…».

Η συγγραφέας κ. Κυριακή Ραγκούση – Κοντογιώργου είναι κατηγορηματική. «Η
κρατική μηχανή δεν λειτούργησε. Το κακό έγινε μεγαλύτερο ύστερα από την
καρδιακή ανακοπή που υπέστη ο υπολιμενάρχης Δημήτρης Μάλαμας. Αν δεν έβγαιναν
έξω τα καΐκια θα είχαμε θρηνήσει πολύ περισσότερους νεκρούς. Όλα αυτά τα
γεγονότα θέλησα να τα ξαναθυμίσω μέσα από ένα βιβλίο, διότι φοβάμαι ότι πολύ
γρήγορα θα ξεχαστούν».

Το βιβλίο της Παριανής συγγραφέως «Υπόθεση Σαμίνα, πρώτη ανάγνωση»
κυκλοφόρησε, ήδη, από τις εκδόσεις «Ανθέμιον», ενώ η πρώτη επίσημη παρουσίαση
πρόκειται να γίνει στις 26 Σεπτεμβρίου, στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου
«Αρχίλοχος» στην Πάρο.

ΧΡΥΣΑΥΓΗ ΚΟΥΒΔΟΥ, ΔΙΑΣΩΘΕΙΣΑ

Ζήτησα σωσίβιο από το πλήρωμα και απάντησαν: «πήγαινε να βρεις»

Για την 21χρονη Χρυσαυγή Κούβδου από την Ικαρία οι ημέρες που έρχονται τη
γυρίζουν στον εφιάλτη της προηγούμενης χρονιάς. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000,
τότε που έγινε το ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα».

«Και να θέλεις να ξεχάσεις δεν μπορείς», λέει η νεαρή γυναίκα, που το μοιραίο
βράδυ επέστρεφε από τον Πειραιά στο νησί της. Τότε που ένα ξαφνικό τράνταγμα
τής απέσπασε για λίγο την προσοχή από την τηλεόραση που έβλεπε στο σαλόνι του
πλοίου και αμέσως ακολούθησε σκοτάδι και πανικός…

«Έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμη δεν βγήκε το πόρισμα για να καταλογιστούν
επιτέλους ευθύνες», συμπληρώνει. «Αλλά, να σας πω την αλήθεια, βαθιά μέσα μου
ήξερα πως η ιστορία θα τραβήξει πολύ μακριά…».

Η νεαρή γυναίκα δεν θυμάται πώς κατάφερε να βρει ένα σωσίβιο και να βγει στο
κατάστρωμα. Θυμάται και ένα από τα μέλη του πληρώματος που βρέθηκε μπροστά της
και του ζήτησε ένα σωσίβιο. «Πήγαινε να βρεις, μου απάντησε. Ούτε λόγος για να
μου δείξουν πώς ανάβει το φωτάκι».

Όταν ύστερα από πολλές δυσκολίες κατάφερε να πέσει στη θάλασσα, θα πρέπει,
όπως η ίδια λέει, να κολύμπησε για περισσότερο από μία ώρα, όταν είδε μπροστά
της ένα βαρελάκι. Οκτώ άνθρωποι ήταν πάνω σε αυτό. Λίγο αργότερα τούς βρήκε
ένα καΐκι. Όταν πάτησε το πόδι της στη στεριά έκλαιγε μέχρι την άλλη ημέρα…

ΡΟΤΖΕΡ ΜΕΡΚΑΛΤΙ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Αν δεν ήταν οι ψαράδες δεν θα είχε σωθεί κανένας

Ο Αμερικανός γιατρός Ρότζερ Μερκάλτι και η σύζυγός του Τζόαν Καλάπρις ένα
χρόνο μετά το ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα», δεν αντέχουν πια να μπουν σε πλοίο.

«Εκπλήσσομαι που έπειτα από τόσο καιρό δεν έχουν ακόμη καταλογιστεί ευθύνες
στους υπευθύνους της τραγωδίας», λέει μιλώντας τηλεφωνικά στα «ΝΕΑ» ο κ.
Ρότζερ Μερκάλτι, από τη Μασαχουσέτη όπου έχει το ιατρείο του. «Υπάρχουν
άνθρωποι που οι ζωές τους έχουν καταστραφεί μετά το πολύνεκρο ναυάγιο και
ακόμη δεν έχουν αποζημιωθεί από την πλοιοκτήτρια εταιρεία».

Δεν θέλει να θυμάται όσα συνέβησαν εκείνο το μοιραίο βράδυ. Δεν κρύβει όμως
την οργή του όταν η σκέψη του πάει στο πλήρωμα του πλοίου. «Την ώρα που έγινε
η πρόσκρουση ήμασταν στο εστιατόριο. Δεν είδαμε κανέναν με στολή για να του
ζητήσουμε βοήθεια», λέει. «Πήγαμε μόνοι μας στον σταθμό συγκέντρωσης και
έντρομοι διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχαν άλλα σωσίβια. Ψάξαμε για αρκετά λεπτά
μέχρι να βρούμε σωσίβια και να πέσουμε στη θάλασσα. Αν δεν ήταν οι ψαράδες,
δεν θα είχε σωθεί κανείς από τους επιβάτες. Ο κόσμος στην Πάρο είναι υπέροχος.
Μας προσέφεραν ό,τι μπορούσαν». Αν και θέλει να ξαναπάει στο νησί, δεν μπορεί
­ όπως λέει ­ να ξαναμπεί σε πλοίο. Το ίδιο και η σύζυγός του. Και δυστυχώς,
μετά το τελευταίο τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη, δεν εμπιστεύονται πλέον
ούτε το αεροπλάνο.