ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα τυχερά μου νούμερα

Εκεί που περπατάς στον δρόμο, νιώθεις ξαφνικά τυχερός. Όχι του τύπου «είμαι
ακόμη ζωντανός σε αυτόν τον πλανήτη – τυχερός που είμαι!», αλλά το άλλο: γιατί
να μην είμαι εγώ αυτός που θα κερδίσει στο λαχείο. Τέτοιο «τυχερός» με λίγο
περισσότερη θετική διάθεση.

Οπότε μπαίνω στο πρακτορείο, έξω από το οποίο ένιωσα το κάλεσμα της τύχης,
πιάνω στιλό και τα δελτία του Τζόκερ κι εκεί είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.
Έτσι εύκολα βρίσκει κανείς τους τυχερούς του αριθμούς;

Έχουμε και λέμε… Το 21 ­ γιατί γενικά το συμπαθώ. Το 4 γιατί σε αυτό
τελειώνει το νούμερο του αυτοκινήτου μου. Ποιο άλλο; Ρίχνω κλεφτές ματιές στον
κύριο δίπλα που σημειώνει ­ νομίζω ­ το 30. Ας βάλω και το 30, με κάθε
επιφύλαξη. Τώρα σοβαρά, αν ήταν ένας αριθμός να μου χαμογελάσει αυτός θα
ήταν… θα ήταν… θα ήταν ο 34167 (εντελώς στην τύχη). Ώπα, να ‘το πάλι το
21. Ναι, αλλά πρέπει να βρω άλλο. Ανοίγω μια σελίδα από το The Todo Woman and
other western stories του Ελμόρ Λέοναρντ, που είχα μαζί ­ 63. («Ο τύπος με το
μπουκάλι το ουίσκι είχε ξεχάσει τελείως τον Βαλντέζ» έγραφε, αλλά δεν με
πείραζε καθόλου 6+3=9). Και παραλίγο να ξεχάσω το «7», που είχα δει στο όνειρό
μου, ότι έπαιζα στο καζίνο, λέει, επίμονα στο 7 και κέρδιζα, αν και νομίζω το
7 βγαίνει συχνά σε όνειρο, θέμα υποσυνείδητου υποθέτω.

Αυτά, λοιπόν, και Τζόκερ το 13, για να ξεμπερδεύουμε. Το «13»; Αν είναι
δυνατόν! ­ ήταν η αντίδρασή του όταν είδε τα τυχερά μου νούμερα. «Πήγες κι
έπαιξες αυτό που βγήκε στην προηγούμενη ακριβώς κλήρωση!». Ε, ξέρετε κάτι; Το
13 ξαναβγήκε, αλλά έχασα βέβαια όλα τα υπόλοιπα.