ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κλόουν

Έτσι, επειδή οι έξωθεν συνθήκες το καθόρισαν, εσύ έρμαιό τους ήσουν πάντα,
κοιτούσες κάθε λίγο τις χούφτες σου και τις έβρισκες άδειες, μονάχα οι γραμμές
στα χέρια όπως και στο πρόσωπο βάθαιναν διαρκώς, κάθε δευτερόλεπτο και πιο
σκληρές, το αδυσώπητον του χρόνου ή της ζωής. Έτσι, λοιπόν, συντελείται ένα
άηχο «κλικ» και η ύπαρξη χωρίζεται στα δύο, ο ένας μου εαυτός παρατηρεί τον
άλλο, μετρούν τις διαστάσεις τους, ανταγωνίζονται και συμπληρώνονται…

Κοιτώ την Ειρήνη έτσι όπως τη βλέπουν οι άλλοι, έτσι νομίζω, αυταπάτη, ποτέ
δεν μπορείς να αποκτήσεις το βλέμμα του τρίτου, εάν γινόταν εγώ θα είχα τα πιο
όμορφα και θλιμμένα μάτια του κόσμου, ξεστράτισα όμως πάλι, έλεγα πόσο μικρή
κι ασήμαντη μού φαίνομαι έτσι όπως με παρατηρώ απ’ έξω, μετά προσέχω κι άλλα
πράγματα, ότι δίπλα μου δεν υπάρχει ψυχή ζώσα, θα μπορούσα να είμαι εξωγήινη,
UFO, ίσως και να ‘μαι, στο κάτω-κάτω λένε ότι κανείς τρελός δεν ξέρει ότι
είναι τρελός, μήπως λοιπόν και τα UFO δεν ξέρουν ότι είναι UFO;..

Η άλλη στρέφεται προς εμένα, νομίζει η δύστυχη πως αν ενωθούμε ξανά θα είναι
ισορροπημένη, μειωμένης αντίληψης ανέκαθεν το ήμισύ μου, παρακαλά να ήταν έτσι
ολόκληρη, θα γλίτωνε και τούτο το πνίξιμο στο λαιμό και η παράσταση θα ήταν
πιο πετυχημένη, ουδείς θεατής θα είχε παράπονα…

Κι έπειτα, σε μια σπάνια κρίση ορθού ενστίκτου, η μισή Ειρήνη παίρνει το
αυτοκίνητο και κατευθύνεται στη θάλασσα, έχει νυχτώσει αλλά δεν τη νοιάζει, το
νερό έχει καταστεί ο απόλυτος στόχος, η μόνη διέξοδος σωτηρίας από τη
συντριπτική φρίκη, βουτά κι αρχίζει να κολυμπά και να κολυμπά και να κολυμπά
μέχρι που το στόμα της διαποτίζεται από το αλάτι και η ανάσα της πιάνεται,
ξέρει ότι φταίει το τσιγάρο, αλλά συνεχίζει…

Ώρες αργότερα, μπροστά στον καθρέπτη της, αντικρύζει τη μόνη εικόνα που της
ταιριάζει ­ άσπρο πρόσωπο, κόκκινα χείλη και κόκκινη μύτη, καρό παντελόνι και
παπιγιόν με πουά. Ο κλόουν, η μόνη της αυθεντική προσωπικότητα, είναι έτοιμος
για την επόμενη παράσταση…