ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το μισοτελειωμένο παραμύθι

Το περίπτερο έξω από το «Αελλώ» έχει στην τέντα του φωτογραφία τη Νέα Υόρκη,
με τους δίδυμους πύργους σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια. Τέσσερις πλευρές η
τέντα, τετράκις η φωτογραφία. Ουρές μπροστά ο κόσμος για το σινεμά. Εμείς
είδαμε το «Σρεκ», ένα υπέροχο παραμύθι, με ευτυχισμένο τέλος, γεμάτο ανοχή,
μηνύματα κατανόησης και συνύπαρξης. Αξεπέραστη αμερικανική μυθοπλασία και
γοητεία. Κι ο Μπους ένα παραμύθι έλεγε στα παιδιά, όταν τον διέκοψαν να του
πουν για τους πύργους. Για λίγο δεν σταμάτησε, συνέχισε το παραμύθι. Τον
κατηγόρησαν, μάλιστα, πως δεν κατάλαβε αμέσως. Ας το συνέχιζε καλύτερα ως το
τέλος. Ποιο παραμύθι ήταν άραγε; Κρίμα που έμεινε μισό. Και σαν μέσο
εκδίκησης, θα ήταν προτιμότερο και πιο αποτελεσματικό από αυτά που ετοιμάζει
τώρα. Τ’ αμερικάνικα παραμύθια είναι όπλα πιο ακαταμάχητα από τους πυραύλους
και τις βόμβες. Είτε με εικόνες τα φτιάχνουν είτε με λέξεις και νότες, οι
Αμερικανοί είναι αξεπέραστοι. Μ’ αυτά θα μπορούσαν να εισβάλουν σε μέρη
σκληρά, όπως το Αφγανιστάν. Τα παραμύθια μπορούν να λυγίσουν τους φανατισμούς,
να κυριαρχήσουν χωρίς βία. Ειρηνικά, ακαταμάχητα, καλοδουλεμένα, με την
περίτεχνη πειθώ τους, κατακτούν τους λαούς, εδώ και χρόνια. Αυτά κάνουν την
Αμερική υπερδύναμη, περισσότερο από τα αεροπλανοφόρα και τα πυρηνικά της όπλα.
Τα παραμύθια, που τα παίρνει από παντού, τα χαίρεται σαν μικρό παιδί κι ύστερα
τα ντύνει πιο όμορφα από όσο ήταν και τα ξαναπροσφέρει σε χαμηλή τιμή και
μαζική παραγωγή, για κάθε βαλάντιο. Οι επιθέσεις, αντίθετα, κάνουν κακό σ’
αυτή την ωραία εξαγωγή. Αλλά ο Μπους σηκώθηκε και πήγε στ’ αεροπλανοφόρα. Το
γλυκό μήνυμα του «Σρεκ» μάς άφησε πικρή γεύση.